seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006

Παίζοντας τον άγγελο


"Ένας ολόκληρος κόσμος μοιάζει να επιζητεί τη νάρκωση για να μην τον πονέσει τίποτα απ’ αυτά που συμβαίνουν γύρω μας"˙ ο αλησμόνητος Mιχάλης Kατσαρός...
Πάρτε μαζί σας νερό. Το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία...

Tα μετρημένα ποιήματα, δικά μας ή ξένα, που μας μετεωρίζουν ανέλπιστα σ' ένα κρυμμένο, ασύλητο φως. Tα παιδικά ακόμα χέρια μας υψώνονται στον ουρανό· πάλι εξoικειώνεται η αθωότητα· για λίγο, σαν να θριαμβεύει η ομορφιά. Bασίλης Kαραβίτης

Όλη η επιφανειακή λάμψη του κόσμου δεν είναι παρά μια σκιά.
Παρόλ' αυτά, πίσω της, ακόμα και στο σκοτάδι, κρύβεται η χαρά και η αγάπη· γι' αυτό πάντα ψάχνουμε.
Όταν έχουμε αγάπη για τη ζωή και τον κόσμο, είμαστε και ώριμοι ν' αξιωθούμε τις πέντε ελευθερίες:
1. Να βλέπουμε και ν’ ακούμε αυτό που υπάρχει εδώ και τώρα - αντί γι' αυτό που υπήρχε, θα θέλαμε, θα 'πρεπε, ή θα υπάρξει.
2. Να λέμε αυτό που νιώθουμε και σκεφτόμαστε, αντί αυτό που πρέπει να λέμε.
3. Την ελευθερία να νιώθουμε αυτό που αισθάνεται ο άλλος.
4. Να ζητάμε, να διεκδικούμε αυτό που θέλουμε, αντί να περιμένουμε να μας το χαρίσουν.
5. Και, τέλος, την ελευθερία να ρισκάρουμε, αντί να διαλέγουμε την απραξία της ασφάλειας.

Εξάλλου, τα καράβια δεν φτιάχτηκαν για την ασφάλεια των λιμανιών...

Kάτι σου πήρε το καλοκαίρι, γι’ αυτό έφυγε σαν κλέφτης.
Ψηλώνει όρθρος αυγινός, ξηλώνει το σκοτάδι και τα ξέφτια του,
πόθος ακόμα σε αρμενίζει στα βαθιά, να νοσταλγεί πιο ξέφρενα
και ν’ αγναντεύει εκείνο το μικρούλι “γειά”
που μόλις μεγάλωσε έγινε “αντίο για πάντα”.

5 Comments:

  • At Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006 2:35:00 μ.μ., Anonymous markos A said…

    Όποιος έζησε το φως και τα σκοτάδια, το μεγαλείο και την παρακμή, μόνο αυτός έζησε στ' αλήθεια. Στέφαν Τσβάιχ

     
  • At Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006 2:56:00 μ.μ., Anonymous fyllo said…

    Το διάβασα χθες και νομίζω πως ταιριάζει και με τους σημερινούς... καιρούς:
    Τα πόδια του ανθρώπου στη γη της πατρίδας του˙ τα μάτια του, όμως, πρέπει να είναι ανοιχτά προς όλο τον κόσμο. George Santayana (1863 - 1952)

     
  • At Παρασκευή, Οκτωβρίου 13, 2006 12:12:00 π.μ., Anonymous voula-vouliagmeni said…

    Δαγκώνοντας σαν νόμισμα τη θάλασσα την ίδια, που σου 'δωσε τη λάμψη αυτή, το φως αυτό, το νόημα που γυρεύεις. Aπό τον αγαπημένο "Mικρό Nαυτίλο"

     
  • At Παρασκευή, Οκτωβρίου 13, 2006 11:19:00 π.μ., Anonymous eraser said…

    Αντί άλλων σχολίων, να προσθέσω κι εγώ ένα απόσπασμα (του Τάσου Λειβαδίτη):
    Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
    δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι
    για την ειρήνη και για το δίκιο.
    Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις
    τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
    Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρες
    μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω. (...)

     
  • At Παρασκευή, Οκτωβρίου 13, 2006 12:19:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Πόσο όμορφα και πρωτόγνωρα μάς ταξιδεύει η ποίηση…
    "χρεμετίζει η φαντασία", κατά τον αγαπημένο Νίκο Καρούζο. xxx

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS