seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006

Αχ, τα πρωτάκια!...


Ναι, η 5η θλιβερή-για-πολλούς-λόγους-επέτειος... και η έναρξη της ένδοξης εκστρατείας κατά της τρομοκρατίας(!)

Όμως, για τα πρωτάκια ήθελα να γράψω σήμερα! Αλλά (μου) μπήκε ο ιός και μ' έστειλε κατευθείαν στο... Matrix! (Θυμάσαι την... συναρπαστική πραγματικότητα, ε;...)

Άραγε, χορταίνεις με ψέματα; Φαίνεται πως το πιστεύουν, οι κάθε είδους εξουσίες όταν σε μπουκώνουνε μ' αυτά. Κάτι ξέρουνε οι (κατ)έχοντες: η αλήθεια δεν είναι φαγώσιμη.
Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν ως υποχρέωση (και των άλλων) την με κάθε μέσο κάλυψη των αναγκών τους.
Και υπάρχουν και άλλοι (οι περισσότεροι), που λεκιάζουν με σκούρα χρώματα τον πίνακα της τρυφηλής κι ανέμελης ευμάρειας των πρώτων. Αυτοί που, δυστυχώς, έχουν πειστεί πως οι δικές τους ανάγκες θεωρούνται (απ' τους άλλους) πολυτέλεια˙ μόνος σύμμαχός τους είναι το τυχαίο.
Είναι γνωστό: όπως 'όταν τρώμε, δεν μιλάμε' - σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, έστω και περιστασιακά (αφού έχει ο καιρός γυρίσματα) - έτσι και όταν νικάμε, δεν σκεφτόμαστε τον ηττημένο. Η εγγενής αθωότητα της νίκης. Προπαντός, όταν επιτυγχάνεται από τα 'πρωτάκια' της χαράς.
Δεν ξέρω, μεγαλώνοντας, ο άνθρωπος γίνεται μεγαλόθυμος; Ή ολισθαίνει προς την πολυτέλεια του βολέματος; Πες μου τι συμβαίνει.

Απ' την άλλη, το πάθος δεν μπορεί να είναι σωστό.
Tο καλύτερο είναι πως δεν θέλει να είναι.
Να, όμως, που όλο και περισσότερες απουσίες σημειώνει το άλλο πάθος στην καθημερινότητά μας. Τι φταίει;
Η ταχύτητα; (το αντίθετο της βραδύτητας που επιτρέπει την ξεχασμένη απόλαυση του 'ταξιδιού';)
Η λυσαλέα πάση θυσία φυγή από τον ίδιο μας τον εαυτό (τον πρώτο και πιο άγνωστο εχθρό μας);
Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι μας, το οποίο κατρακυλάει εκόν-άκον στην εύκολη κατηφόρα του συρμού (της μόδας);
Είναι το τρίπτυχο χλιδή-ωχαδερφισμός-καλοπέραση το διαβατήριο για το ζηλευτό - ταυτόχρονα κατακριτέο από τους θιασώτες του - κυρίαρχο lifestyle;
Το οποίο, περιέργως, ενισχύεται από τα λεγόμενα free press* (περιοδικά)˙ oικτίρεις την αστική μιζέρια που αποπνέουν προσποιούμενα ότι δήθεν έχουν απαλλαγεί απ' τις ανώδυνες, γκλαμουράτες ελαφρότητες.
Μια κουρτίνα την ημέρα τη ρουτίνα κάνει πέρα!

Αυτές οι σκέψεις με 'κατοίκησαν' με αφορμή ένα απ' τα νεότευκτα τέτοια (περιοδικά)˙ που διαθέτει υπερχειλίζουσα αισιοδοξία (=κρυμμένη αλαζονεία - ναρκισσισμός, στην καλύτερη περίπτωση) και μπόλικους φιλοκυβερνητικούς κονδυλοφόρους που δεν μπορούν να κρυφτούν. (Μέχρι σημείου να σε κάνουνε να θες να υποστηρίξεις το ΠΑΣΟΚ-που-δεν-είσαι! Δεν είναι μικρό επίτευγμα, θα μου πεις...)
*Από μακριά, λατρεύεις την ιδέα: λες, "ωραία, τέρμα η κοινοτοπία, καλώσ' τη φρεσκάδα - εδώ είμαστε!" Αλλά, αφού χάσεις το χρόνο σου διαβάζοντάς τα, έχεις σκυλομετανιώσει! Οι περισσότεροι σ' αυτά δημοσιογραφούντες είναι κουλ(οί): είτε σου μιλάνε για το βύσσινο της γιαγιάς και τις ερωτικές τους περιπέτειες, είτε γράφουν για την εισβολή στο Λίβανο, έχεις την ζωηρή υποψία ότι ξύνονται.

*Σημείωση: το ότι διατίθενται δωρεάν, καθόλου δεν με χαλάει. (Σκέψου και να κοστίζανε!) Με τα άλλα, δεν το κάνω θέμα, διπλό το κακό - πώς το λέει η παροιμία; "Και κερατάς και δαρμένος"...;...


Κινδυνεύοντας να κακοχαρακτηριστώ (πρώτα απ' τον ακτιβιστή εαυτό μου και, μετά, απ' όλους τους politically correct ομοίους του), θέλω να δηλώσω ευθαρσώς: Βαρέθηκα τις αναλύσεις, περι- και επι-γραφές, διαπιστώσεις, υπογραμμίσεις, και λοιπές βεβαιότητες.

Εγώ για τα πρωτάκια ήθελα να μιλήσω σήμερα, για τη λαχτάρα και την ταυτόχρονη αποστροφή τους για το άγνωστο (και καθόλου δελεαστικό, όπως θα διαπιστώσουν αργότερα)˙ για τη μυρωδιά της καινούργιας σάκκας, τις κασετίνες με τις εκθαμβωτικές μπογιές και τα φρεσκοξυσμένα μολύβια.
Όπως θα 'χεις ίσως καταλάβει, προτιμώ όλο και περισσότερο τα φευγάτα˙ θέλω τα ήσυχα και τα κρυμμένα αυτονόητα, όχι τα ανόητα.

Κι αν δεν συμφωνείς, αγαπημέν-ε/-η μου άγνωστοι, καθόλου προς κακοφανισμό.
Στο κάτω κάτω, ούτε τα ίδια 'μάτια' έχουμε, ούτε τις ίδιες μυρωδιές αγαπάμε.

9 Comments:

  • At Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 3:10:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Είναι δυστύχημα, μπορώ να πω, το γεγονός πως μια τέτοια "ευκαιρία" (τα free press περιοδικά) δεν την εκμεταλλεύονται άνθρωποι που αξίζουν πραγματικά!

     
  • At Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 3:35:00 μ.μ., Anonymous markos A said…

    Αυτό οφείλεται, ίσως, στην "πηγή των εσόδων" (βλέπε διαφημίσεις!)
    Εξαιρετικό το κείμενο, onlysand (όπως πάντα!:)

     
  • At Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 4:12:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Νομίζω, eraser, έχει δίκιο ο markos. Είναι γνωστό πως αυτές οι εταιρείες δεν... χαραμίζουν τα προϊόντα τους σε "κουλτουριάρηδες"(!)
    (Αυτό, βέβαια, δεν μας εμποδίζει να εκφράζουμε τις αντιρρήσεις μας...)

     
  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2006 10:59:00 π.μ., Anonymous fyllo said…

    Καλημέρα σε όλους!
    Δεν βρήκα καταχώρησή σου χθες και μου έλειψες...
    Αχ, ναι, κι εγώ θυμάμαι τη μυρωδιά της σάκας που πήρα ως πρωτάκι!...
    Να 'σαι πάντα καλά, onlysand! (Έχουμε κάποιο νέο για το βιβλίο σου;!)

     
  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2006 11:58:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    Τι γλυκό, fyllo μου. Να θυμάσαι ακόμα τη μυρωδιά της σάκας σου!... (Όχι, ανυπόμονο, δεν υπάρχουν ακόμη νέα - δεν είπα ότι θα σας ειδοποιήσω;)

     
  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2006 1:02:00 μ.μ., Anonymous Lakwnia said…

    Μερικές φορές, είναι φυσικό να κουραζόμαστε από τις αντιξοότητες της καθημερινότητας. Δεν πρέπει, όμως, να υποκύπτουμε στην παραίτηση˙ αυτή βολεύει μόνο τους εξουσιαστές - όχι εσένα, onlysand!

     
  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2006 1:52:00 μ.μ., Anonymous markos A said…

    Εμένα δεν μου φαίνεται πως παραιτείται η onlysand. Απλώς, κατά τις διαθέσεις και οι διακυμάνσεις - φυσικό είναι, συμβαίνει σε όλους.

     
  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2006 2:38:00 μ.μ., Anonymous voula-vouliagmeni said…

    Εμένα, μου φαίνεται πως με τα ίδια μάτια βλέπουμε, τις ίδιες μυρωδιές αγαπάμε, onlysand. (Αλλιώς δεν θα σε επισκεπτόμασταν!:-)

     
  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2006 7:58:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Lakwnia μου, είναι φυσικό, όπως λες... Eίμαι, δηλ, στο μεταίχμιο: αφού δεν μπορούμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο, ν' αλλάξουμε κόσμο. Φορές, νιώθω σαν να έχω χάσει όλα τα λεωφορεία και δεν θέλω να πάω με τα πόδια.

    Αλήθεια, voula-vouliagmeni: ωραίο να γράφουν ιστορία οι παρέες οι ομόχνωτες. Έστω κι αν δεν γνωρίζονται...

    Ευχαριστώ σε, marko - καθώς και όλους τους συνταξιδιώτες που συχνάζουν εδώ. Έχεις δίκιο (ως προς τις διαθέσεις Ίσως, όμως, μεγαλώνει η έλξη προς την "Ιδιωτική Οδό" - έχει δίκιο, άρα, και ο/η Lakwnia. Δεν έχω δικαίωμα να κουραστώ από τις άγονες επισημάνσεις; Γιατί να ζορίζομαι;-) προτιμώ τις εσωτερικές διαδρομές...

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS