seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Δευτέρα, Οκτωβρίου 02, 2006

Η αιθεροβάμων Αντιγόνη


Σαν κι εσένα κι αυτή, γυρίζει χρόνια τώρα στις γειτονιές του κόσμου˙ και, στις σκοτεινές γωνιές του, δεν βρίσκει παρά τη ζωή να απατάει τα όνειρο.
Aλλά, πάλι, να σου πω… μην την πιστεύεις! Όσο μεγαλώνει, τόσο λιγότερο καταλαβαίνει· η πείρα τής ξέμαθε τον κόσμο…

Oι ποιητές της ζωής, σαν αστέρια που καταδέχονται να μιλήσουν στους θνητούς, κατεβαίνουν στα εφήμερα για να διαλύσουν τη συννεφιά˙ να φωτίσουν τις ψυχές με το λαμπρό φως της δημιουργίας τους.
Θερμοί φίλοι που μας παίρνουν απ' το χέρι για να διανύσουμε την παγωνιά του κόσμου - παρηγορία στην πορεία, που κάνει κάθε στιγμή το μέλλον παρελθόν.
Για να ακούει ο Θεός τη χαρμολύπη των ανθρώπων και να τους συμπονά ανυψώνοντάς τους. Nα στέλνει τον φύλακα άγγελο για να μας σκέπει με τα α-χειροποίητα φτερά του.
Aς βρεθεί για τον κάθε έρημο και μόνο, Εκείνος που θα του απαλύνει τον πόνο. Όχι μόνο απόψε...

Κάθε μέρα κάτι τελειώνει, είναι αλήθεια - ίσως για να συνηθίζουμε το μεγάλο Τέλος.

Kαμιά φορά, σηκώνεσαι και πετάς· απλώς επειδή βαρέθηκες να φοβάσαι· γιατί ο άνθρωπος έχει ρίζες, όταν μπορεί να ταξιδεύει.

Μαζί κι ένας αγαπημένος Oδυσσέας:
Aντιφ/τής: Δεν γίνεται μέσα στα λόγια το όνειρο... Όλα μια σταγόνα ομορφιάς τρεμάμενη στα τσίνορα.
Mαρία Nεφέλη: Περπατώ μες στ' αγκάθια μες στα σκοτεινά, σ’ αυτά που είναι να γίνουν και στ' αλλοτινά˙ κι έχω για μόνο μου όπλο, μόνη μου άμυνα, τα νύχια μου τα μωβ σαν τα κυκλάμινα.

O νους ταξιδεύει... Εσύ, τώρα, στο σκοτεινό δωμάτιο, έτσι;
Ανάβει ξαφνικά φως στη χαραμάδα κάτω απ' την πόρτα.
οιός είναι;"
- Το φεγγάρι αυτοπροσώπως! Σου βρήκε τη βελόνα που έψαχνες στ' άχυρα…

7 Comments:

  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 02, 2006 3:40:00 μ.μ., Anonymous markos A said…

    Συνήθως, ψάχνοντας μέσα στη δαιδαλώδη καθημερινότητα, χάνουμε την Ουσία˙ γιατί κολλάμε στα εφήμερα, εις βάρος των σημαντικών.

     
  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 02, 2006 7:24:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Τελείωσα και τα τρία βιβλία σου, onlysand - εννοείται ότι τα 'χω διαβάσει τρεις και τέσσερις φορές, ανακαλύπτοντας συνέχεια τα μαγευτικά μυστικά τους.
    Τώρα περιμένω με μεγαλύτερη ανυπομονησία το μυθιστόρημα!

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 03, 2006 11:05:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    Όσο περισσότερο το συνειδητοποιούμε, Μarko, τόσο πιο παράλογο φαίνεται: να μη θέλουμε να απαλλαγούμε απ' τα περιττά για να δούμε την Ουσία.

    Δεν έχω λόγια να σ' ευχαριστήσω, eraser. Χαίρομαι που πέρασες καλά διαβάζοντάς τα. Όσο για το μυθιστόρημα, εγώ να δεις με πόση ανυπομονησία το περιμένω! (Νομίζω πως ήρθε ο... μήνας του...:-)

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 03, 2006 11:53:00 π.μ., Anonymous fyllo said…

    Ψάχνοντας τη βελόνα στ' άχυρα, χάνουμε το νόημα του ταξιδιού!
    (Χαίρομαι που ακούω ότι βγαίνει το καινούριο βιβλίο σου!:)

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 03, 2006 12:31:00 μ.μ., Anonymous voula-vouliagmeni said…

    ... οι Αρχάγγελοι γελούσανε σαλεύοντας τις χρυσές τους κεφαλές καθώς αραποσίτια˙ ξέροντας πως ο μόνος θάνατος, ο μόνος, είναι αυτός που έφτιαξαν με το νου τους οι άνθρωποι. "Μαρία Νεφέλη".
    Αν αποφασίζαμε ν' ανοίξουμε τα μάτια της ψυχής, θα βλέπαμε αλλιώς όλο τον κόσμο. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να τον αλλάξουμε.

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 03, 2006 1:58:00 μ.μ., Anonymous el(lad)itsa said…

    Τις νύχτες είχΑ νόημα - το 'δινα σ' όλα τα αηδόνια
    Κι ήταν ο ύπνος ο γλυκός γιομάτος μισοφέγγαρα
    Ρυάκια σε ντο μείζονα για βιόλα ντ' αμόρε.
    Ήτανε μαργαρίτες που τις έτρωγες
    Κι άλλες που ανάβανε μες στο σκοτάδι σαν βεγγαλικά...
    Μαρία Νεφέλη

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 03, 2006 9:21:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Πώς διαστέλλεται η στιγμή, αν καταφέρεις να ζεις (σ)το Παρόν. Ξοδεύουμε τον καιρό μας είτε περιμένοντας το "καινούργιο", ή αναμυρηκάζοντας τα περασμένα...
    Eυχαριστώ όλους σας για τα όμορφα ταξίδια!

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS