seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Δευτέρα, Οκτωβρίου 30, 2006

Με το αίμα της ψυχής - Τάσος Λειβαδίτης


Ή, πώς με τα απλά λόγια να ζωγραφίζεις τα μεγάλα νοήματα

Ο Αναστάσιος-Παντελεήμων Λειβαδίτης, υστερότοκος γιος του Λύσανδρου και της Βασιλικής, έζησε 66 χρόνια ανάμεσα σε λάβαρα και ανα(σ)τάσεις, διώξεις, εξορίες και εξεγέρσεις - όμως
Κάθε στιγμή αμήχανος κι αδέξιος, σαν μόλις να ερχόμουν από μιαν άλλη ζωή
απ' τις 20 Απριλίου (Ανάσταση) του 1922 ως την προτελευταία μέρα του Οκτώβρη πριν από 18 χρόνια (ξημερώματα Κυριακής, 30/10/1988).

O κόσμος είναι ένα παιχνίδι˙ κι ας πούμε ότι κέρδισες, τι θα βγει;
Θυμήσου καλύτερα τότε πού ήμασταν παιδιά και μας ήταν όλα άγνωστα μα τόσο οικεία,
θυμήσου τον γλυκύ Σεπτέμβρη με το απόμακρο άρωμα των κήπων
ή το αφηρημένο ξεφύλλισμα ενός σχολικού βιβλίου.

Εκτός απ' τη Μακρόνησο - μετά τον Αη Στράτη και τις φυλακές Χατζηκώστα στην Αθήνα - ο ποιητής "γνώρισε" κι άλλες πλευρές του ανελεύθερου Παράλογου: Το Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου* θεωρήθηκε «κήρυγμα ανατρεπτικό» και κα­τασχέθηκε. Ο ίδιος ο ποιητής μάλιστα πέρασε από δίκη. Τελικά το δικαστήριο τον απάλλαξε λόγω αμφιβολιών(!)
*γι' αυτή τη συλλογή, τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο ποίησης στο παγκόσμιο φεστιβάλ νεολαίας της Βαρσοβίας.

Kαμιά φορά, οι μενεξέδες ενός χαμένου παραδείσου
ευωδιάζουν μες στον ύπνο μας,
κι ύστερα είμαστε άρρωστοι για μέρες˙
παιδικές αμαρτίες του μεσημεριού που τις εξάγνιζαν οι τρόμοι της νύχτας
ή το ανομολόγητο πού έδινε κάποτε στις χειρονομίες μας κάτι απ' το άγνωστο
θυελλώδη συμβάντα του δειλινού μέσα στο σπίτι
ενώ έξω απλώς βράδιαζε.
Ώσπου μια νύχτα, ένας διαβάτης περνάει στο δρόμο τραγουδώντας.
Πού έχεις ξανακούσει το τραγούδι αυτό; Δεν θυμάσαι.
Κι όμως η νοσταλγία όλων όσων ονειρεύτηκες, τρέμει μες στο τραγούδι.
Στέκεσαι στο παράθυρο κι ακούς σαν μαγεμένος.
Κι άξαφνα σε κάποια στροφή του δρόμου, το τραγούδι σβήνει. Όλα χάνονται.
Ησυχία…
Tώρα τι θα κάνεις;
Η σιωπή κάνει τον κόσμο πιο μεγάλο.
Η θλίψη, πιο δίκαιο.

Ποιητικές Συλλογές
Μάχη στην άκρη της νύχτας, 1952 - Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας, 1952 - Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου, 1953 - Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο, 1956 - Συμφωνία αρ. 1, 1957 - Οι γυναίκες με τ' αλογίσια μάτια, 1958 - Καντάτα, 1960 - 25η ραψωδία της Οδύσσειας, 1963 - Οι τελευταίοι, 1966 - Νυχτερινός επισκέπτης, 1972 - Σκοτεινή πράξη, 1974 - Οι τρεις, 1975 - Ο διάβολος με το κηροπήγιο, 1975 - Βιολί για μονόχειρα, 1977 - Ανακάλυψη, 1978 - Ποιήματα (1958-1963), 1978 - Εγχειρίδιο ευθανασίας, 1979 - Ο τυφλός με το λύχνο, 1983 - Βιολέτες για μια εποχή, 1985 - Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα, 1987 - Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου, 1990 (Εκδόθηκε μετά το θάνατο του ποιητή).


Για όσους (δεν το γνωρίζουν και) νοιάζονται να το αναζητήσουν, όλο το έργο του Τάσου Λειβαδίτη κυκλοφορεί σε τρεις τόμους από τις εκδόσεις Κέδρος.

(Κατά τ' άλλα, εμείς οι υπόλοιποι, ενώ είχαμε)

Εκλογή

Περάσαμε μια ήσυχη ζωή, αξιοπρεπή και στερημένη - ενώ σ' αυτό το μέγα σφάλμα που αποφύγαμε, ίσως εκεί να βρίσκονταν τα ρόδα που κάθε βράδυ τον ύπνο μας πολιορκούνε.


Γι' αυτό, μην ξεχνάς: Το μυστήριο μας γνωρίζει και ας μην το θυμόμαστε.

14 Comments:

  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 31, 2006 9:06:00 μ.μ., Anonymous simon says said…

    Κι οι "καλύτερες ιστορίες είναι όταν δεν σε ξέρουν".
    Ο Τάσος Λειβαδίτης έγραψε και στίχους:
    http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&sort=alpha&lyricist_id=71

    Ευχαριστώ και για την φωτογραφία του. Δεν τον είχα δει ποτέ μου.
    :Ο)
    Δευτέρα, Οκτώβριος 30, 2006 7:34:41 μμ

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 31, 2006 9:08:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Simon, σ' ευχαριστώ για την παραπομπή - και βέβαια παράλειψή μου η μη αναφορά των τραγουδιών του με τις εξαίσιες μουσικές του Θεοδωράκη.
    Η φωτο είναι τραβηγμένη το 1968 στο Παλαιό Φάληρο - εγώ σ' ευχαριστώ - δυστυχώς, δεν θυμάμαι πού την έχω βρει...:\ Και, στενοχωριέμαι, που θα την 'κατεβάσω' - το μεσημέρι αφαίρεσα κι άλλη - γιατί είναι 'υπαίτιες' για την αναστάτωση του template - πάλι!;-)
    Δευτέρα, Οκτώβριος 30, 2006 9:01:54 μμ

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 31, 2006 9:09:00 μ.μ., Anonymous voula-vouliagmeni said…

    "Bρέχει στη φτωχογειτονιά, βρέχει και στην καρδιά μου…"
    Με πρόλαβε ο simon - ήθελα κι εγώ να παραπέμψω στα μελοποιημένα ποιήματα του. Πόσο οδυνηρά ταιριάζει το έργο του Λειβαδίτη στους καιρούς μας. Σ' ευχαριστώ που μας τον θύμισες, onlysand.
    Τρίτη, Οκτώβριος 31, 2006 11:33:24 πμ

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 31, 2006 9:25:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Νομίζω, voula-vouliagmeni, είναι ο ποιητής του "καθημερινού" λόγου που μπορεί όχι μόνο να μας εμπνεύσει - ασχέτως... "καιρού" - αλλά και να μας 'παρηγορήσει' για τα... χάλια μας!...
    Ελπίζω να διάλεξες 'τυχαία' αυτόν τον στίχο...;-)

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 31, 2006 9:50:00 μ.μ., Blogger Εαρινή Συμφωνία said…

    «Κι έπρεπε εγώ, μ' αυτό το 'ποτέ' και το ΄'τίποτα'/
    να κάνω μια ποίηση καμωμένη για πάντα».
    Τάσος Λειβαδίτης

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 31, 2006 10:06:00 μ.μ., Blogger Rick said…

    Νομίζω ότι συγκαταλέγομαι μέσα στους φανατικότερους θαυμαστές του αλησμόνητου Τάσσου Λειβαδίτη. Γνώρισα την ποίησή του πριν από πολλά χρόνια, από τη Μίνα μια πολύ καλή μου φίλη, που την ευγνωμονώ γι' αυτό.
    Έχω πολλές συλλογές του Τάσσου. Μεσ' την καρδιά μου όμως ξεχωρίζω πάντα το "Εγχειρίδιο ευθανασίας". Πολύ με συγκινεί κάθε φορά που το ανοίγω.

    Πιο παλιά, είχα κάποιο άλλο μπλογκ, στο οποίο είχα δημοσιεύσει μερικά ποιήματά του. Με μεγάλη μου λύπη όμως είχα διαπιστώσει τότε, ότι ο Λειβαδίτης ήταν άγνωστος στους μπλόγκερς.
    Τώρα χαίρομαι αφάνταστα που επιτέλους γνωρίζω ανθρώπους που θαυμάζουν σαν εμένα τον λατρευτό αυτόν ποιητή.

     
  • At Τετάρτη, Νοεμβρίου 01, 2006 11:44:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    Mα, υπάρχει το 'ποτέ' και το 'τίποτα', γλυκύ μου έαρ; Καλωσόρισες!
    Από τα άυλα το θαύμα, κι απ' το μηδέν το πάντα!

    Ίσα ίσα: νομίζω, ο Τάσος Λειβαδίτης είναι από τους πιο αγαπητούς (βατούς;) στο ευρύ κοινό! Ναι, όλα του τα βιβλία τ' αγαπώ κι εγώ πολύ - ιδιαίτερα, το... δεν ξέρω, δεν μπορώ ν' αποφασίσω...!:-)
    (Ποιητικά) καλωσορίσματα και σε σένα, Rick!
    Το δεύτερο σίγμα που προσθέτεις, μου θυμίζει τον Τάσσο Παπαδόπουλο της Κύπρου - όχι λιγότερο αγαπητό, για άλλους λόγους (ή μήπως για τους ίδιους;-)

     
  • At Τετάρτη, Νοεμβρίου 01, 2006 12:38:00 μ.μ., Anonymous fyllo said…

    Τι έγινε; Αλλιώς ήταν το ποστ χθες το μεσημέρι - δεν πρόλαβα να γράψω!
    Επειδή μου έμαθε αυτό το όμορφο σάιτ, χαρίζω στον Σίμωνα:
    "Tην πόρτα ανοίγω το βράδυ / τη λάμπα κρατώ ψηλά / να δούνε της γης οι θλιμμένοι / να 'ρθούνε να βρουν συντροφιά…"

     
  • At Τετάρτη, Νοεμβρίου 01, 2006 1:23:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Έχεις δίκιο, fyllo μου. Όπως έγραφα και προχθές, μου παρουσίασε πρόβλημα στο template και αναγκάστηκα να το αποσύρω και να το ξανανεβάσω (2-3 ώρες με...!;-) Μαζί, όμως, χάθηκαν και τα σχόλια - τα είχα αντιγράψει και τα μετέφερα με χθεσινή ημερομηνία - ζητώ συγνώμη & απ' τον Σίμωνα (//www.blogger.com/profile/13748567) που χάθηκε το όμορφο αλογάκι του - έτρεχε περήφανα!:-)

     
  • At Τετάρτη, Νοεμβρίου 01, 2006 3:31:00 μ.μ., Blogger Ntinouli said…

    "Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα"

    Ας ξεκινήσει από κει όποιος δεν τον ξέρει ακόμα... Δε νομίζω να έχω διαβάσει τίποτα πιο πολύ..

    Πάντα αγαπημένος και πάντα κάθε ανάγνωσή του μια καινούργια σελίδα... Φορές σα να ψιθυρίζει μόνο σε σένα...

     
  • At Τετάρτη, Νοεμβρίου 01, 2006 5:33:00 μ.μ., Blogger Rick said…

    onlysand, η συνήθεια αγαπητέ φταίει για το δεύτερο σίγμα! "Έξις δευτέρα φύσις" έλεγαν οι αρχαίοι!
    Όσο για τον Κύπριο Τάσσο, τα αισθήματα δεν διαφέρουν και πολύ από αυτά για τον Τάσο!

     
  • At Τετάρτη, Νοεμβρίου 01, 2006 9:56:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Καλώσ' το το μικρό βιβλίο με τα μεγάλα όνειρα, συννεφάκι... Ώστε, "σαν να ψιθυρίζει μόνο σε σένα..." Και για μένα!:-)

    Ναι, rick ευγενικέ: έξις δευτέρα φύσις... Xαίρομαι και για τον Τάσσο (παρόλο που δεν με συνδέει καμία συγγένεια με το Νησί).

    Μα, τι χαζομάρες γράφω! Συγχωρέστε με, είναι που έχω το νου μου στον αυριανό... αγαπημένο - φοβάμαι τα 'σκέρτσα' που θα μου κάνει πάλι το ιστίο...\

     
  • At Τετάρτη, Νοεμβρίου 01, 2006 11:57:00 μ.μ., Blogger simon says said…

    @ onlysand
    Η Τιαμάτ, που είναι λύκαινα και όχι αλογάκι, σου στέλνει χαιρετισμούς...
    :Ο)

    @ fyllo
    Ευχαριστώ για το δωράκι.
    :Ο)

     
  • At Πέμπτη, Νοεμβρίου 02, 2006 12:16:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    Τι να πω, Simon μου; ντρέπομαι για... λογαριασμό μου!
    ή, αλλιώς, η μνήμη με προδίδει...\

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS