seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Κυριακή, Δεκεμβρίου 31, 2006

2007 προ(σ)κλήσεις, προοπτικές, διαψεύσεις(;)

Μακριά σας κάθε λύπη
Η χαρά να μη σας λείπει
Και μην τρώτε πολλά λίπη!


Καλή Χρονιά! (και στο... Νότιο Ημισφαίριο!:) xxx

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 27, 2006

Η υλική ζωή και ο φυσικός κόσμος*

Με ποιον θα πας; (Υπολόγισε πως δεν έχει μέση οδό.)

*Ή, μάλλον: ο υλικός κόσμος και η φυσική ζωή (αλλά μην το πάρεις... οικολογικά!;)

Μπορούμε να παραπονιόμαστε επειδή τα τριαντάφυλλα έχουν αγκάθια. Αλλά, in between, γιατί να μη χαιρόμαστε που τα αγκάθια έχουν τριαντάφυλλα;...

Να εκτιμάς τη ζωή˙ αντί να της αντιστέκεσαι.
(Όσοι χαρίζουν λιακάδα στη ζωή των άλλων, δεν μπορούν να την εμποδίσουν να φωτίσει και τη δική τους!;)
"Το μόνο απ' το οποίο δεν χορταίνεις στη ζωή", έλεγε ο Χένρι Μίλερ, "είναι η αγάπη˙ και το μόνο απ' το οποίο δεν δίνεις αρκετά."






Το σπίτι σου είναι εκεί που βρίσκεται η καρδιά σου! (Για... χάρη αυτής της ρήσης, όμως, καλό είναι να μην ξεχνάμε το άλλο, το Μεγάλο Σπίτι μας!:)



{ Thank you, Patrick! - I send you the warmest wishes! Hope you don't mind my posting them translated in greek;) }:

Ευχές από την Ιρλανδία, λοιπόν! :
Το ποτήρι και το στομάχι σου ας είναι πάντα γεμάτα.
Πίσω σου να είναι μόνο ο άνεμος.
Η στέγη πάνω απ' το κεφάλι σου να είναι πάντα στέρεη.
Ένας φίλος να βρίσκεται κάθε στιγμή πλάι σου.
Ο ήλιος να ζεσταίνει το πρόσωπό σου
και το ουράνιο τόξο να βγαίνει σίγουρα μετά από κάθε σταγόνα βροχής.
Να σε σκέπει πάντα η χάρη, να γερνάς μόνο εξωτερικά.
Και φρόντισε να βρεθείς στον παράδεισο,
τουλάχιστον μισή ώρα πριν μάθει ο διάβολος ότι πέθανες. ;)))

Στο μεταξύ, keep in mind: Είναι ευκολότερο να φέρεις πίσω ένα άλογο που δραπέτευσε, παρά μια λέξη που ξεστόμισες. (Παροιμία από τη Μογγολία)

Μη ζητάς μια ευκολότερη ζωή. Ευχήσου να είσαι πιο δυνατός.

Χρόνια Πολλά, καλά, γλυκά, γεμάτα ευτυχία, χαρά
αγάπη, αλληλεγγύη, φιλιά πολλά και τρυφερά!

Εύχομαι σε όλους μας, το 2007 να μας εμπνεύσει περισσότερες αντι-ρρήσεις, ανησυχίες και ανατροπές!:)))

Προσθέστε μηνύματα, ρήσεις και ρήματα, αποφθέγματα, χρώματα κι αρώματα, αναμνήσεις, ευχές κι αφιερώσεις - για να καλωσορίσουμε το 2007!

Σάββατο, Δεκεμβρίου 23, 2006

Το νόημα των Εορτών και το σκορβούτο


Καλά, δεν έχεις βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια κάθε χρόνο;

Σελοφάν και κορδέλες, πλαστικό χιόνι και πλαστική χαρά, εκπομπές-κονσέρβες ληγμένες, φρου φρου κι αρώματα (ακριβά κι αυτά), ιπτάμενες γαλοπούλες κ.λπ.
Τι λες; αφήνουμε τις εξιδανικεύσεις του παρελθόντος; - αχ, η θαλπωρή της γιορτής της αγάπης, ο Άι Βασίλης στο τζάκι (ποιο τζάκι;;;), χολιγουντιανές ταινίες, χαμογελαστά προσωπάκια παντού, τα λαμπιόνια αναβοσβήνουν, όλα όμορφα κι ωραία... αχ...

Έχεις παρατηρήσει τους ανθρώπους που πάνε στα χρήσιμα, παιδευτικά παιχνίδια του τζόγου - και η στοιχειώδης απαίτηση γνώσεων έχει εκλείψει - με κέφι, χορό και χαρά με το ζόρι; Το χρήμα θεοποιείται και ζητωκραυγάζεται (στην κυριολεξία). Το βλέμμα των 'πελατών' θλιμμένο σαν άδειο. Ένας στους πέντε Έλληνες(!), λέει, έχουν δηλώσει συμμετοχή. Λες και πεθάνανε και πήγαν όλοι στον παράδεισο - αφασία! Αλλά, πανέτοιμοι να αυτοεξευτελιστούν για το παραμικρό κέρδος...
Όλοι μέσα στη γιορτή, τίγκα στη λοβοτομή.
Θυμήθηκα μια παλιά, μνημειώδη ταινία (την ξανάπαιξε πρόσφατα η τηλεόραση - κάπου μετά τα μεσάνυχτα): "Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν".
Σήμερα, χειρότερα: τα σκοτώνουν κάθε μέρα και από νωρίς˙ στον εγκέφαλο.

Εμείς χαλάσαμε, παραδέξου το! Το Τίποτα γεννάει το Τίποτα.
Χάσαμε πια την ικανότητα ν' αφήνουμε τους τύπους (της τηλεοπτικής ζωής μας, προπαντός) - να φροντίζουμε την ουσία. Η γιορτή θα μπορούσε να 'συμβαίνει' κάθε μέρα.
Επειδή αυτό περνάει απ' το χέρι μας: ας κοιτάξουμε να διώξουμε όλα τα πληγωμένα (in και out) αισθήματα - να βρούμε την Αρμονία˙ πρώτα με τον εαυτό μας.

Η νύχτα μεγάλωσε, πάει κι αυτό. Τώρα, αντίθετα από μας, αρχίζει να μικραίνει - κοίτα να προλάβεις να στριμώξεις όσο πιο πολλά όνειρα! (Ή, αλλιώς, για να παραφράσω την vel, μικρή ας γίνει η νύχτα για να χωράει ολόκληρη στα όνειρά μας!:)

Tί άλλο είναι το όνειρο, παρά το άυλο σχολείο, όπου μαθαίνεις να χάνεις στον εφιάλτη - αφού ξέρεις, την ίδια στιγμή, πως δεν γίνεται να κερδίσεις: Στο ευχάριστο ή επιθυμητό όνειρο, γνωρίζεις πως, ό,τι έχεις κερδίσει, θα το χάσεις μόλις ξυπνήσεις.
Στον εφιάλτη, χάνεις επιτόπου και ξεμπερδεύεις.

Tίποτα δεν μπορεί να γεννηθεί απ’ το τίποτα.

Καλά Χριστούγεννα!

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 20, 2006

Αδολεσχία για τη νύχτα ~ Πρελούδιο


Λένε πως η αυριανή νύχτα τεντώνεται και μεγαλώνει όσο μπορεί - για να χωρέσει περισσότερα όνειρα.
Είναι 'σπαρμένη μάγια';
ή, μήπως - συνήθως - μένει άδεια...



Αχ νύχτα πόσο σε ποθώ
κι εσύ να μη με θέλεις
– εγώ, να σου παραδοθώ
κάθε στιγμή – ω νύχτα
σκοτεινή μου άγνωστη συντρόφισσα
με την αρωματισμένη ανάσα
νύχτα ανείπωτη κι ανύποπτη
νύχτα αστερόεσσα με τις υπόγειες βουλές
απ’ τις βολές των κολασμένων άτρωτη
νύχτα αέρινη χορεύτρια σε φθονερά φεγγάρια
με πέπλο από αστέρια-καρφιά
καθρεφτισμένα σε πηγάδια ανομολόγητα
νύχτα μακρυμαλλούσα βαθυγάλαζη
μην αποστρέφεις το αινιγματικό σου πρόσωπο
ποτέ να μη σε λύσω, να σε δέσω θέλω
- νύχτα σίφουνα κι ανεμοθύελλα μέσα
στο καταχείμωνο του ανήμπορου μυαλού

νύχτα παγωμένη επανάσταση
αναίσθητη στην αγκαλιά του ουρανού
νύχτα που δραπετεύεις κάθε πρωί
πριν προλάβω να σε γνωρίσω –
επειδή το Xάος σε γέννησε δεν θα μάθω
από πού κρατάει η σκούφια σου
– νύχτα που εισπνέεις αρώματα
και βγάζεις Ύπνο Θάνατο
την ίδια Hμέρα για να μου χαρίσεις πάλι
με τα παλιά παθήματα-μαθήματα
– νύχτα, αδελφή του Eρέβους
και ποτέ δική μου
Eυφρόνη ηρακλείτεια,
με τα καμώματά σου που ποτέ δεν γέλασα
γιατί καλά δεν τα ’χω με τη λογική μέρα
– νύχτα, μια νύχτα θα πέσω στο σκοτάδι σου
να μ' έχεις κρίμα στο λαιμό σου
νύχτα με το ακλόνητο άλλοθι
στα ανέγγιχτα σεντόνια.

Έτσι σκοτείνιασα
περνώντας μες στα μάτια μου
κόμπους τα δειλινά των Κυριακών.
Για να 'χω ένα δικαίωμα
στων αστεριών το σβήσιμο
κάθε που απρόσκλητα φωτίζει
η μικρή μιας Άρκτου ερημιά.


(H τελευταία στροφή εκ των υστέρων ήρθε και... κούμπωσε με το προϋπάρχον Πρελούδιο˙ από τον logokipos.gr και την μυστηριώδη όσο και τρυφερή θαμώνα του, 'velona'. Σ' ευχαριστώ από καρδιάς, 'alma')

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 15, 2006

"Ευχές"...


Το δόγμα "η επιτυχία βρίσκεται εκεί που συναντιούνται η προετοιμασία με την ευκαιρία", έχει γείρει επικίνδυνα την πλάστιγγα - κι αυτό φαίνεται σε όλους τους τομείς και τις εκφάνσεις της 'πραγματικής', καθημερινής ζωής˙ με ελάχιστες εξαιρέσεις. Η διαπίστωση, μάλιστα, επιτείνεται από το γεγονός ότι υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι: αυτοί που σου λένε πως δεν αξίζει τον κόπο (επειδή οι ίδιοι δεν προσπάθησαν ποτέ), και οι άλλοι, που φοβούνται ότι μπορεί και να πετύχεις (στα δικά τους 'χωράφια').

Στις κοινωνίες του ωχαδερφισμού και του βολέματος, της υστερίας της κατανάλωσης, της φτήνειας και της απέχθειας για κάθε τι πνευματικό και άξιο λόγου

και αφού η... σερνάμενη (για να μην πω κάτι χειρότερο) Ευρώπη*, με άλλα μέτρα και σταθμά (κατά τα 'καλά' και συμφέροντα), διακόπτει τη βοήθεια στην Παλαιστίνη, επειδή ο λαός αποφάσισε να ψηφίσει κάποιον που δεν γουστάρουν οι πάτρονες
ενώ, ταυτόχρονα, τους τρέχουνε τα σάλια μην τυχόν και... δυσαρεστήσουν τη γειτόνισσά μας και δεν εγκρίνει την Ευρώπη για να ενταχθεί στο κλαμπ της - η χώρα που ήδη κατέχει παράνομα έδαφος μέλους της

*("Η Ευρώπη, για να λέμε την αλήθεια, δεν υφίσταται!" Ζοζέ Σαραμάγκο)

στην παγκοσμιοκρατία του πετρελαίου και των αδίστακτων συμφερόντων,
όπου το 'Δίκαιο' του ισχυρού ισοπεδώνει ανεδοίαστα ανεξάρτητα κράτη και συνειδήσεις (συνεπικουρούμενο από τον δειλό και άπραγο ΟΗΕ)
όταν οι ίδιοι οι κάτοικοί του σκανδαλωδώς αδιαφορούν για το μέλλον του πλανήτη (ενώ, ταυτόχρονα, διαθέτουν δισεκατομμύρια για τον εποικισμό άλλων) και τη φτώχεια (των ανά την υφήλιο αναξιοπαθούντων και του δικού τους νου)

τι να ευχηθείς (συνηθίζεται - όχι ότι έχω ιδιαίτερα θετική άποψη για τη λέξη και το περιεχόμενό της) ν' αλλάξει;


Δευτέρα, Δεκεμβρίου 11, 2006

Χάι κου και χειμωνιάτικες ιστορίες...


Ο μεγάλος Μπασό είχε γράψει ένα χάι-κου για το οποίο καμάρωνε:

Ένα αλογάκι της Παναγίας: βγάλ' του τα φτερά - αδράχτι

Κάποια νύχτα τινάχτηκε οργισμένος απ' το κρεβάτι του και χτυπούσε το κεφάλι του στον τοίχο λέγοντας: «Μπασό, πώς τόλμησες να γράψεις κάτι τέτοιο; Πώς τόλμησες να ταπεινώσεις τη φύση, πώς μπόρεσες να προσβάλεις ένα πλάσμα του Θεού;».

Διαπίστωσε πως το χάι-κου διέπραττε μια αδικία, γι' αυτό και το διόρθωσε:

Ένα αδράχτι: βάλ' του φτερά - αλογάκι της Παναγίας

Το ανέκδοτο θέτει προς... αέναη συζήτηση το πρόβλημα της αξιολογικής κλίμακας, των βαθμίδων της αισθητικής κλίμακας που οφείλει να ανέλθει ή να κατέλθει ο δημιουργός για να αποτυπώσει με Δικαιοσύνη την ουσία των όντων. (Αναφέρεται σχετικά και ο Κ. Γεωργουσόπουλος σε παλαιότερη επιφυλλίδα του.)


Φθινοπωρινός άνεμος: όπου στραφώ, χαϊκού παντού
Τακαχάμα Κι-ο-σι, 1874-1959

Να υπ-ακούεις: τα λουλούδια μιλούν στο μέσα αυτί.

Μα, τι φεγγάρι στον υπερσυντέλικο! παραφρόνησα...
Ο-νιτσου-ρα, 1660-1738

Δροσοσταλίδα, άσε με να ξεπλύνω τη μαυρίλα μου...
Να μεθύσω˙ να πέσω να κοιμηθώ σε ρόδινες πέτρες.
Ματσούο Μπασό, 1644-94



Κι ύστερα έρχεται η νύχτα,
και τα άστρα είναι το τελευταίο σημάδι ότι αγαπηθήκαμε.
Αυτοί που διαβήκαν το δειλινό σκυφτοί,
ήταν ωραίοι γιατί είχαν νικηθεί...
Τάσος Λειβαδίτης

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006

E la nave va

Kαι τα χρώματα μεγαλώνουν
- όπως το πράσινο
που γίνεται κυπαρίσσι
το μαύρο, νύχτα
και φιλί που δεν μου ’δωσες,
το κίτρινο, κρυφές σκέψεις πεταλούδες
το άσπρο, χιόνι της καρδιάς
το γαλάζιο, πουλί
και το κόκκινο, από μακριά.
Tη στιγμή που γίνεσαι πλοίο
στο ηλιοβασίλεμα
και μου γνέφει ο καπνός σου
- φεύγεις ή έρχεσαι;
Και:
Kαλύτερα να γερνω παρά να γερνω;...



Φιλιά-φεγγάρια όλα φευγάτα
έλα να ξεχωρίσεις τον δραπέτη
απ’ τον περιπλανώμενο.

Όσα κι αν σύννεφα εποπτεύουν ταξιδεύοντας
ουδόλως βροχή εγκυμονούντα
- αειθαλής αλλά άπιαστη
η νεροποντή των αισθήσεων.

Φαίνεται, θα χρωστάει στ' άστρα η μοναξιά.




Aνάμεσα στο όνειρο και το κύμα
η ίδια αγωνία
ανάμεσα στο βυθό και τον αφρό του
η ίδια ταραχή.
Kι εσύ, όλο περιμένεις ν’ αστράψει
για να με γνωρίσεις.

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006

Ο Μάης τον Δεκέμβρη - ή, ο Πικάσο δεν αργεί ποτέ


Έλεγε η Αν Μορ: Μία σταγόνα μπορεί να ξεχειλίσει τον ωκεανό˙ μια σπίθα δίνει φως σ' όλο τον κόσμο˙ κανείς δεν είναι τόσο μικρός, αδύναμος ή φτωχός για να μη μπορεί να φανεί χρήσιμος.
Γι' αυτό σου λέω: παρά τα σημεία των καιρών και τα τέρατα των επικαίρων, τα καλύτερα θα 'ρθούν! (Γιατί, αν έχουν περάσει, καήκαμε!…;)


Περιδιαβάζοντας γωνιές της μνήμης - όπως ψάχνεις παλιά συρτάρια... Επειδή - όχι οπωσδήποτε χαρμόσυνα, αλλά - δείχνει να διαστέλλεται ο χρόνος το φθινόπωρο...


Τελευταία συνέντευξη του Πάμπλο Πικάσο λίγο πριν πεθάνει.

Ο δημοσιογράφος τον ρωτάει για την τεχνοτροπία του στη διάρκεια του χρόνου.
"Κοιτάξτε...", λέει ο ζωγράφος, "όταν ήμουν νέος, ζωγράφιζα σαν Πικάσο˙ τώρα, ζωγραφίζω σαν παιδί".
Το είχε πει και αλλιώς, σε ανύποπτο χρόνο:
"Kάθε παιδί είναι ένας καλλιτέχνης. Tο ζητούμενο είναι να παραμείνει καλλιτέχνης και αφού μεγαλώσει."


Είναι διαπιστωμένο πως, όσο περισσότερα έχουμε, τόσο λιγότερα κατέχουμε. Έτσι κι αλλιώς, όμως, πειθόμαστε ευκολότερα από δικούς μας λόγους, παρά από εκείνους που επικαλούνται άλλοι. Γιατί να μην αναζητούμε τους πιο αισιόδοξους (λόγους);

Ο καθηγητής Αμεντέο Άλπι που διδάσκει βοτανική φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, όταν κάνει κρύο και το φως σπανίζει, λέει, είναι πολύ βασικό τα φύλλα να πέφτουν, ώστε το φυτό να τρέφεται˙ για να καταφέρνει να επιβιώνει με λιγότερη ενέργεια, που φυσικά έχει εξασφαλίσει μέσω της φωτοσύνθεσης.


Και, βέβαια, άλλος φυτεύει το δέντρο, άλλος απολαμβάνει τη σκιά του.
Ο ήρεμος χαρακτήρας του φθινοπώρου, όμως, είναι ίσως η πεμπτουσία της διδακτικής εναλλαγής στη φύση, που αρνείται να είναι προβλέψιμη.

Eντάξει, και μισοάδειο μπορείς να το πεις το ποτήρι.
Aρκεί να έχεις πιεί εσύ το άλλο μισό...
(Άντε, στην υγειά μας!:)))

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS