seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Τετάρτη, Ιανουαρίου 31, 2007

Στον Σείριο υπάρχουνε παιδιά




Τού Λόρενς Ντάρελ (1912-1990):
Στην Ελλάδα μπαίνεις σαν να 'μπαινες σ' ένα σκούρο κρύσταλλο, τα σχήματα χάνουν το περίγραμμά τους, οι γραμμές διαθλώνται. Οφθαλμαπάτες καταπίνουν άξαφνα ολόκληρα νησιά, κι όπου κι αν κοιτάξεις, το τρεμάμενο πέπλο της ατμόσφαιρας σε ξεγελά. Σε άλλες χώρες μπορεί ν' ανακαλύψεις τοπία, παραδόσεις και έθιμα, η Ελλάδα - φρικτά κακομαθημένη από τον ήλιο - έχει κάτι σκληρότερο να σου προσφέρει: την ανακάλυψη του εαυτού σου.



Και η άλλη 'όψη' - η... επικρατούσα:
...Το ελληνικό κράτος πάντα μπερδεύει τους διασκεδαστές με τους καλλιτέχνες... τους οποίους από παλιά θεωρούσε βάρος... Δεν έχει αλλάξει τίποτα στη νοοτροπία των κρατούντων. Υπήρξαν πάντοτε αντιπνευματικοί και εξακολουθούν να είναι... Δέχονται μόνο ό,τι τους υπηρετεί και τους κολακεύει...
Εμείς... φανατικοί εχθροί στην ημιμάθεια και τη χυδαιότητα των καιρών και των κρατούντων... Είμαστε φιλόδοξοι και τολμηροί... Στον Σείριο υπάρχουνε παιδιά, όπως το είπε ο Λόρκα. Οι εχθροί και οι εγωπαθείς εξορίζονται. Γιατί όπου υπάρχουνε παιδιά, υπάρχουμε κι εμείς...
Μάνος Χατζιδάκις



Χωρίς εμφανή αφορμή τα παραπάνω αποσπάσματα. Ίσως, εξαιτίας της παγκοσμίως διαρκούς παρακμιακής τάσης˙ και επειδή, εδώ, φως δεν φαίνεται στο τέρμα(;) της κατρακύλας.
20 χρόνια πριν, υπογράμμιζε την αγωνία του ο μεγάλος συνθέτης. Έχει αλλάξει κάτι;
Ως προσγειωτικό αντιστάθμισμα στην 'ανακάλυψη' του Λ. Ντάλρελ... Ίσως και ως... καλωσόρισμα του... Κουτσοφλέβαρου... ;)


Γιατί, ακόμα :

Η Αλκυόνη δακρυσμένη
με ανεπίδοτο έρωτα στο χέρι.
Σαν ξεχασμένη αντοχή ο ήλιος:
καταχείμωνο.

Αλλά, σε ξέρω και σε βλέπω. Δεν έχεις χρόνο, μάτια μου, δεν έχεις ανάσα... Όμως! :

Kαι που δεν ονειρεύεσαι
εγώ σε αναγνωρίζω.




Ειδοποίηση: Το μεθεπόμενο ποστ θα φιλοτεχνηθεί (και) από τη συνεισφορά των συν-ταξιδιωτών Dr Moshe* και Kartasos, που γέμισαν το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μου με όμορφα λόγια και εικόνες. Αυτοί είναι οι... 'σίγουροι'.
Ευπρόσδεκτες, εννοείται, και η vel και η meril - αν περάσουν από δω για να δουν την... πρόσκληση και αν ευκαιρούν, βέβαια, περιμένω τη συνεργασία τους σε πμ (στον άλλο "Κήπο"!) ως την Παρασκευή 9/2...;)
*Να εκμεταλλευτώ τη δική μου άγνοια και την καλή διάθεση του Καθηγητή μας, ζητώντας την ετυμολογία των λέξεων: ψωμί, ουρανός. Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων, Dr Moshe!:)

Παρασκευή, Ιανουαρίου 26, 2007

Δεν ξέρω πώς τα λένε τα στολίδια σου...





Είναι που φεύγεις κι όλο έρχεσαι
σαν την επίμονη αχτίδα
που μπαίνει στον πειρασμό
να σβήσει μέσα στου σύννεφου
την όψιμη ματαιότητα -
και ύστερα, καινούργια,
να μας (γ)δύσει.






Κι είναι που όταν έρχεσαι
έχεις στη μνήμη μια αστραπή
της ξενιτιάς που αρνήθηκε
τα παγωμένα βήματά της.
Σε περιμένει χρυσή η ανατολή
κάτω από λιόδεντρα ασπρισμένα
πριν καν προλάβουμε
καινούρια να προβάρουμε
της άμμου μας τα ιπτάμενα
παπούτσια.




Βουτάς, αθώος ένοχος,
το δάχτυλο στο Ανείπωτο
κι ώσπου να γλείψεις το μέλι του
ζωγραφίζει ο Θεός το έργο σου.
Μετά, ανάσκελα, κατάφατσα
στο ταβάνι του ουρανού
βλέπεις το κέντημά Του απ' την ανάποδη
- εκεί ακριβώς που ξεμυτίζει το κλαδάκι
της θαμμένης ζωής μας.
Γιατί μπορεί κι εσύ, κοιτάζοντας ένα ρυάκι
να ονειρεύεσαι τη θάλασσα.


Η εμβόλιμη μωβ στροφή ανήκει στην τακτική (με το ζόρι, δηλαδή!;) συνεργάτιδα της 'άμμου', φίλτατη vel, που, κατ' ευτυχή συγκυρία, 'συνάντησα' στον 'logokipos.gr'


Παλιά, σκονισμένη - άγραφη πάντως - ιστορία μάς έρχεται από μακριά και λέει, πως οι άνθρωποι (με δικά μου λόγια) δεν ξέρουμε τι μας γίνεται κι ακόμα ψάχνουμε το Νόημα, επειδή όταν ο Θεός δημιουργεί (τη μοίρα μας;), εμείς βλέπουμε την ανάποδη του κεντήματος και δεν καταλαβαίνουμε στόχο και σκοπό - και προς τι όλα τούτα... ;)


Τρίτη, Ιανουαρίου 23, 2007

Ποτέ δεν θα πάω στο Μαϊκάο...


Πώς φαινόμαστε, άραγε, από ψηλά;... εμείς κι ο 'πολιτισμός' μας...
Όχι, δεν σου μιλάω για το έσελον και άλλους δορυφόρους που μαγαρίζουν την Ομορφιά της Ύψιστης Αρμονίας. Ίσως η επέμβαση οφείλεται στο γεγονός πως η Ομορφιά όχι μόνο πονάει, αλλά και αποδιοργανώνει˙ άρα δεν συμφέρει!...

Το παίρνω απ' την άλλη: Κάθε μέρα υποκύπτω - σκύβω, δηλαδή, εδώ, στα τετριμμένα, τα ανθρώπινα - γιατί τα φαντάσματα κυνηγάνε τους γενναίους˙ αν τους βρουν! (Καθόλου άσχετο.)
Εξάλλου, *ό,τι βρίσκεις έψαχνες*. (Βλέπε, αν θες, και παλαιότερες καταχωρήσεις - 11-12/7/06 - με τίτλο αυτήν ακριβώς τη φράση*.)

Γράφει ο Μαρσέλ Προυστ: H Τέχνη πρέπει να σε αναστατώνει όπως το έγκλημα.
Πόσο μάλλον η Ύψιστη Τέχνη της συμπαντικής Αρμονίας. Ιδού η απεικόνισή της:


Λένε οι επιστήμονες:
Η μυστηριώδης «σκοτεινή ενέργεια» που προκαλεί την επιταχυνόμενη διαστολή του Σύμπαντος είναι πιθανότατα η σταθερή δύναμη που είχε προτείνει ο Αϊνστάιν ως αντιστάθμισμα της βαρύτητας, ανακοίνωσαν Αμερικανοί αστρονόμοι.
Παρατηρήσεις του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble δείχνουν ότι η «σκοτεινή ενέργεια», που δρα αντίθετα από τη βαρύτητα και αναγκάζει τα σώματα να απομακρύνονται μεταξύ τους, είναι σταθερή και πιθανότατα αντιστοιχεί στην «κοσμολογική σταθερά» του Αινστάιν.

Αυτή είναι η πρώτη θέα του ήλιου, λίγο πριν ανοίξει την αυλαία της καινούργιας μέρας κι αρχίσει να βάφει... κατά τα ειωθότα.





Κι αυτή είναι η τρύπα του όζοντος ιδωμένη απ' έξω απ' τον όμορφο πλανήτη μας. Όχι πως εδώ είμαστε καλύτερα από την Ανταρκτική...!...


Ελπίζω να πέφτει μακριά απ' τον Παράδεισο - κατά την Urantia, δηλαδή, εδώ! :

Καλημέρα σας!:)

{Έπεται, το συντομότερο, η συνέχεια της ενότητας - για την ανύψωση των καταρακωμένων αισθημάτων, αλλά και την καταπολέμηση της εσωτερικής ξηρασίας.}

Κυριακή, Ιανουαρίου 21, 2007

Εμπρός, λοιπόν, για κάμερες και στις κρεβατο-κάμερες!



Άρθρο 24 (όπως, εξάλλου, και άρθρο 16, και άρθρο ...,):
Πώς να χαίρεστε το δέντρο σας και να χάνουμε τα δάση μας. (Μπορεί να μη βρέχει πια, αλλά έρχονται κάτι καταιγίδες...!...)

Εκλογές σήμερα στην πρώην Γιουγκοσλαβία˙ ολόκληρη χώρα σε κατάθλιψη. Δεν γυαλίζουν τα δολάρια - μόνο οι αγχόνες.

Η εξέλιξη του ανθρώπου...



Σύμφωνα με δημοσκόπηση της VPRC για την σημερινή Καθημερινή, το 61% των πολιτών συμφωνούν με την τηλεοπτική αστυνόμευση του δημόσιου χώρου. 57% των πολιτών πιστεύουν ότι οι κάμερες προστατεύουν, παρά παραβιάζουν τα πολιτικά δικαιώματα. 60 προς 40% (όχι και τόσο απογοητευτικό θα μου πεις - ναι, αλλά ο κόσμος αρέσκεται στην κατρακύλα) το σκορ υπέρ της αδιακρίτως χρήσης καμερών* (όπως, εξάλλου, εν εξάλλω, διατυμπανίζουν εδώ και μέρες σε απόλυτη συγχορδία όλα τα εθελόδουλα "ΜΜΕ"). Αντιπαρερχόμενη την αντιαισθητική τουλάχιστον γενική πληθυντικού σ' αυτή* τη λέξη, νιώθω την ανάγκη να δηλώσω ότι...

Σε στημένο δρομολόγιο όλος ο πλανήτης: το μέλλον του είναι υποθηκευμένο στον τρόμο. Όπως έλεγε ο Nίτσε, είναι επικίνδυνο να ζεις με ασφάλεια. Η τρομο-υστερία εξαπλώνεται ως επιδημία θανατηφόρα και δίνει με μεγάλη άνεση, ως εκ προμελέτης, τη θέση της στην ασφυκτική καταστολή των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Ξαναθυμόμαστε τη ρήση: Όποιος θυσιάζει την ελευθερία για χάρη της ασφάλειας, στο τέλος θα χάσει και τις δύο.
Η (σχεδόν) παγκόσμια κοινότητα των ανθρώπων ωθούμενη από φόβο, νωθρότητα, ανασφάλεια ή ιδιοτέλεια, συναινεί σ' ένα ψέμα και ρυθμίζει τη συμπεριφορά της σύμφωνα με αυτό· ώσπου μία φάλτσα ατάκα αρκεί, για να προκαλέσει την κατάρρευση αυτής της πάνδημης θεατρικής παράστασης.
Και ενώ ο Όργουελ στέκεται στη γωνία τιμωρημένος, ο Kάφκα περιγράφει τον τρόμο με την αιτία του: Ο πλούτος δεν είναι παρά η υλική απόδειξη της ανασφάλειας.

Ε,... μετά απ' αυτά, δεν (συν)αισθάνεσαι άκρως επείγουσα την ανάγκη να... γλυκαθούμε επαρκώς; Επιστρέφω αύριο-μεθαύριο... x

Προειδοποίηση - περισσότερο προδιάθεση - αυτή η ηχώ˙ μ' ακούς;...

(το ρομπότ, έργο τού Karl Capek, "Rossum's Universal Robots")

Πέμπτη, Ιανουαρίου 18, 2007

Ανθίζει το τσιμέντο;


Μέσα στη μαραμένη μιζέρια όπου διαβιούμε, για ν' ανθίσουμε κι εμείς λίγο - μαζί με όλα τα τρελαμένα της χλωρίδας και της πανίδας - έχουμε και σήμερα, φίλες και φίλοι και αγαπητοί συνταξιδιώτες, ένα ευχάριστο 'παιχνιδάκι'!:)


{ Παράκληση απ' την αρχή: οι γνώστες και οι παντογνώστες (ξέρω κι απ' αυτούς, αλλά δεν συχνάζουν στην 'άμμο' - ευτυχώς) να περιμένουν λίγο, ώσπου ν' απαντήσουν οι μη... ειδήμονες. Ευχαριστώ!;) }

Λόγω του ήπιου 'χειμώνα', λέει χθεσινή είδηση, βγήκαν στις πόλεις της Ευρώπης τρωκτικά! Α - με την ευκαιρία: ανάμεσα Σκύλλα (άρθρο 16) και Χάρυβδη, συζητήθηκε χθες στη Βο(υ)λή και το άρθρο 24 (περί ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ των δασών και του χαρακτηρισμού 'δασικών εκτάσεων'!:)))...

Η πλειοψηφία εννοεί να 'δώσει' και το τελευταίο πράσινο φύλλο! Σε ποιο είδος ανήκουν αυτοί οι 'άνθρωποι'; ισχυρογνώμονες; αλλοτριωμένοι νταβατζήδες; κρετίνοι και οσφυοκάμπτες; ή, 'απλώς', συνειδητοί δούλοι συμφερόντων;

Λοιπόοον... Καλά, άμα θέλετε, απαντάτε και στην παραπάνω (ρητορική, μάλλον) ερώτηση - αλλά: ποια είναι, κατά σειρά... 'εμφάνισης', αυτά τα όμορφα λουλούδια;
Το κόκκινο-φούξια, το λευκό και το μπλε. Περιμένουμε όλοι, με ανυπομονησία, τα ονόματά τους! Μη νομίζεις, κι εγώ δεν τα ξέρω όλα... Οπότε, φροντίστε να μη μείνουμε με απορίες!
;)
Το σημερινό, 'αίνιγμα' δεν είναι - έτσι όπως πάμε, όμως, μπορεί και να καταντήσει...

Να τα μνημονεύουμε, να τα θυμόμαστε κατ' όνομα τουλάχιστον, όταν θα έχουν εξαφανιστεί... Βλέπεις, τα παγόβουνα λιώνουν, οι αρκούδες δεν μπορούν να κοιμηθούν, ο Αμαζόνιος εξακολουθεί να αποψιλώνεται - κι εγώ, το φυτό, δεν αισθάνομαι και τόσο καλά τώρα τελευταία...;)))


Ίσως άσχετο - εκτός σημερινού θέματος: ξέρει κανείς, ποια είναι η ετυμολογία της λέξης "ταξίδι";

Τρίτη, Ιανουαρίου 16, 2007

Ποδόσφαιρο στα νησιά Vanuatu

Κανονικά, οι σύγχρονες Ερινύες (για τους ισχυρούς), θα 'πρεπε να είναι τα παιδιά που πεθαίνουν κατά χιλιάδες κάθε λεπτό - κάθε λεπτό που γερνάει ο 'πολιτισμένος' κόσμος - κάθε λεπτό: από πείνα, κακομεταχείριση, ανέχεια, αρώστιες, πολέμους...
Και λέω 'κανονικά', γιατί όλα είναι εξω-φρενικά.
Δεν ισχύει τίποτα κανονικό. :(
Λες και ο καιρός γυρίζει τα μέσα-έξω την ανθρώπινη βρώμα και την κάνει ορατή από παντού. Το χειρότερο δεν είναι ότι δεν ξέρεις πώς να ξεφύγεις, αλλά ότι σε τρώνε και οι τύψεις από πάνω! Κουρέλι...

Η μουσική μαζεύεται στο άλσος το μεσημέρι.
Οι γέρικοι θάμνοι εξανεμίζονται κοντά στο δρόμο˙
ένα σπίτι αστράφτει θαυμαστό.
Στο λιβάδι παιδιά παίζουν μπάλα
ύστερα, ένα δέντρο υψώνεται μπροστά σου σε κύκλους.
(Απόσπασμα από τον Περίπατο, του Γκέοργκ Τρακλ)

Υπό άλλες συνθήκες, μιας Άνθησης του Ανθρώπου μακριά από τη δόλι-α... παγκοσμιοκρατία, αυτό θα ήταν υπέροχο: τίποτα κανονικό, δηλαδή!

Δυστυχώς: στο μαύρο συνηθίζουμε σκοτάδι - κι όχι, μητέρα, στη νοσταλγία της μήτρας σου... Γιατί υπάρχουνε παιδιά που ζούνε μόνο πέντε μέρες - ή την υπόλοιπη ζωή τους χωρίς χέρια και πόδια. Και ντρέπομαι πια να χαίρομαι.
Η τύψη όμως δεν δαγκώνει αποτελεσματικά. Όχι όσο το δηλητήριο που μας ποτίζουν.

Τι κάνουμε τότε (πριν καταντήσουμε... Μυθριδάτες!);

Πρώτον: κλείσε τα μάτια.
Δεύτερον: μύρισε ένα λουλούδι.
Tρίτον: δώσε - και, ει δυνατόν, πάρε! - ένα καυτό φιλί!

Tο μόνο πράγμα που διαφοροποιεί τον χρόνο, ο οποίος - στα ανθρώπινα μέτρα - αποτελείται από μια αόρατη συρραφή ρεουσών στιγμών, δεν είναι άλλο από τα δικά μας ίχνη στη διαδρομή του: δράση, συνάντηση, αντί-δραση - ανάμεσα στους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα, τα νερά, τα φυτά και τα ζώα.
Εδώ επεμβαίνει η δική μας συμμετοχή: πώς ν' αγαπήσουμε.

Καμιά φορά, βέβαια, το παρακάνουμε στον κυνισμό˙ κι αυτό, στρέφεται ως μπούμερανγκ-αυτοτιμωρία, που αδρανοποιεί οποιαδήποτε θετική ενέργεια - μέσα κι έξω μας. Όμως, χρωστάμε στον εαυτό μας ν' αντιστεκόμαστε.


Nα κάνουμε, λοιπόν, πως δεν κρυώνουμε!
Σαν να είναι πάντα καλοκαίρι.
Kι ας χιονίζει στα βουνά, κι ας φυσάει μανιασμένος ο βοριάς στις ψυχές των μοναχικών. Nα κάνουμε πως δεν κρυώνουμε - υπάρχουν κι άλλοι (πολλοί!) που κρυώνουν στ' αλήθεια!
Aυτό δεν θα πει ζωή; Να θυμάσαι πάντα την άμμο.
Γιατί δεν είμαστε σημαντικοί ούτε όσο ένας κόκκος της.


Στο Πόρτο Αλέγρε έχει πάντα καλοκαίρι;


Τετάρτη, Ιανουαρίου 10, 2007

Ένα σε Αίνιγμα και Ένα Εικονογραφημένο, παράλληλο





Χαμωγελάει η μέρα όταν πεθαίνει.
Το πένθος της βάφεται μπλε,
φούξια, χρυσό, μενεξεδί και μωβ.






Στο κάτω-κάτω

μπορεί και να 'ναι

μια πολύ χαρούμενη υπόθεση

το Τέλος.



Κιάρο σκούρο - το φως μες απ' το σκοτάδι...

Παράθυρα καθρέφτες του ήλιου
που κρύβουνε τα δάκρια
σεβάσμιων γερόντων και ανυπόμονων
παρθένων.
Nαι, είναι εδώ, είναι κι εκεί
κι εκεί, κι εκεί και πέρα
είναι κι όπου δεν βλέπεις
και κοντά
είναι δεξιά, είναι ζερβά
είναι παντού και πουθενά.

Tί είναι;


(Μάντεψέ το και γράψ' το - κάνοντας κλικ στο 'comments'. Η δική μου εκδοχή: στο τελευταίο σχόλιο.)

Παρασκευή, Ιανουαρίου 05, 2007

Τα Φώτα!

Συνέχεια - αλλά, απέναντι! - από το (βραδινό) ποστ 2/1/07


... Όμως - παρά τα σημεία των καιρών και τα τέρατα των επικαίρων! :

Πρώτη αφιέρωση: Οι περισσότεροι - εκτός Ελλάδος - συνταξιδιώτες, απ' όσο μπορώ να διακρίνω στις 'επισκέψεις', έρχονται απ' τη Γερμανία. Επειδή φοίτησα εκεί 2-3 χρόνια και τους 'ξέρω', επιτρέψτε μου να χαιρετήσω ιδιαίτερα - μακάρι να μπορούσα και ονομαστικά - τους συνΈλληνες, που για τους δικούς του λόγους ο καθένας, ζουν μακριά απ' τη χώρα μας (τους). Εύχομαι σε όλους σας, στα 4 σημεία του ορίζοντα, αν το επιθυμείτε, να μένει ελάχιστος ακόμη χρόνος (ούτε καν ο 007 - ώσπου να επιστρέψετε.:)

Άλλη ακρόαση: Ερνέστο Λακουόρνα ~ Τα Φανταστικά Βαλς
Είναι κουβανός αυτός ο συνθέτης. Γεννήθηκε στην Τενερίφη (τέλος του προ-προηγούμενου αιώνα) και πέθανε (τη δεκαετία του '60) στην Αμερική - ναι, απ' τους διαφωνούντες... Ανάμεσα σε αναγνώσεις της Άγκαθα Κρίστι, τα φημισμένα πούρα, τις παρτίδες πόκερ, τις ωραίες-μοιραίες γυναίκες - και άλλες κραιπάλες - περνούσε τη ζωή του, ώσπου κατέρρευσε ο Μπατίστα και ήρθαν οι μπαρμπούδος˙ του χάλασαν τη... σούπα και την έκανε για... Φλόριντα (έμπνευση!)
Τέλος πάντων, μέρες που είναι, δεν είναι της ώρας...

Η μουσική του όμως είναι θεσπέσια - κατά τύχη, αλλά με ταξίδεψε. Και, κοίτα τώρα, βέλο μου, τι ζημιά μπορεί να κάνει ένα γυαλάκι που σκαλώνει στον οισοφάγο της ψυχής.
Θέλω να πω, επειδή με απασχόλησε ως... ομοιοπαθή η επιτυχημένη περιγραφή σου (logokipos.gr Εργαστήρι Ποίησης 1/1), όταν μάθω ν' ανεβάζω και μουσικές-τραγούδια*, θα παίζουν για σένα:


ένα μικρό νυχτερινό του Σοπέν και μια 'γυμνοπαιδι-ά' του Σατί.

Τα ίδια μπορώ να χαρίσω - και είμαι τυχερή:

Στον Χρήστο και την Ξένια - έστω και εν αγνοία τους, αφού κι εδώ, στην 'άμμο' έρχονται αλαφροπατώντας...;) - και επειδή θα μου μάθουν* πώς γίνεται.
Στον ακριβοθώρητο Θανάση, που παίρνει το readership του και χάνεται...

Στο εύθραυστο αλλά ανθεκτικό Γιωτούλι.
Και στο Ντινούλι που το κατάπιε η αίθουσα ανατομίας.
Στο Δωρούλι, επίσης, απ' την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού - μόνο αυτή ξέρει γιατί εξαφανίστηκε. Ήρ
θε στα πάτρια, την υποδεχθήκαμε, την αγκαλιάσαμε, αλλά... άβυσσος κ.λπ.

Ακόμα και στην υστερική του πάνω ορόφου, που σέρνει τα έπιπλα - τι βίτσιο! - στις τρεις το πρωί και στις τέσσερις το απόγευμα!...
Ακόμη-ακόμη και στον (τωρινό) εκδότη μου! ñÞŝ?ǿűξћ#*?%ð&ΐιιιι?љðĐæ - πριν αρχίσω το... outing!!!
Τέλος - αποφεύγοντας τα πολύ προσωπικά - σε όλους όσοι με τιμούν με την 'επίσκεψή' τους - αλλά, ιδιαίτερα, σε όσους αφήνουν το ίχνος τους πάνω στην 'άμμο' μου (και δεν με κουράζουν με... μαντεψιές!;)



Άσχετο: Του χρόνου, αν είμαι 'εδώ', καθόλου εορταστικά. Όχι μόνο βαριέμαι, αλλά και δεν μου πάνε, βρε παιδί μου!... Εσύ; βρίσκεις κάτι να χαρείς;

Γενικό: Βγάζεις κανένα νόημα; \



Τρίτη, Ιανουαρίου 02, 2007

Έκθεση: Πού άφησα τον παλιό και πού με βρήκε ο καινούργιος (χρόνος!:)


Για το ρεβεγιόν - κι άλλο 'ξύπνημα'! πώς θα τ΄αντέξουμε, βέλο μου;:) - της Πρωτοχρονιάς, είχαμε τρεις προτάσεις. Τελικά, πήγαμε στη Μαρία - όχι επειδή έμεινε χήρα στα 38 της, αλλά γιατί είναι ήρεμη, ισορροπημένη και αδιαφορεί πλήρως για τα ποιήματά μου. Περιμένει πώς και πώς το μυθιστόρημα, λέει. Εγώ να δεις!:(((


Ο πίνακας λέγεται "Η χαρά της ζωής" και είναι του Πάμπλο Πικάσο

{ Τώρα ήρθε η στιγμή να ζητήσω συγνώμη από όσους φίλους περίμεναν αυτό το ποστ, και δεν έχει όσα (ασαφή, ευτυχώς) υποσχέθηκα - πολύ πολύ σύντομα. Να μη σου πω, αύριο - και εκτεθώ πάλι. Ο λόγος: αυτό εδώ μου βγήκε πολύ μεγάλο - πω, πω, πο-λυλογία! έτσι θα πάει ο... 07? }

Την άλλη μέρα - πέντ'-έξι ώρες αργότερα, δηλ - Πρώτη του Χρόνου ακόμα, έπρεπε να σηκωθούμε νωρίς - στις 12 το μεσημέρι, δηλ - για να παρακολουθήσουμε την καθιερωμένη(!) Πρωτοχρονιάτικη Συναυλία από την MusikVerein με τη φημισμένη Φιλαρμονική της Βιέννης.
Κάθε χρόνο βάζω στοίχημα να μην συγκινηθώ με το φινάλε (είναι και γνωστό εκ των προτέρων - τσαντίζομαι με τον εαυτό μου!). Ξέρεις, εκεί που παίζει η ορχήστρα το Radezky Marsch και χειροκροτούν ρυθμικά (klatschen) όλοι οι μοσχαναθρεμμένοι της 'καλής' κοινωνίας. Η προσωποποίηση της γελοίας - ξέρεις τους λόγους, να μην επεκταθώ, μέρες που είναι - Ευρώπης (χωρίς τους λαούς)! Αχ, να τους δω κι αυτούς τώρα, με δύο καινούργιες, 'φτηνές' χώρες στην παρέα!...:Ρ

Φέτος, λοιπόν, για τέταρτη (όχι συνεχόμενη) χρονιά, διευθύνει ο Ζούμπιν Μέτα, Ινδός που σπούδασε στην Αυστρία - πώς πάχυνε έτσι;!
- Το 'χεις ρίξει στις σταβλίσιες, μου φαίνεται, Ζούμπιν... Παρατηρεί ο Πάνος μες στην μουσική πανδαισία.
(Ειρήσθω εν παρόδω, το ίδιο - έστω, με ελαφρές παραλλαγές - δεν κάναμε κι εμείς αυτές τις μέρες;!; Πάει στράφι, δηλ, το προηγηθέν ποστ "λύπη λείπει λίπη!";)))
Ανήμερα, επίσης, αργό και χαλαρό απογευματάκι ηλιόλουστο - και ανυποψίαστοι - κάναμε τη βόλτα μας (με τα πόδια!) μες στο διοξείδιο του άνθρακα, το μονοξείδιο του αζώτου και το οξείδιο του θείου - με ανοιχτή καρδιά και ανοιχτό το... στόμα! Φτου!
Νέφος, τώρα, και το χειμώνα! Σήμερα το άκουσα κι αυτό.
Αλλά, να και κάτι ευχάριστο για το μέλλον: Θα παίρνουμε, λέει, ενέργεια από τα κύματα! (Ν' αποκτούσαμε και βράγχια - να γλυτώναμε απ' τη ρύπανση!...;)


Ωραίααα... Έφυγε, λοιπόν, το 2006 - καθόλου δεν θα μου λείψει, αλλά δεν θα κάτσω να το αναλύσω˙ εξάλλου είναι και θέμα... προσωπικού γούστου˙καλύτερα να μην υπεισέλθω - πονηροί καιροί...

Υπάρχει ένα σάιτ, όπου, μεταξύ άλλων, μαθαίνεις πόσα χρόνια, μήνες, μέρες, ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα έχεις ζήσει απ' την ημέρα που γεννήθηκες: dayofbirth.co.uk
Έχει κι άλλα, χρήσιμα - κι έχει και πλάκα!...

Τα περσινά... δευτερόλεπτα τι τα έκανες, ε;!;!;! (αυστηρό)
Φουλάρισε, γιατί έρχονται άλλα τόσα - τουλάχιστον!...;)

2007 - 1η παράγραφος

Πακιστάν: Δεκάχρονο αγόρι ήθελε να παίξει με την αδελφή του τον απαγχονισμό του Σαντάμ Χουσέιν, που έβλεπαν επί μέρες στην τηλεόραση.
Κρεμάστηκε στον ανεμιστήρα της οροφής και πνίγηκε.

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS