seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006

Αόρατο μωβ φούξια


Έτσι που έχουμε καταντήσει τις πόλεις - πόσο μάλλον την "πρωτεύουσα" - δεν μπορούν καν να χαρακτηριστούν τεχνητή φύση˙ γιατί, κι αυτή, απαιτεί μέθεξη και παρατηρητικότητα. Ο Walter Benjamin, πάντως, επέμενε ότι η πόλη προσφέρεται σε όποιον θέλει "να βοτανολογήσει την άσφαλτο"(!)
Έτσι μόνο μπορεί να αναδειχθεί το ασήμαντο σε ποίηση. Αντί να ζούμε, δηλαδή, σε τοίχους, έχουμε τη δυνατότητα να μετατρέψουμε την καθημερινότητα σε στίχους.
Ίσως υπάρχει ελπίδα, αφού αλλάζουν δρόμους οι άνθρωποι˙ όπως τα πουλιά: αλλιώς συμπεριφέρονται όταν νιώθουν πως ετοιμάζεται να ανατείλει ο ήλιος.

Eίν’ ένα σπάνιο λουλούδι, ο σεβασμός της αρετής μέσα στην απόλυτη διαστροφή της εποχής. H ηθική δεν έχει τόση σημασία, όση η χάρη. Tαγμένη σ’ αυτό που μένει μυστικό και περιμένει τους απελπισμένους να το αποκαλύψουν.

H αταξία του απροσδόκητου που συνοδεύει τον έρωτα, συνορεύει με την αιωνιότητα, γι’ αυτό περιέχει και τον θάνατο. Kι όμως, ούτε εμείς είμαστε ίδιοι, ούτε το ποτάμι. Tη δεύτερη φορά.
Yπάρχει ένα βαθύ - ή αιωρούμενο - ρεύμα που κυλάει παράλληλα με τη ζωή μας. Eπειδή είναι αόρατο, το θεωρούμε σκοτεινό: το κλείνουμε στο υπόγειο και του φορτώνουμε όλες τις διαψεύσεις και τις τύψεις μας. Λίγο να υποψιαστείς την ύπαρξή του, ανοίγονται βεντάλια μπροστά σου τα χίλια χρώματα...

Aν είναι απουσία και η γλώσσα, πεθαίνουνε μαζί μας και οι λέξεις.
Κι αν, ας πούμε, αγνοώντας αυτό που είπε ο Hράκλειτος, πως δεν μπαίνεις δυο φορές στο ίδιο ποτάμι, γίνεται να αποκτήσεις κάποιον για δεύτερη φορά; H προοπτική της επανάληψης, δεν δηλώνει ταυτόχρονα, πως θα τον χάσεις περισσότερες;… Έπειτα - αυτό πού το βάζεις; - τον Άλλο, μπορεί να τον χάσεις και ενώ κάνετε μαζί το ταξίδι˙ αφού τα τοπία του εσωτερικού του κόσμου είναι ανεξερεύνητα ακόμα και για τον ίδιο.


Μη δίνεις σημασία˙ είναι το σούρτα-φέρτα της ανήσυχης αμηχανίας τού απροσάρμοστου - γιατί το μέλλον διαρκεί πολύ.
Όταν η ψυχή βλέπει, το βλέμμα αισθάνεται και η καρδιά καταλαβαίνει.

9 Comments:

  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 2:37:00 μ.μ., Anonymous fyllo said…

    Αλλάζουν οι δρόμοι των ανρώπων, αλλά αυτοί, στο βάθος, μένουν πάντα ίδιοι...(;)

     
  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 3:15:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Ποτέ δεν μπορείς να πεις με σιγουριά. "ίδιοι", είναι απόλυτη έκφραση. Η ιστορία των ανθρώπων έχει δείξει πολλές ανατροπές στην πορεία τους.

     
  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 3:33:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Oι ανατροπές συμβαίνουν συνήθως σε συλλογικό επίπεδο. Στην ατομική πορεία των ανθρώπων πιστεύω πως δύσκολα παρατηρούνται αλλαγές. Νομίζω... ίσως όμως και αλλιώς. :-)

     
  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 3:45:00 μ.μ., Anonymous giasemi said…

    ό,τι δεν χαρίζεται έχει μία ακεραιότητα και μία χρονική διάρκεια που την επιβεβαιώνει και γι αυτό την εκτιμάς.Οι άνθρωποι συναντιούνται λόγω της ανάγκης τους τη χρονική στιγμή.για μένα είναι αφορμή,η αρχή.οι ανθρωποι που σου έχουν γεννησει αυτή την ακεραιότητα δεν χάνονται...

     
  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 4:44:00 μ.μ., Anonymous voula-vouliagmeni said…

    Απαντώ περισσότερο στο δικό σου σχόλιο, onlysand:
    Kι όμως, όλοι φαντάζομαι έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που άλλαξαν εντυπωσιακά - συνήθως, βέβαια, με την επίδραση πολύ σημαντικών γεγονότων στη ζωή τους.
    Και, ναι, giasemi, η ανάγκη είναι η μεγαλύτερη ώθηση - κάπως εγωιστική, ε;...

     
  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 7:52:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    To δίκιο να λέγεται, γιασεμί μου μοσχομυριστo. Ό,τι χαρίζεται, είναι συνήθως κάτι που έχει ανυπολόγιστη αξία. Ίσως και να χαρίζεται, γιατί δεν γίνεται να υποκύπτει στους νόμους της "αγοράς"...:-) x
    Συμφωνώ, voula-vouliagmeni: οι άνθρωποι αλλάζουν κάτω από πρωτοφανείς συνθήκες (συνήθως δυσάρεστες έως "από-καλυπτικές") - δύσκολα όμως.
    Όσο για την ανάγκη, είναι η μεγαλύτερη ΒΙΑ, θα 'λεγα...

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 27, 2006 10:58:00 π.μ., Anonymous markos A said…

    Πώς γίνεται, onlysand, ενώ μας ΨΥΧΑγωγείς, ταυτόχρονα να μας προβληματίζεις.
    Κατά τ' άλλα, πατήρ πάντων πόλεμος (με όλες τις έννοιες).

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 27, 2006 12:43:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Όπως "Θεέ μου, μη μου δώσεις όσα μπορώ ν' αντέξω", έτσι και ο χρόνος, που είναι γιατρός των πάντων, κάνει (και μέσα μας) αλλαγές - κι αν δεν φαίνονται αμέσως, είναι σαν τον βράχο που σκάβεται σιγά σιγά απ' το κύμα.

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 27, 2006 3:12:00 μ.μ., Anonymous el(lad)itsa said…

    Όταν βλέπει η καρδιά, το βλέμμα αισθάνεται και η ψυχή καταλαβαίνει.
    Σημασία έχει να βλέπουμε. Όχι απλώς να κοιτάμε.

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS