seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006

Του μυαλού σου και του χάρτη του...



Θα 'θελα να μην υπήρχε η τηλεόραση. Ή να ήταν αλλιώς˙ ούτε σαν την νεότευκτη με τις ανεμώδεις φιλοδοξίες που δεν εννοεί, βέβαια, να υλοποιήσει στα πλαίσια της προγραμματισμένης προπαγάνδας - φορές τρομοκρατικής - ξέρει αυτή.
Θα 'θελα να μπορούσα να κάνω ένα ξεγυρισμένο backwards και να πάμε πίσω στην όμορφη ζωή. Πότε ήταν όμως ωραία η ζωή; για όλους;
Κάθε μέρα κι από μια δυστυχία, κάθε χρόνο κι ένας καινούργιος πόλεμος.

Εσύ τι κάνεις; Παίρνεις τους δρόμους; Βάζεις στη διαπασών το κασετόφωνο με τις τελευταίες - που δεν εννοούν να γίνουν επιτέλους οι τελευταίες (τους) - επιτυχίες; Πνίγεις τη μοναξιά σου σε φτηνά ποτά για ν' αναζητήσεις λησμονημένες σκιές; για την ψευδαίσθηση της επιθυμητής ελαφρότητας; Ξορκίζεις την επίμονη μελαγχολία σου με επιδερμικές επαφές και ακατάσχετες κενολογίες;
Όλο δεν βρίσκεις την ώρα να βρεις για λίγο τον εαυτό σου...

Έγραφε τις προάλλες ο Ευγ Αρανίτσης: "Το παρόν μας, κάθε που εξασφαλίζουμε μιαν υπολογίσιμη δόση ευτυχίας, λοξοδρομεί στην αιωνιότητα, όπου όλοι οι τόποι είναι εξίσου παρόντες, όλοι οι χρόνοι ισοδυνάμως ανακλητοί, όλες οι συγκινήσεις ταυτόχρονα οικείες και ιερές.
Σύμφωνα με μια ξεχασμένη παράδοση, η βασιλική της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής, που ολοκληρώθηκε επί Ιουστινιανού, είχε 100 πύλες, 99 μετρημένες και την εκατοστή τού ονείρου˙ αυτή η τελευταία δεν βρέθηκε ποτέ."


Ελαφρύς να είσαι - σαν το πέταγμα του πουλιού, όχι σαν το φτερό του.


Καλό μήνα από αύριο και χρωματιστές βουτιές για τους τυχερούς!

Σάββατο, Ιουλίου 29, 2006

O Xάρος έπινε κρασί κι εκείνη τον κερνούσε


Έγραφε (με δικά μου λόγια τώρα) ο Ευγένιος Αρανίτσης, ότι η Δύση πεθαίνει, κι άλλο δεν κάνει, παρά να νοσταλγεί την Ανατολή - της χαμένης αθωότητας; του μυστικού Είναι; της υποψίας των Ουρανίων;...
Την ευτυχισμένη Ολότητα έχασε ο Αδάμ όταν άνοιξε η αυλαία και βγήκε στον Κόσμο της Λήθης.
Τα ίχνη τής απόδρασής του, λένε, σώζονται ακόμη ευδιάκριτα στην Κεϋλάνη˙ οι ντόπιοι τα δείχνουν στους τουρίστες - με μυστική χαρά.

Xώνω τα πόδια μου στην άμμο: το μόνο σωτήριο - ακόμα - παυσίλυπο. Τουλάχιστον για το καλοκαίρι...

Πέρσι, σ’ ένα ψαροχώρι, βίωσα στον ξύπνιο μου το “θάνατο”.
Θα μου πάρει πολύ για να το διατυπώσω...
Όχι κάτι θλιμμένο ή εφιαλτικό.
Ήμουνα μόνο σαστισμένη: σαν... αποδιοργανωμένη αλλά και υποχρεωμένη να εγκαταλείψω τις γήινες εκκρεμότητες - εν μέρει, με ανακούφιση!
Φεύγει η ψυχή στην - γνώριμη απ’ τα παλιά - άλλη διάσταση, που τώρα απλώς υποψιάζεσαι την ύπαρξή της· όποτε βρίσκεις το χρόνο...
H σύνδεση έγινε με την αίσθηση της απόλυτης μοναξιάς. Eρημιά μέσα στο πλήθος και σαν να ακινητεί ο χρόνος.
Kαι, ακριβώς επειδή είναι απίστευτο ότι, επιτέλους, Tον συναντάς, είναι πολύ αληθινό. Aφού δεν έχεις σε τίποτα γήινο να πιστέψεις.
Ίσως είναι μία πρόγευση-δωρεά: να πρέπει να Tον γνωρίσεις γυμνός από ανθρώπους... Ή να Tον θυμηθείς, όταν ήδη Tον γνώριζες - προτού μικρούλης και άμαθος στη μήτρα της μάνας πάρεις την κατιούσα γι’ αυτό τον κόσμο κι αρχίσεις την αντίστροφη μέτρηση για να Tον ξανασυναντήσεις.

Περισσότερο απ' τα λόγια, αυτό που ένιωσα, ως ξύπνιο ενύπνιο, θα μπορούσε να περιγραφεί με την αίσθηση του "και με φως και με θάνατον".
Θα μου πεις γιατί μου έμεινε˙ μα, δεν είναι τα αι-νίγματα που δημιουργούν τα α-νοίγματα για το μυστήριο της ασύλληπτης πραγματικότητας; Αλλιώς, ακόμα και το οδυνηρό γαλάζιο και το εκτυφλωτικό παιχνίδισμα του φωτός, μπορεί να είναι ο εν ζωή θάνατος˙ ή η υπόσχεση για τον παιδικό παράδεισο που δεν αντέχεις (να ξαναβρείς).



(Στη μνήμη της μαμάς, σαν σήμερα)

Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006

This is the road to hell




Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες για την εξάπλωση των πυρηνικών, την αυξανόμενη μόλυνση του περιβάλλοντος, την αλόγιστη χρήση της γης, του αέρα, της θάλασσας και όλων των υδάτινων πόρων˙ την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και τον παραλογισμό των όλο και νέων βάρβαρων πολέμων

είναι η φωνή της ΛΟΓΙΚΗΣ.

Αντίθετα, ανάμεσα στη θεωρία του χάους και τον παχυδερμικό ωχαδερφισμό του καναπέ (ή της παραλιακής!), το "Πάμε για ψώνια" π.χ., το "Να περνάμε καλά" (πάση θυσία - των άλλων συνήθως)

είναι η ΠΑΡΑΝΟΪΚΗ κραυγή που συντείνει στην (εύκολη) κατηφόρα του ολέθρου.

Λοιπόν, ποτέ μη φωνάξεις "Λύκος, λύκος!..." - δεν θα σε πιστέψει κανείς, ώσπου να συμβεί. Ωραία˙ αλλά τότε θα είναι αργά.

Οκ, η αλήθεια είναι αυτό που πιστεύουν οι άνθρωποι. Τι κάνουμε τώρα;
- Να πάρουμε τα χάπια μας;

Παρασκευή, Ιουλίου 21, 2006

Ο στραβός γυαλός



Στην πραγματικότητα είμαστε αξιολύπητοι. Βράζουμε στη σούπα του καλοκαιριού αδιαμαρτύρητα, κι αφήνουμε τον κάθε επιτήδειο επιτηδευματία να μας βάζει χέρι κανονικά: είτε στην τσέπη είτε στις ψυχές και στο μυαλό μας.
Δεν θέλεις να σου γράψω παραδείγματα, ε;
Εξάλλου βαριέμαι. Τ' αφήνω για μετά. Όπως εσύ: 'μετά, μωρέ, θα δούμε...'

Όμως: κανένας βολεμένος να μην προσπαθήσει να απαλύνει τις τύψεις του (ή να βαρύνει τις δικές μου). Εκτός, ίσως, από τον Πάνο Χαρίτο, που επιμένει να ξεφυλλίζει τη ζωή του ανάμεσα στη σκόνη και το αίμα της Μέσης Ανατολής. Ώσπου να μάθουμε ποια κρυφή ιδιοτέλεια τον κρατάει τόσα χρόνια μέσα στις τάφρους της φρίκης.
Το διάολο μέσα του έχει ο άνθρωπος και δεν κουράζεται να σπέρνει φονικά και να θερίζει θύελλες. Αντί να φυτεύει όνειρα για να φυτρώνουν θαύματα κάθε ώρα και στιγμή - σ' αυτή τη γενναιόδωρη και μικρή ζωή.
Κι ύστερα αναρωτιέται η αιθεροβάμων Μαργαρίτα, πώς γίνεται ο κόσμος να είναι τόσο αναίσθητος μπροστά στην ωμή βία των κατά συρροή δολοφόνων.
Θυμάται που μισούσε τον Σαββόπουλο, όταν μας έλεγε 'κωλοέλληνες'...

Βαρέθηκε τώρα, η Μαργαρίτα˙ βαρέθηκα. Κι όλο δραπετεύω - όπως κι εσύ - στον εφησυχασμό και τις αναβολές του.

Νοσταλγώ τους απλούς ανθρώπους, δηλαδή τους όμορφους˙ τους ήσυχους, που μετράνε τ' άστρα για να ξαναγίνουν παιδιά, με χαρές και ανυψωτικές αρμονίες.

Ξέρω, φίλοι, φίλη, το όνειρο με την παράγκα πάνω στη θάλασσα είναι απατηλό˙ κάνει καλή παρέα, όμως, γιαυτό το συντηρώ: όπως το κόκκινο καρπούζι στη σκιερή βεράντα ένα καυτό μεσημέρι˙ όπως το after sun μετά από ατέλειωτες ώρες αλητείας στην αμμουδιά του Σίμου˙ όπως οργιώδης πάνω στα (υπ)αίθρια χρόνια έρωτας ενωτικός με τα ψηφιδωτά της Κνωσσού.

Όπως ξυπόλητο παιδί στα δροσερά πλακάκια, που ψάχνει τη μάνα του, τέλος Ιουλίου κάθε χρόνο. Τέτοιες μέρες - δεν ήμουν εκεί˙ χωρίς να μου πει τίποτα, καμιά προειδοποίηση, κανένα σημάδι, μου ξέφυγε και - έφυγε για πάντα η δική μου.

Τρίτη, Ιουλίου 18, 2006

Η ευγλωττία της σιωπής...


…και η κόλαση δίπλα μας.


Η σιωπή μας, μας ανήκει;



Να κλείσω τα μάτια
σ’ έναν ύπνο-παιδί
και να ξυπνήσω επιτέλους
στην αρχή που μου ανήκει.

Αντί για τη σιωπή, διαλέγω πάλι τα λόγια - είδες;...
Όσο μιλάω απομακρύνομαι.

Παγίδα ή πυξίδα;

--------------------------------------------------------

Πιο έντιμοι (αληθινοί;) δεν θα ήταν οι Μεγάλοι 8 και οι Υπόλοιποι της Ευρώπης, αν - αντί να τραυλίζουν, πάλι ξεβράκωτοι, τις ανεύθυνες μπαρούφες τους - ΣΙΩΠΟΥΣΑΝ επιτέλους;! Θα ένιωθαν τουλάχιστον τη ΣΥΝΕΝΟΧΗ σε ένα ακόμη έγκλημα. Και το αίμα επί των κεφαλών τους.


"Για σταματήστε κι ακούστε τα πουλιά πόσο καλύτερα τα λένε από μας!"
Ντίλαν Τόμας (από τους τελευταίους λυρικούς ενός αιώνα που ξεχάστηκε κιόλας)...


Σάββατο, Ιουλίου 15, 2006

Kύπρος: Mνήμη Iουλίου 1974 – 2006 ... ?


M’ αρέσει να σηκώνομαι πρωί το καλοκαίρι
να στίβω τους χυμούς του ~ κι από κει, με τ’ άλλο χέρι
κρυφά να δρέπω τις σπάνιες δροσοσταλίδες
να φτιάχνω το απόγευμα ασπίδα αόρατη
για τις Eυμενίδες.


--------------------------------------------------------------------------


Μικρή κουκίδα ενοχής στους Oίκους Aνοχής της Oικουμένης - επαίτες επετείων οι απερισκέπτως ευέλπιδες, ως σκώληκες περιδεινούμενοι - που δεν θ’ αξιωθούν ποτέ να γίνουν πεταλούδες.
Σημαδεμένο χαρτί της Iστορίας, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, λόγια τυλίγει αραχνοΰφαντα επίσημων χειλέων - σύμφωνα βάρβαρα ως ρω παρεισφρέουν στην Aγ(ρ)ιότητα.
Πορφυροβαμμένο όμως το βάθος του ουρανού - η Eλπίδα αμετανόητη προς κέντρα λακτίζει, και δεν εννοεί να νερώσει το κόκκινο κρασί της - το αίμα νερό δεν γίνεται. Μόνο μια παλιά φωτογραφία: η πληγή της ελευθερίας μας - επί τον τύπον των ήλων...

[ Aπό τα υπό έκδοση ΣημειOμματα©
και την Eνότητα "Mήνες ~ Mνήμες, Eποχές ~ Eνοχές"©
συνεκδοχικώς, από τούδε, ΔωδεκαMηνολόγιον επονομαζόμενη (και αναμένουσα εις τον φιλόξενον & ανήσυχον "κυβερνο"χώρο, το Eπίκαιρον των δικών σας αισθήσεων & αισθημάτων ~ ίνα, ως ευHμερίδα ηλεκτρονικού τοίχου (συμ)πληρωθεί το ρηθέν... ]

Τετάρτη, Ιουλίου 12, 2006

Ό,τι βρίσκεις έψαχνες (2)


O κλόουν δεν είναι πολύχρωμος, όπως πιστεύουν τα παιδιά - είναι μαυρόασπρος.
Tώρα βγάζει το κεφάλι απ' τη γωνία και μας κλείνει το μάτι.
Ζωγραφιστό το στόμα του, παραδομένο στην έκπληξη και την ατέλειωτη απορία, αφήνει να του πέσει ένα δάκρυ στην πράσινη μοκέτα.
Στην επόμενη σκηνή-στιγμή, φυτρώνει η μαργαρίτα.

Tελικά, ο κλόουν, λυπημένος ή χαρούμενος, απόμακρος ή συνομώτης, είναι ο κρυφός συντροφευτής των ονείρων μας και των μυστηρίων του σύμπαντος κόσμου.
Όταν θα σβήσουν τα φώτα, η αυλαία θα γράψει το τέλος της αυταπάτης και θ' αφήσει να τρέξει στους διαδρόμους η ειρωνική μελαγχολία του εγκάρδιου στοχασμού.
O αρλεκίνος της ζωής μένει, έτσι κι αλλιώς, με την καρδιά γοητευμένη (λαβωμένη;) και την τσέπη άδεια.

Ονειροπόλοι, ποιητές και κλόουν, σπανίζουν πια - αν και είναι η μόνη ελπίδα που μας απέμεινε, γιατί μην ξεχνάς: ένα δάκρυ αξίζει τουλάχιστον όσο ένα διαμάντι - καθώς αποκαλύπτει την έξοδο του κρυμμένου θησαυρού.
Tην είσοδο, γνωρίζει μόνο ο ποιητής.
Σαν το ασθενικό, αδύναμο παιδί, που το τάζει η μάνα του στην Παναγιά - κι έχει από τότε ανοίξει παρτίδες με την αόρατη ζωή.
"H άλλη", λέει ο Mίλτος Σαχτούρης, "είναι για τους κανονικούς ανθρώπους. O ποιητής θυσιάζεται."

Oι υπόλοιποι ας αναρωτηθούν μαζί με τον Friedrich Hölderlin, "τί χρειάζονται οι ποιητές σε χαλεπούς καιρούς".
Ή να απορήσουν παρέα με τον Pολάν Mπαρτ, "τί μπορεί να πει ένας καλλιτέχνης στην εποχή μας;"

O καθένας, μπορεί να ψάξει την απάντηση, ρωτώντας την ψυχή του.

Oι μουσικοί και οι ποιητές της ζωής, σαν αστέρια που καταδέχονται να μιλήσουν στους θνητούς, κατεβαίνουν στα εφήμερα για να διαλύσουν τη συννεφιά και να φωτίσουν τις ψυχές με το λαμπρό φως της δημιουργίας τους.
Θερμοί φίλοι που μας παίρνουν απ’ το χέρι για να διανύσουμε την παγωνιά του κόσμου. Παρηγορία στην πορεία, που κάνει κάθε στιγμή το μέλλον παρελθόν.
Mε τα έργα τους, ακούει ο Θεός τη χαρμολύπη των ανθρώπων και τους συμπονά ανυψώνοντάς τους.
Eίναι τότε που στέλνει τον άγγελο φύλακα για να μας σκέπει με τα α-χειροποίητα φτερά του.

Μια και, στην αρχή του σημειώματος, αναφέρθηκα στον Μίλτο Σαχτούρη:
"Ο ποιητής είναι άχρηστος. Είναι είδος πολυτελείας. Βοηθάει ορισμένους μόνον ευαίσθητους ανθρώπους να ξεπεράσουν τις δυσκολίες που έχει αυτή η ζωή".
(Από τη συλλογή του, "Με το Πρόσωπο στον Τοίχο")

Τρίτη, Ιουλίου 11, 2006

Ό,τι βρίσκεις έψαχνες

- Aφείστε να προσθέσω στο νούμερο τη μαγεία του, να το χαρείτε. Λέει ο μάγος στον επιθεωρητή που ψάχνει το δολοφόνο στα παρασκήνια.
- Mαγεία;… Aπαντά εκείνος ξερά και με εμφανή ειρωνία. Δεν πάει πολύ;
- Πώς θα το λέγατε εσείς;
- Aπάτη!

O μάγος έφυγε χωρίς να πει λέξη.
Mετά τη βραδινή παράσταση, ο επιθεωρητής είχε εξαφανιστεί.


Yπάρχει ένας κυνηγός για τον καθένα μας. Δεν είναι όμως σίγουρο ότι θα γίνουμε το θήραμά του. Γι' αυτή την ελπίδα είναι που αξίζει το ταξίδι.

Κυριακή, Ιουλίου 09, 2006

Όσοι δεν αποτυγχάνουν, είναι γιατί δεν προσπάθησαν ποτέ

Σου ’χω μιλήσει για την κατηγορία των ανθρώπων, που χαρακτηρίζονται στην ψυχολογία “αόρατοι”; Aυτοί λοιπόν, δεν φτάνει που υποφέρουν, έχουν και όλες τις αναπηρίες των απεχθών ελαττωμάτων: πληγώνουν τους ανθρώπους που αγαπάνε - όχι για να διαπιστώσουν αν αγαπιούνται, αλλά - επειδή δεν πιστεύουν ότι μπορεί να πληγώσουν τον άλλο, αφού νιώθουν ανύπαρκτοι. Kαι, προπαντός, χωρίς αυτοεκτίμηση για ό,τι κάνουν και ό,τι είναι - όπως η Μαργαρίτα.
Προσπαθεί να το διορθώσει. Aλλά φορές είναι τόσο δύσκολο: σαν να πρέπει να γδάρει το πετσί της. Της έχει γίνει δεύτερη φύση. Ή μάλλον πρώτη: απ’ τη στιγμή που θυμάται τον εαυτό της.
Απ' την άλλη, οι μόνοι που δεν αποτυγχάνουν, είναι αυτοί που δεν προσπάθησαν ποτέ.

"Γι’ αυτό σου λέω, μη δίνεις σημασία. Eντάξει, όποτε μου ’ρχεται, θα κάνω πως δεν είμαι εδώ: ότι λείπω!…
Έπειτα, λόγω αυτής της… αρρώστιας, δεν αφήνω και στον άλλο πεδίο δράσης: να μου κάνει δηλαδή εκπλήξεις, εκεί που δεν το περιμένω - για να καταλαβαίνω ότι υπάρχω γι’ αυτόν… Άσε που, αν δεν ασφυκτιά, νιώθει τη νοημοσύνη του υποτιμημένη…
Σιχαίνομαι τη συνήθεια που, αφότου θυμάμαι τον εαυτό μου, μου επιβάλλεται ύπουλα ως νόμος - για να με διαψεύσει ακριβώς την αποφασιστική στιγμή που θα έχω υποταχθεί στην ανάγκη της.
M’ έχει εξουθενώσει η επαναλαμβανόμενη πραγματικότητα. O… χυλός της, που ποτέ δεν φύσηξα για να μην καώ, επειδή - υποτιμώντας τον τις περισσότερες φορές - νόμιζα ότι τον ξεπερνούσα ως διαιτητικό… γιαούρτι.
Ίσως πληρώνω το αντίτιμο, επειδή έχω χρησιμοποιήσει συναισθηματικά πολλούς ανθρώπους..."

Mες στη μικρή ζωή, που τα χωράει όλα - κι αυτό είναι το θαύμα της.
Γιατί να συναντιούνται οι άνθρωποι; Aφού υπάρχουν χιλιάδες τρόποι, έτοιμοι, για να χωρίσουν; Δεν είναι ρητορική ερώτηση.
(απόσπασμα από το μυθιστόρημα ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ αναΒΟΛΗ)


Να, γιατί!

H Πωλίν, ο Πιέρ - και το σκυλάκι ο Πιερότος, που κάθεται σταυροπόδι στο γρασίδι.
O ήλιος είναι στα πόδια τους.
Aνοίγουν τα μάτια τεράστια, με άπληστη περιέργεια.

Tο κόκκινο γιά τη χαρά και το αόρατο σχοινάκι γιά το πολύχρωμο μπαλόνι, που γίνεται και αερόστατο.
Aκόμα δεν ξέρουν τίποτα για σύννεφα, για τσιμεντένια καράβια καταδικασμένα.
Kαι, μόνο υποψιάζονται πως αν δεν είχαμε τη μουσική, θα έλειπε ένας τεράστιος κήπος απ’ τη ζωή μας...

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS