seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006

Πώς φεύγει το καλοκαίρι;

Χωρίς να το καταλάβουμε - όπως κάθε χρόνο! Φέτος ακόμα πιο γρήγορα˙ αλλ' αυτό είναι μια άλλη, καθαρά υποκειμενική υπόθεση (όπως όλες, εξάλλου)...

H ζωή έχει νόημα, μόνο όταν είναι προσανατολισμένη προς το ανέφικτο. Aν δεν θες να μάθεις ποιός είσαι, τότε αυτά που γράφεις, είναι ένα είδος - συνειδητής ή ασυνείδητης - απάτης. Όταν μιλάς, δεν σημαίνει απαραίτητα πως επικοινωνείς. Όταν κινείσαι, ίσως και να μην έχεις χρόνο να συγ-κινείσαι. Όπως, επίσης, δεν σημαίνει πως νιώθεις έτσι, όταν απλά λες "σ’ αγαπώ".
O ουρανός και η θάλασσα, η φύση ως το ταπεινότερο χορταράκι - μόνο αυτά μπορούν να μας συνεφέρουν.


Tο ρολόι του χρόνου μοιάζει να έχει σταματήσει - και ταυτοχρόνως να έχει σβήσει αμετάκλητα όλα τα θαυμαστά τού ανθρώπου έργα.
Προς το παρόν, οι περισσότεροι από μας, προτιμάμε να ακινητούμε ανάμεσα στην τρεχάλα και τη βιασύνη:
Πότε θα κυνηγήσεις τη γκόμενα, πότε θα τη ρίξεις - το σπουδαιότερο! Πότε θα μαρσάρεις με την Πόρσε που αγόρασες με δάνειο (ή σου δάνεισε ο μπαμπάς); Πότε θα κάνεις σούζες στην παραλιακή με το δαιμόνιο δίτροχο - το λιγότερο!
Πότε θα γράψεις το πεντηκοστό μήνυμα της ημέρας στο κινητό για να πάρεις τα δελεαστικά μπόνους;
Πότε θα ξεφυλλίσεις στα πεταχτά το άχρηστο σχολικό βιβλίο;
Tο πεντικιούρ δεν αναβάλλεται - πότε θα προλάβεις να πας στο κομμωτήριο, στο σούπερ μάρκετ - ξηρά τροφή για τη Λουλού, φαστφουντάδικο για σένα. Πότε θα πας στο καθαριστήριο να πάρεις τα... άπλυτα - σιδέρωμα, το χειρότερο!
Tι σε νοιάζει αν ο ουρανός είναι γαλανός, κι άσπρα συννεφάκια σχίζουν ράθυμα το πέλαγός του;
Aν κελαηδούν τα πουλιά και οργιάζει η ανθοφορία του επιβλητικού υάκινθου;
Aν σείεται ακόμα απ’ τον ανατολικό άνεμο εκείνος ο φοίνικας που τη γλύτωσε μετά από τόσες βδομάδες σαρωτικών βομβαρδισμών της Bαγδάτης;

Kαι τι μπορώ να κάνω εγώ;! Eξακολουθώ απλώς να εντυπωσιάζομαι από την ήρεμη βεβαιότητα (εφησυχασμό;) αυτών που θεωρούν τελεσίδικη όσο και αναπόφευκτη την πορεία της ιστορίας του ανθρώπου: “Έτσι γινόταν πάντα!”
Παθητικός και τραγικός εν αγνοία του, πετυχημένος και δυστυχής εν γνώσει του, ευγενικός και άγριος ταυτόχρονα - ο κόσμος που μας περιβάλλει.

Όλα κι όλα! Χώρια τα καλά, χώρια τα στερημένα

Για μερικούς, ζωή είναι να τρέχουν τόσο, όσο δύο και τρεις φορές ο γύρος της γης. Για άλλους, πάλι, να βρίσκουν τα πράγματα εκεί που τα άφησαν την προηγούμενη φορά - και να κάνουν το γύρο της γης μέσα στο δωμάτιό τους.
Ποιός ζει καλύτερα, δεν μπορούμε να ξέρουμε.
Άκουσα για κάποιον που αναζητούσε τόσο απελπισμένα συντροφιά, ώστε πήγαινε κι άπλωνε το χέρι του ανάμεσα στα κάγκελα των νεκροταφείων.

12 Comments:

  • At Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 1:00:00 μ.μ., Anonymous el(lad)itsa said…

    Aυτό που μπορώ να κάνω, είναι να κόψω ταχύτητα για να κοιτάξω τόσο γύρω μου, όσο και μέσα μου. Έτσι θα γνωρίσουμε και τον διπλανό μας!
    Αν το κάναμε όλοι αυτό!...

     
  • At Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 1:13:00 μ.μ., Blogger kaita7katsikakia said…

    Αυτή η τρεχάλα θα συμβαίνει όσο δεν μπορεί ο άνθρωπος να μένει με τον εαυτό του.
    Η κοινωνία έχει επιβάλλει ένα σωρό ρυθμίσεις ώστε να μπορείς να ξεχνάς τη μοναξιά σου.
    Ο μεγαλύτερος φόβος είναι το να μείνει κανείς μόνος. Οι άνθρωποι κάνουν χίλια δύο πράγματα για να μη μείνουν μόνοι.
    Γίνεσαι κομμάτι του πλήθους για να μην είσαι μόνος.
    Μακάρι να μπορεί ξεπερνάει κανείς αυτή την κατάσταση και να περνάει στην άλλη ,την θαυμαστή, την Μοναχικότητα.
    Η μοναξιά ειναι αρνητικη κατάσταση, είναι η έλλειψη του άλλου. Η μοναχικότητα είναι η παρουσία του εαυτού.

     
  • At Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 1:32:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Πραγματικά, έχετε δίκιο, elladitsa και 7katsikakia. Χρειάζεται, όμως, συντονισμός - να έχουμε όλοι την ίδια πρόθεση, εννοώ. Αλλιώς, φωνή βοώντος στην έρημο...

    Παράγγειλα τα βιβλία σου, οnlysand! Μόνο που θα έρθουνε σε 15 μέρες!:(

     
  • At Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 1:47:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Η ταχύτητα είναι ο εχθρός της μνήμης, el(lad)itsa. Το λέει και ο Kundera (όχι επειδή το λέει αυτός, δηλαδή - απλή αναφορά:) στο βιβλίο του "Βραδύτητα".
    Αλλά για τη μνήμη θα μιλήσουμε αργότερα (= άλλη φορά)...

    katsikakia, καλωσορίσατε και τα 7!:)
    Όντως, ο άνθρωπος φοβάται να μείνει μόνος. Εξαιρετική και η επισήμανση της διαφοράς ανάμεσα στη μοναξιά και τη μοναχικότητα - εύγε!

    eraser, είναι συγκινητική η... εμμονή σου - σ' ευχαριστώ από καρδιάς!

     
  • At Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 2:21:00 μ.μ., Anonymous fyllo said…

    Είναι ωραία βέβαια τα 'αληθινά' ταξίδια, αλλά εγώ τη βρίσκω άνετα και στους 4 τοίχους του δωματίου μου!:) Ο νους είναι έτσι πιο ελεύθερος.
    Όσο για τη μοναξιά, όντως, ο άνθρωπος έχει ξεμάθει να κοιτάζει μέσα του!

     
  • At Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 3:37:00 μ.μ., Anonymous markos A said…

    Είναι, στ' αλήθεια, ευεργετικό να μπορεί (= να ΘΕΛΕΙ) να μένει κανείς μόνος πού και πού. Είναι σαν να γεμίζεις τις μπαταρίες σ' ένα πεταμένο κασετόφωνο, σαν να ξεδιψάς σε μια πηγή που βρίσκεις απροσδόκητα στο δρόμο σου, σαν να ξαναβρίσκεις ένα παλιό φίλο.

     
  • At Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 8:42:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Να πω, μου κάνει εντύπωση; θα 'ταν υποκρισία. Είναι γεγονός πως, στην πλειοψηφία των νέων κυρίως, η μοναξιά... θερίζει!
    Είναι, όμως, η μοναξιά αυτή επιβεβλημένη ή ηθελημένη; Υπάρχουν, θα μου πεις, πολλές υπο-κατηγορίες - ανάλογα με τις εμπειρίες μας, θα μπορούσε ο καθένας να κάνει κατατάξεις (συνήθως αμφισβητούμενες).
    Να φταίει που τα βρίσκουμε όλα (σχεδόν) έτοιμα και ομφαλοσκοπούμε; Ή, μήπως, η κοινωνία (στην παρακμή της) έχει βάλει τα 'πλαίσια' για την περιχαράκωση των ανθρώπων (ώστε να ελέγχονται πιο εύκολα);
    Ας μένουν εκκρεμή τα ερωτηματικά - ως μποτίλια στο πέλαγος, που κολυμπάει περιμένοντας τον παραλήπτη...

     
  • At Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 10:42:00 π.μ., Anonymous Lakwnia said…

    Διάβασα, onlysand, στο βιβλίο σου "το ανοίκειον κέλυφος":

    Βγήκες σαν άγριος κυνηγός
    κι είναι πουλί η ψυχή σου.

    Δεν καταλαβαίνουμε πως, αγνοώντας την ψυχή μας και τις ανάγκες της, κάνουμε κακό στον εαυτό μας πρώτα!
    Θα ήταν πάντως ευχής έργο να 'κυνηγούσαμε' την ψυχή μας - ίσως γινόμασταν 'πουλιά' και πετούσαμε μαζί της...

     
  • At Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 11:39:00 π.μ., Anonymous fyllo said…

    Θεριεύει η απόσταση, βλασταίνει,
    δίνει φρούτα – τρέχω αλλά μ' αφήνει πίσω
    να κουβεντιάζω στον ενικό με τη νοσταλγία
    και μία προϋπόθεση: να μην τολμήσω να γυρίσω.
    Της μνήμης δε το κόκκαλο αν θέλω ν' αφαιρέσω
    θα μου κρατάει συντροφιά κι η μοναξιά που της αρέσω.

    (απ' το ίδιο βιβλίο - Lakwnia, χαίρετε!)

    Καλημέρα σε όλους!

     
  • At Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 12:37:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Ε, δεν φτάνουν οι... αναφορές-παραπομπές; (παρακαλώ, μην το πάρετε ως αγένεια - με τις ευχαριστίες μου, αλλά φτάνει!:)

    Ακούστε έναν αληθινό ποιητή:

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
    τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
    όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
    μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
    μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
    Μην την εξευτελίζεις, πιαίνοντάς την,
    γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
    στων σχέσεων και των συναναστροφών
    την καθημερινήν ανοησία,
    ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.
    (Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ, Όσο μπορείς)

    KAΛΗΜΕΕΕΡΑΑΑ!

     
  • At Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 9:12:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα said…

    Ω, το ανέφικτο!

    Κουβέντα να τρέχει αίμα τ'όνειρο, να γιγαντώνεται, στοιχειό να γίνεται, ένα με τις νύχτες.

    Υπέροχο κείμενο.
    Σπουδαίο πράγματι.

    Και γιατί τώρα εγώ θέλω να βγάλω από μέσα μου πέλαγα και χυθώ ολόκληρη στο τελευταίο αχ τ' Αυγούστου;

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 10:53:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    Γιατί είσαι ήδη ένα με το κύμα, γιατί η ψυχή σου αρμενίζει στα άφατα του νου
    και ζωγραφίζεις αρώματα ανέγγιχτα απ' την επιτήδευση του καθημερινού.
    Γιατί το ΑΧ σου, ταξιδεύει στους ουρανούς ανάμεσα από νέφη και ηλιαχτίδες.
    Ούριοι άνεμοι στη ρότα σου, καπετάνισσα - μαζί με την αγάπη μου παρέα σου στην πλώρη, να βλέπει κι αυτή να μαθαίνει μυστικά και θαύματα!

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS