seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006

Ο Μάης τον Δεκέμβρη - ή, ο Πικάσο δεν αργεί ποτέ


Έλεγε η Αν Μορ: Μία σταγόνα μπορεί να ξεχειλίσει τον ωκεανό˙ μια σπίθα δίνει φως σ' όλο τον κόσμο˙ κανείς δεν είναι τόσο μικρός, αδύναμος ή φτωχός για να μη μπορεί να φανεί χρήσιμος.
Γι' αυτό σου λέω: παρά τα σημεία των καιρών και τα τέρατα των επικαίρων, τα καλύτερα θα 'ρθούν! (Γιατί, αν έχουν περάσει, καήκαμε!…;)


Περιδιαβάζοντας γωνιές της μνήμης - όπως ψάχνεις παλιά συρτάρια... Επειδή - όχι οπωσδήποτε χαρμόσυνα, αλλά - δείχνει να διαστέλλεται ο χρόνος το φθινόπωρο...


Τελευταία συνέντευξη του Πάμπλο Πικάσο λίγο πριν πεθάνει.

Ο δημοσιογράφος τον ρωτάει για την τεχνοτροπία του στη διάρκεια του χρόνου.
"Κοιτάξτε...", λέει ο ζωγράφος, "όταν ήμουν νέος, ζωγράφιζα σαν Πικάσο˙ τώρα, ζωγραφίζω σαν παιδί".
Το είχε πει και αλλιώς, σε ανύποπτο χρόνο:
"Kάθε παιδί είναι ένας καλλιτέχνης. Tο ζητούμενο είναι να παραμείνει καλλιτέχνης και αφού μεγαλώσει."


Είναι διαπιστωμένο πως, όσο περισσότερα έχουμε, τόσο λιγότερα κατέχουμε. Έτσι κι αλλιώς, όμως, πειθόμαστε ευκολότερα από δικούς μας λόγους, παρά από εκείνους που επικαλούνται άλλοι. Γιατί να μην αναζητούμε τους πιο αισιόδοξους (λόγους);

Ο καθηγητής Αμεντέο Άλπι που διδάσκει βοτανική φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, όταν κάνει κρύο και το φως σπανίζει, λέει, είναι πολύ βασικό τα φύλλα να πέφτουν, ώστε το φυτό να τρέφεται˙ για να καταφέρνει να επιβιώνει με λιγότερη ενέργεια, που φυσικά έχει εξασφαλίσει μέσω της φωτοσύνθεσης.


Και, βέβαια, άλλος φυτεύει το δέντρο, άλλος απολαμβάνει τη σκιά του.
Ο ήρεμος χαρακτήρας του φθινοπώρου, όμως, είναι ίσως η πεμπτουσία της διδακτικής εναλλαγής στη φύση, που αρνείται να είναι προβλέψιμη.

Eντάξει, και μισοάδειο μπορείς να το πεις το ποτήρι.
Aρκεί να έχεις πιεί εσύ το άλλο μισό...
(Άντε, στην υγειά μας!:)))

9 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS