seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007

...και άλλα φεγγάρια


Εμβόλιμο ρομαντικό και απρογραμμάτιστο ~ προέκυψε από μια "τυχαία συνάντηση" στον ήπο"...




Oύτε αστέρι έπεσε
ποτέ μες στην αυλή μου
ούτε συνάντησα άγγελο
στην έκπτωτη ζωή μου.

Μα η ψυχή συνέχεια
αχόρταγη γι' αστέρια -
όπως η σάρκα άπληστη
για δίκοπα μαχέρια.


Μα η σάρκα αποκοιμήθηκε
γλυκά μες τ' όνειρό μου
κι απλώθηκε το χέρι μου
στον διάφανο άγγελό μου.

Για ένα αστέρι λαμπερό
σκότωνα μύρια βράδια
κι ο ήλιος μου, αναστέναζε
ξεσχίζοντας τα μαύρα.


Όσο κι αν δεν εστέναζε,
ζωή, η προσευχή σου
ήλιο κι αστέρια χάριζε
εσύ - και μόνο ευχήσου!


στον άγγελο τον διάφανο
να φτιάχνει τα όνειρά μου
στις ανηφόρες σαν φανεί
αστραφτερή η κυρά μου.



Μα δεν μπορώ να καρτερώ
την Παναγιά στ' αστέρια
κι ούτε κι Αυτή αντέχει με
στ' αστροβαμμένα χέρια.

Τις προσευχές τις κλείδωσα
στη θέση της ψυχής μου
μα σαν τη βρω, τ' ορκίζομαι
φτερά
πα' στη φωνή μου!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Οι στίχοι στο μωβ ανήκουν στην γνωστή (καθόλου-με-το-ζόρι!;) συνεργάτιδα της "άμμου" vel. Οι στροφές - εκτός των 'αρχικών' δύο πρώτων - γράφτηκαν σε ρυθμό ερωταποκρίσεως, επί τόπου, και εντελώς αυτοσχεδιαστικά.



Πανσέληνος το βράδυ του Σαββάτου 3/3 - γιατί το ονομάζουν Full Worm, αν ξέρει κάποιος...

Έχει κι άλλο! : ορατή από την Ελλάδα έκλειψη σελήνης στις 10:20 το βράδι - καλύτερο χρονικό 'σημείο': 1:20 π.μ.! Δίνουμε ραντεβού; να την κοιτάμε όλοι μαζί για να... συναντηθούμε!...

Άνοιξε το παράθυρο, δροσιά να μπει του... Μάρτη...
Α! και καλό μήνα!;)))

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 22, 2007

Τι ψηφίζεις;


Είδα χθες την ταινία του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο "Ο Λαβύρινθος του Πάνα". Ανάμεσα από τέρατα (φανταστικά ακίνδυνα) και ανθρώπους-καθάρματα, πού καταφεύγει ένα 10χρονο κορίτσι στο τέλος του Ισπανικού Εμφύλιου; Όσοι την είδατε, δεν χρειάζεστε την αδέξια περιγραφή μου. Στους άλλους, τη συνιστώ ανεπιφύλακτα: ένα αριστούργημα υψηλής Τέχνης˙ καθηλώνει, σου κόβει την αναπνοή.
Δεν έζησα τον δικό μας εμφύλιο (ούτε ως... ιδέα είχα 'συλληφθεί' και βέβαια δεν... διάβαζα, όπως ο... στη 'νεώτερη' δικτατορία 'μας'!;) - αλλά έκλαψα πολύ στην προβολή.
Μετά σκεφτόμουν, 'γιατί άραγε'; Ενώ ήταν πολύ φορτισμένη συναισθηματικά, είχε τόσα πολλά στοιχεία προβληματισμού αλλά και 'αποξένωσης' (Verfremdungseffect, κατά τον Μπρεχτ), που δεν προκαλούσε τόσο την 'εύκολη' συγκίνηση-μέθεξη...
Μήπως επειδή η μοίρα του ανθρώπου είναι τόσο σκοτεινή - καταδικασμένη, να πω καλύτερα... Πόσες επαναστάσεις δεν είχαν την πιο τραγική κατάληξη - τόσο σε ανθρώπινες απώλειες, όσο και σε κατάρρευση Ιδεών και Οραμάτων... Και, ως πού θα πάει αυτό; πότε θα ορθοποδήσει η Ανθρωπότητα;
Ίσως, πάλι, κάνω λάθος: ίσως ο σκηνοθέτης να ήθελε την συναισθηματική συμμετοχή-ταύτιση, δίνοντας ένα παράδειγμα προς αποφυγή...

Ανέξοδες φλυαρίες. Αλλά, θυμήθηκα το εξής 'δίπολο':


Ρεμπώ: Ν' αλλάξουμε τη ζωή.
Μαρξ: Ν' αλλάξουμε τον κόσμο.

Ποιο απ' τα δύο ψηφίζεις;


Παράρτυμα
Παραλείποντας τα ευγενώς κολακευτικά σχόλια του Dr Moshe, παραθέτω αυτούσια την ετυμολογία της λέξης "κοινωνία", που είχε την καλοσύνη να μας στείλει απαντώντας σε σχόλιό μου στην προηγούμενη καταχώρηση (20/2) :
Η κοινωνία είναι λέξη αρχαιότατη στη γλώσσα μας. Προέρχεται από το ρήμα κοινων1ῶ (ελπίζω να εμφανίζεται η περισπωμένη), το οποίο σήμαινε "μετέχω από κοινού, συμμετέχω" και ανάγεται στο ουσιαστικό κοινών, -2ῶνος "σύντροφος, σύμμαχος" (< κοινός). Μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι παρόμοια ετυμολογική πορεία ακολούθησε το αντίστοιχο λατινικό societas, -atis, το οποίο επίσης προέρχεται από τη λέξη socius "σύντροφος, συμμέτοχος".
Ας σημειωθεί ότι στην αρχαία γλώσσα η λέξη δεν σήμαινε μόνο "ένωση, σύνδεσμος προσώπων" (όπως σήμερα), αλλά και "γάμος, έγγαμη συμβίωση".


{
Σημ.:
Όπου τα... γνωστά τετραγωνάκια, ωμέγα με περισπωμένη: 1. το ρήμα κοινωνώ, 2. το ουσιαστικό κοινών, γεν. κοινώνος.}

Τρίτη, Φεβρουαρίου 20, 2007

Μαύρο πουκάμισο και φούξια(;) διάθεση

Από σήμερα, η 'στήλη' εγκαινιάζει κι ένα καινούργιο ένθετο: ανάγνωση μετά μουσικής!:)
Υπόψη: όπως ανέφερα και σε σχόλιο προηγούμενου ποστ, δεν έχουμε επιλογή ελληνικών* - τα καλύτερά μου, κατά περίπτωση, ανάμεσα στα ξένα τραγούδια.
*(ή, τουλάχιστον, εγώ δεν έχω βρει τον τρόπο να ανεβάζω από το desk μου˙ επαναλαμβάνω: θα εκτιμηθεί ιδιαίτερα η συμβολή όποιου συνταξιδιώτη μάς τον υποδείξει.:)
Λοιπόν, είναι απλό: πατάς το αριστερό βελάκι, ώσπου να γίνει "ΙΙ" (συνήθως, 2 φορές :). Μπορεί να καθυστερήσει λίγο, γιατί 'φορτώνει' :


Δεν ξέρω τι καταλαβαίνουν (=απολαμβάνουν) οι λεπτολόγοι που βασανίζονται με την μικροσκοπικά λεπτομερή εξέταση του κόσμου (ανθρώπων και πραγμάτων) που μας περιβάλλει. Μόνο κάποιος "αυτόπτης" θα μπορούσε να μας διαφωτίσει έγκυρα. Θα πρέπει να είναι σκακιστής, π.χ.! (Αυτό χρειάζεται άλλου είδους υπομονή, δεν ασχολούμαι.)
Επειδή, όμως, το ταξίδι έχει και προς τα έσω κατεύθυνση, αξίζει ν' ακούσουμε τι λένε οι γνωρίζοντες - ο Ιταλός φιλόσοφος Τζιόρτζιο Αγκάμπεν, π.χ.:
Περισσότερο ακόμη από τον κόσμο που μας περιβάλλει, αυτό που προκαλεί την έκπληξη και τον θαυμασμό μας, είναι η παρουσία εντός μας εκείνου του μέρους που μένει πάντοτε ανώριμο, για άπειρο χρόνο έφηβο, που στέκεται διστακτικά στο κατώφλι κάθε εξατομίκευσης. Και είναι αυτό το προφασιστικό όσο και αόριστο παιδί, αυτό το 'αγνό' που πεισματικά μάς σπρώχνει προς τους άλλους, στους οποίους αναζητάμε μόνο τη συγκίνηση που έμεινε ακατάληπτη εντός μας, ελπίζοντας πως εκ θαύματος στον καθρέφτη του άλλου θα ξεκαθαρίσει και θα φωτιστεί.

Ηχεί κάπως υπερβολικά ιδεαλιστικό... Υπάρχει κάτι που 'κλωτσάει' σ' αυτή τη διατύπωση; Δεν συμφωνώ απόλυτα, μου φαίνεται...
Αν έχεις χάσει το παραμύθι σου, γίνεται κι ο χρόνος απρόσεκτος, κι οι γρατσουνιές απ' τα καμώματά του πιο βαθιές.

Ίσως είναι η ίδια η ταχύτητα της αφυδατωμένης εποχής, που δεν επιτρέπει ενδοσκοπήσεις. Άσχετο αν - και τίποτα να μη χάνεις, παραμελώντας τα εσωτερικά τοπία - όταν τρέχει πολύ το τρένο, χάνεις την εικόνα˙ την 'άλλη', όχι της τηλεόρασης, έτσι;...;)
Το 'χεις σκεφτεί; Πώς το χειρίζεσαι; Έχεις τον χρόνο να;
Αβεβαιότητα; ειρωνεία; μελαγχολία;
Τι απ' όλα επικρατεί στη μέσα ζωή που παραμελούμε;


(Άγγελε, το είδα κι εγώ!): Να αποφεύγεις αυτούς που θέλουν μια ήσυχη και ειρηνική ζωή. Είναι αδίστακτοι. (Γραμμένο σε τοίχο)

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 14, 2007

Ου το εράν νόσος, αλλά το μη εράν(;)*


*Εντάξει, ο Φιλόστρατος το είπε (γύρω στο 240 μ. Χ.!) - μην το δένεις και κόμπο!... Έκτοτε έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι κι έχει έρθει ο κόσμος τα πάνω κάτω - τι να λέμε τώρα;...;)

Από τα «Νέα» η είδηση: Ένας άνδρας και μια γυναίκα, αγαπήθηκαν, πέθαναν νέοι, ταυτόχρονα - θάφτηκαν μαζί, σφιχταγκαλιασμένοι. Συνέβη πριν από 5-6 χιλιάδες χρόνια, στη Νεολιθική Περίοδο - αποκαλύφθηκε μόλις πρόσφατα, κοντά στη Μάντοβα, μόλις 40 χιλιόμετρα νότια της σαιξπηρικής Βερόνας. Σπάνιο εύρημα, με μεγαλύτερη όμως συναισθηματική παρά ιστορική αξία: σε ό,τι αφορά τις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους και με τον θάνατο - όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν...




Στο κάτω κάτω,
ποιός νομίζει πως είναι
ο Έ ρωτας;

Ένα πελώριο μες στο κενό
ερωτηματικό
που πήρε αύξηση και καμαρώνει.





Τι τα θες: η εύνοια του καιρού ανοίγει πανιά μόνο για τον εαυτό της: πάνω από τις επιθυμίες...




Α, και με την ευκαιρία:


Παχουλούλες και παχουλούληδες όλων των χωρών (και των εποχών), ψηλά τη σημαία!

Και: ΚΑΤΩ η anorexia nervosa!...;)))



Τρίτη, Φεβρουαρίου 13, 2007

Μεταποίηση μεταμφιέσεων

Η Anna Flores υπογράφει τον πίνακά της: take my heart

{ Εδώ που τα λέμε, ούτε τόσο όμορφο, ούτε τόσο... συμμετρικό είναι αυτό το εργαλείο!...;)
Κατά την Mαργκερίτ Γιουρσενάρ, πρόκειται για... βρώμικη υπόθεση: Η καρδιά, έχει πει, ανήκει στο τραπέζι της ανατομίας˙ δεν είναι παρά ένας μυς... (Τι της λες τώρα;!;) }

Εξάλλου, συμπαθέστατες οι τάξεις ανθοπωλών τε και ζαχαροπλαστών - ακόμη κι όταν, με την ευκαιρία,... αισχροκερδούν: 1 τριαντάφυλλο = 50 ευρώ.

Πώς το λέει κάπου ο Σωκράτης ο Mάλαμας;…
Καθρεφτάκι ο έρωτας στο κλουβί του κόσμου
το φιλί σου δος μου…

(Έπεται... συνέχεια, αύριο...;)

Σάββατο, Φεβρουαρίου 10, 2007

Επειδή: "Θεέ μου, πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε"...

Εμβόλιμον διαπρεπές ~ συνεργατική καταχώρηση προς τιμήν διακεκριμένων επισκεπτών της "άμμου"

Ο καιρός αλλάζει...
Χειμωνιάτικη λιακάδα στις λευκές κορυφογραμμές του Καϊμακτσαλάν - αλλά το χιόνι δεν λέει να κατέβει να σκεπάσει με τη λευκότητά του τους δρόμους του μικρού χωριού.
Άρνισσα το μικρό χωριό, Βεγορίτιδα η παγωμένη λίμνη.
Ωστόσο η γλυκιά νοσταλγία αλλοτινών καιρών βγαίνει απ' τους καπνούς στις καμινάδες των μικρών σπιτιών...
Μια νοσταλγία δηλαδή για πράγματα και χώρους, για εποχές και για χρώματα, για στιγμές και για πρόσωπα, για μια γνήσια και αυθεντική ποιητική διάσταση στη ζωή...
Ίσως να φταίει που (όπως όλοι (;)
- εντάξει η αποδέκτης αυτής της επιστολής μπορεί να εξαιρείται…
- παρακολουθώ τις εξελίξεις αμέτοχος κι αυτά που συμβαίνουν δίπλα,
- έξω από την πόρτα μου, μέσα στο σπίτι μου,
- είναι σαν να συμβαίνουν αλλού,
- σε μια ταινία, ας πούμε, σε μια άλλη εποχή,
- με άλλους απρόσωπους πρωταγωνιστές…

Μετά ξυπνάω και με τρομάζει η σιωπή μου…
Πιο πολύ με τρομάζει το ότι όλα αυτά τα συνηθίζω. κARTάSOS


Αφορμή το ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη
ΤΟ ΨΩΜΙ...

Ένα τεράστιο καρβέλι, μια πελώρια φρατζόλα ζεστό
ψωμί είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό -
ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι
έκοβε και μοίραζε
στον κόσμο γύρω -
όμως και μια μικρή,
ένας μικρός άσπρος
άγγελος κι αυτή
μ' ένα μαχαίρι
έκοβε και μοίραζε
κομμάτια γνήσιο ουρανό -
κι όλοι τώρα τρέχαν σ' αυτή,
λίγοι πηγαίναν στο ψωμί -
όλοι τρέχανε
στο μικρόν άγγελο
που μοίραζε ουρανό.
Ας μην το κρύβουμε
διψάμε για ουρανό.


...για να ζητήσω την πολύτιμη συνδρομή του καθηγητή Dr Moshe (ετυμολογία των λέξεων ψωμί και ουρανός) :
Το ψωμί είναι μεταγενέστερη λέξη, που απαντά ως ψωμίον από τον 2ο αι. π.Χ. και στους ελληνιστικούς παπύρους. Είναι υποκοριστικό τού αρχ. ψωμός, το οποίο στην Οδύσσεια σήμαινε απλώς "κομμάτι (κυρ. κρέατος)". Από αυτό σχηματίστηκε ρήμα ψωμίζω με σημασία "ταΐζω με μικρά κομμάτια, με μικρές μπουκιές". Λόγω της επίδρασης αυτού του ρήματος (στη σύνταξη ψωμιῶ τινὰ ἄρτον*1 = "ταΐζω κάποιον ψωμί") η λέξη περιορίστηκε βαθμηδόν στην κυριότερη τροφή που θα χρησιμοποιούσε κάποιος και θα την έκοβε σε μικρές μπουκιές για ένα παιδί. Αυτή η τροφή ήταν ο άρτος και έτσι το ψωμί απέκτησε τη σημερινή του σημασία.

Ο ουρανός είναι ήδη αρχαία λέξη (αρχ. οὐρανός*2) και προέρχεται από ινδοευρωπαϊκό θέμα που σημαίνει "βρέχω - δροσιά". Ομόρριζες λέξεις είναι το αρχ. ουσιαστικό ἕρση*3 = "δροσιά" και ορισμένοι τύποι στη σανσκριτική και τη λιθουανική γλώσσα. Αν και δεν έχει τόσο ενδιαφέρουσα ιστορία όσο το ψωμί, είναι ωστόσο από τις λέξεις με το μακροσκελέστερο βιογραφικό στην Ελληνική.

(Εν παρενθέσει, διόλου αμελητέα, η πρώτη 'συνδρομή' του αγαπητού καθηγητή - για την ετυμολογία της λέξης 'ταξίδι': Πρόκειται για το ελληνιστικό ουσιαστικό ταξίδιον, υποκοριστικό τού αρχ. τάξις. Στην αρχή σήμαινε "εκστρατεία", κατά την οποία οι στρατιώτες πορεύονταν πλήρως συντεταγμένοι σε σώμα (κατά τάξη). Κατόπιν, μάλλον από τον 2ο αιώνα μ.Χ., συναντούμε τη λέξη με τη σημασία "μετακίνηση για εμπορικό σκοπό" (δηλ. με μη στρατιωτική σημασία), που αποτελεί την αφετηρία τής σημερινής χρήσης.

και να προ(παρα)καλέσω ένα μικρό ποιητικό πέταγμα για χάρη σας, από :

meril

Αχ, ουρανέ ουρανέ, να 'σουν αληθινός, Ουρανέ

κι όπως λέει τ’ όνομά Σου,

δροσιά να 'σουν τις φρυγανισμένες μέρες να νότιζες

μπας κι ανθίσουν θαμμένα σπόρια απ’ την εποχή της ελπίδας

- Ουρανέ Ουρανέ, να 'σουν αληθινός

Αχ, ουρανέ

velona

Πεινάω φως μου για ζωή, πονάω

για ένα κομμάτι ουρανού σκιά

στο καλοκαιρινό του τραπεζιού ψωμί,

θραύσμα σταγόνας λίθου θάλασσας,

διψώ, σταύρωμα ακουαμαρίνας εγώ

στόλισμα αγνώστου λαιμού, σιωπή

ζητώ το λόγο, με το μανδύα του κυκλώνα

τυλιγμένη, περνώ εις την ενάτη πράξη

στο μάτι ενός αδιάσχιστου χειμώνα.

* Απαραίτητες υπογραμμίσεις: 1. ψωμιῶ τινὰ ἄρτον = ψωμιω (με περισπωμένη) τινά (με βαρεία) άρτον (με ψιλή+οξεία) 2. οὐρανός = ουρανός (με ψιλή) 3. ἕρση = έρση (με δασεία+οξεία)

Σημ.: οι πίνακες ανήκουν στον/στην 'artwithin'

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 07, 2007

Με φοβερίζει η λογική


Υπότιτλος: Αμέ αμέ αμέ, πω πω τι πάθαμέ

Kαι βιάζομαι κι ανθίσταμαι

και ξεκολλάω τις βδέλες
ντρέπομαι ή ολοφύρομαι

- ενδίδω και στις τρέλες.
~~~~~~~~~~~~~~~~~


Τους κρεμάω μπλε ματάκι, Κυριακή μεσημεράκι
τα βγάζω βόλτα μες στις οργαντίνες
και τους ρίχνω σερπαντίνες
στις μέρες τους τις άχρωμες,
τα βάζω να χαρούνε
κι εκείνα πλατσουρίζουνε
και τη ζωή μου βρίζουνε.

Για να παραμυθιάζονται πως τάχα θα πετάξουν
- ξεχνάνε εν τω μεταξύ, αυτά,
ό,τι κι αν τάξουν -
τα δένω με σχοινάκι, σαν μπαλονάκι
γεμάτο από ήλιον, αέριο φευγάτο -
το ξέρω, πολύ σύντομα θα πιάσουν πάλι πάτο.

Λίγο να είμαι ειλικρινής, στο λέω τα λυπάμαι
κι όμως αυτά, απτόητα,

με ψήνουν, με βουρλίζουν
- και να 'μαι:
να τα κοιτάω στα χείλη;

εν μέση οδώ με κάνουνε ρεζίλι˙
αδύνατο να τους κρατήσω μυστικό
- και κάνω και το αφεντικό...


Τα στολίζω και τ' αρωματίζω, τη ζωή μου χτίζω
κατά τα γούστα τους -
όλο τους δίνω έναντι και στέκονται απέναντι
- ακόμα παζαρεύονται σαν άθλιοι θεατρίνοι.

Τις νύχτες με δικάζουνε
και στο ζουμί τους βράζουνε
τα άτιμα στοιχίζουνε, υγεία μού κοστίζουνε
τους λέω ότι φταίνε, τα βάζουνε μ' εμένα
(με σέρνουν σαν ψωράλογο
το βλέπω το παράλογο!)
δεν έχουν ιερό και όσιο, τα καθιερωμένα.

Με φοβερίζει κάθε μέρα η λογική
γι' αυτό προτίμησα αυτή τη φυλακή:
Τ' αφήνω, δηλαδή, ελεύθερα - ως έχουν.

Τα αισθήματα.

Σημ. ~ Επόμενη καταχώρηση (από: Dr Moshe, meril, velona, kartasos, …, !:) το Σάββατο! ;)

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS