seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Τετάρτη, Μαρτίου 21, 2007

Ανοιξιάτικο -1


Τρεχάματα (τουλάχιστον αντι-λογοτεχνικά...;), με εμποδίζουν να σας χαρίσω σήμερα αυτά που απαιτεί η Ημέρα και της πρέπουν.



Ξέρω ότι, αν είχα μια φορεσιά χρώματος πράσινο ανοιχτό, με μεγάλα κόκκινα σκοτεινά λουλούδια (...) ίσως τότε θα μπορούσα να πω τα φευγαλέα οράματα της χαράς, που είδα κάποτε σαν ήμουνα παιδί...
(Από "Το Καράβι του Δάσους")*

Αυτή η μικρή καταχώρηση αφιερώνεται σε επισκέπτες και συνταξιδιώτες με τις θερμές ευχαριστίες μου για την υποδοχή της "Χαριστικής αναΒολής".
Σας αφήνω προς το παρόν με 1 σταγόνα άρωμα και 2 πινελιές χρώμα.
*{ Έτσι κι αλλιώς, και στον Εγγονόπουλο (έτος του, φέτος) σίγουρα θ' αφιερωθεί ένα μελλοντικό ποστ. }

Λες να το ξέχασα, Ξενάκι;... Είναι η αρχή της Άνοιξης και η Ημέρα της Ποίησης.
Εύχομαι σε όλους, στην κάθε μέρα σας να χωράνε και οι δύο! :)))



Πριν
το Πάσχα, θα τα πούμε οπωσδήποτε!
Στο μεταξύ, εσείς μπορείτε ν' αφήνετε εδώ στην 'άμμο' τα ίχνη σας: 1 σκέψη, 2 γραμμές, 3 στίχους - θα τα διαβάζω με μεγάλη χαρά! (Κι αν γίνουν και πολλά, θα τ' 'ανεβάσουμε' μετά το Πάσχα - δώρο για την Πρωτομαγιά. Σύμφωνοι;!...;)


Πέμπτη, Μαρτίου 15, 2007

"Κάλλιο αργά παρά ποτέ", μου είπε ο εκδότης...;)


Κυκλοφόρησε χθες το βιβλίο 'μου'˙ (δεν το είδα πρώτη - πρόλαβε το μικρό Γιωτούλι να πάει να το αγοράσει και να μου το... περιγράφει από τηλεφώνου! Αυτό, δεν θα το ξεχάσω!;)
Από χθες το ξεφυλλίζω..., το βλέπω από δω, το κοιτάω από κει... κι αφού μου μοιάζει τόσο 'ξένο', αποφάσισα ότι θα το διαβάσω. ;)



Το εξώφυλλο που βλέπετε εδώ, δεν είναι το τελικό - είναι αυτό που ήθελα - ο εκδότης είχε άλλη γνώμη (= κάτω αριστερά)...

Κυκλοφόρησε, λοιπόν... Εντάξει, άστο να κυκλοφορεί - να δούμε πού θα... πάει!
Αλλά δεν είναι αυτός ο μόνος λόγος που δεν είναι πια δικό μου. (Δεν βαριέσαι... τουλάχιστον ούζο, τσίπουρο και τσικουδιά είναι προϊόντα με ονομασία προέλευσης!;)))


Αμφιθυμία, παράξενα αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα, δεν ξέρω...: πρόσωπα και πράγματα με τα οποία 'συναναστράφηκα' πάνω από επτά χρόνια, μοιάζουν να μη μου 'ανήκουν' πια... Ή, μήπως, κάλλιο ζητιάνος παρά υπουργός; Τι μ' έπιασε τώρα; μου λες; Δεν είναι και το πρώτο μου βιβλίο για να 'χω μια καλοστεκούμενη δικαιολογία...

Μια στιγμή: κατάφερα να τα συγκεκριμενοποιήσω - δύο κυρίως συναισθήματα κυριαρχούν, όταν εκδίδεται ένα βιβλίο: αφενός η ματαιότητα της 'ιδιοκτησίας' - και απ' την άλλη, η αγωνία για την 'υποδοχή' εκ μέρους του άγνωστου Αναγνώστη.
Ό,τι και να 'ναι το βιβλίο - παρ' όλο που έχεις ζήσει κάθε λέξη μέσα στις σελίδες του και τις θεωρείς δικές σου - δεν σου ανήκει πια.
Επιπλέον, δεν θα είσαι παρών, εκεί που θα συντελεστεί η γνωριμία με τον Άγνωστο (τις καταβολές του, την αισθητική και τον τρόπο σκέψης του).
{ Αυτή τη φορά, πάντως, νιώθω πιο τυχερή, επειδή μπορώ να μοιραστώ μαζί σας αυτές τις 'ανήσυχες' σκέψεις μου - πράγμα που δεν συνέβη με τα προηγούμενα τέσσερα βιβλία μου...
Έπειτα, εδώ, σ' αυτή την 'άμμο', δεν βάζω συνήθως τόνο (εξομολογητικό) - προτιμώ να πετάω βοτσαλάκια στην παρακείμενη παραλία και στην άμμο να διαβάζω τα δικά σας ίχνη, του περαστικού ταξιδιώτη - που έχει κι αυτός, βέβαια, τους δικούς του λόγους να κάνει μια στάση εδώ - άσχετα αν τη θεωρεί όαση ή έρημο... }

Η Χαριστική αναΒολή είναι μία πρόταση για την εκδοχή που δεν μας περνάει συχνά απ’ το μυαλό: ο ανεξερεύνητος άλλος εαυτός - ή, αλλιώς, το θαύμα κάθε μέρα ανάμεσά μας· το όνειρο πιο πραγματικό απ’ την κάθε είδους ταλαιπωρία· η φυγή που αιτιολογείται από την πραγματικότητα. Έχει μια πλοκή που είναι ύμνος και ύβρις ταυτόχρονα για όλους τους ανθρώπους και τις εποχές τους. Kαι η φύση πρωταγωνιστεί: αν όχι ως ανώτερη, τουλάχιστον ως ίση προς - και διαλεγόμενη με - τον άνθρωπο· και, προπαντός, καθόλου ως έκφραση ρομαντισμού ή, απλώς, χωματερής.
Tο βιβλίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί 'δύσκολο'˙ νομίζω πως αυτό που το διακρίνει - παρ' όλο που έχει 'ήρωες' και 'υπόθεση' - είναι οι εσωτερικές διαδρομές. Αλλά επειδή έχει 'ήρωες', ζυγιαζόμαστε ανάμεσα στην αισιοδοξία και τον ενθουσιασμό απ' τη μια, τη διάψευση και τις απογοητεύσεις τους απ' την άλλη˙ ακροβατούμε μαζί τους, δηλαδή, ανάμεσα στις σύντομες χαρές και τις διαρκέστερες λύπες...;)
Α! έχει και πολύ γέλιο. Και δάκρυ, εντάξει - την άλλη πλευρά του νομίσματος... Αλλά, πολύ πολύ γέλιο!
(Αυτά, και πολλά είναι - πω πω, φλυαρία, πάλι!... θα 'χω και τύψεις για την... αυτοδιαφήμιση...;)


Aπ’ τη σειρά ανεξήγητων φαινομένων που αποτελούν το σύμπαν ή τον χρόνο, έτσι και η δημιουργία ενός βιβλίου δεν είναι λιγότερο μυστηριώδης. Όπως όλες οι πράξεις του σύμπαντος, είναι κι αυτή μαγική. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ο πιο συναισθηματικός τρόπος για να προφέρεις ένα όνομα. Xόρχε Λουίς Mπόρχες: Aριθμοί


Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007

Το μαύρο γάλα της εκδίκησης

Ελάτε να τσουγκρίσουμε τα ποτήρια - έχουν αίμα σαν κόκκινο κρασί
να πιούμε να μεθύσουμε να ξεχαστούμε. Πάλι. Οι βρυκόλακες...



Χαρισμένο στις πολυθρόνες Λουί Κενζ, στις ξαπλώστρες του φραπέ και στους καναπέδες του σαλονιού που μας ανέχονται ακόμη.

Πέρασαν μόλις τρία λεπτά από την τελευταία έκρηξη
πέρασαν τέσσερα... έξι... οκτώ... χρόνια
που συναντιούνται και δεν αναγνωρίζονται
* οι μανάδες νανουρίζοντας
τα ήδη κοιμισμένα παιδιά στον Αιώνιο Ύπνο
* οι άλλες οι ευτυχισμένες
που δεν πρόλαβαν να γίνουν μάνες
* τα αγόρια και τα κορίτσια με τα διψασμένα κορμιά
που τρέμουν οι νεράιδες να τ' αντικρύσουν
* οι γέροι ξέσκεποι περιπλανώμενοι που βιάζονται
να τελειώσει η πρόβα ζωής
για να 'ρθει επιτέλους ο αληθινός θάνατος
* οι άντρες με τα σγουρά μαλλιά

και τα άχρηστα μεγάλα χέρια
του άθελα ακαμάτη
* οι άνθρωποι με τον πόνο και την οργή
μπηγμένα ανάμεσα στα φρύδια
* τα παδιά με τις γυριστές βλεφαρίδες
που τα φώναζαν αλήτες
στις χωμάτινες αλάνες του χρυσοφόρου
Τρίτου Κόσμου
κι έγιναν τα παιδιά χωρίς
χέρια και πόδια
χωρίς μάτια
δεν μπορούν
να γελάσουν
να παίξουν να ιδρώσουν
και να πανηγυρίσουν
* χωρίς πόδια
να τρέξουν ν' αγκαλιαστούν
* χωρίς χέρια
στα ερείπια της Μεγάλης Αγοράς
στους δρόμους με τις ανατιναγμένες ζωές
τα κουφάρια της Αξιοπρέπειας
την άβυσσο αυτοπροσώπως
* χωρίς μάτια
στα μεγαλοπρεπή Μουσεία
όπου τα μάρμαρα συνήθιζαν να λάμπουν.

Απέναντι από την εύφορη κοιλάδα του Ήσυχου Μυαλού
εκεί που η σιωπή παφλάζοντας ολοέν' ανανεώνεται
στα εργοστάσια του Ανθρώπου
το Φως ακονίζει τις λεπίδες του Μέλλοντος
κατασκευάζει τους ζουρλομανδύες τις αγχόνες
και τα σχοινιά με τους όμορφους κόμπους
που θα δέσουν χειροπόδαρα όλες τις Εξουσίες
αυτές που είναι περήφανες για τα έργα τους
και καμαρώνουν τα κατορθώματά τους.

Πέμπτη, Μαρτίου 08, 2007

Ως ανηψιά του ...λογοσκούφια (βλ. 'δημόσια' τηλεόραση)...


Ήθελα να γράψω για το Ίντερνετ 2 που επελαύνει ερήμην μας ως σίγουρο μέλλον - αλλά δεν πρόλαβα... (Ίσως, υποσυνείδητα, αποφεύγω ν' ασχοληθώ˙ ενώ η ιδέα έχει εγκατασταθεί για τα καλά στο μυαλό μου.)


Κι έχω σιχαθεί τον εαυτό μου να γκρινιάζει.


Αλλά κοίτα πώς γίναμε! Μες στη λάσπη το άσπρο σου πουκάμισο, χάλια το καινούργιο φουστανάκι μου, σκατά! Σαν της Οφηλίας στον Λαβύρινθο του Πάνα. Τουλάχιστον εκείνη μπήκε στα έγκατα, κάτω απ' τις ρίζες του Μεγάλου Δέντρου για να το σώσει απ' το σαράκι...
Εμείς; φτηνοί κι αμόρφωτοι, με μάτι πεινασμένο και μυαλό αρπακτικό, κουτοπόνηροι ασυνείδητοι, ελαφρά τη καρδία ανήθικοι - διαλέξαμε το lifestyle για τρόπο ζωής, και χάσαμε την ίδια τη ζωή. Αλλά, και πού τη γνωρίσαμε, για να θυμόμαστε πώς είναι η αληθινή ζωή;

Στην άνυδρη εποχή της ευτέλειας και του εκχυδαϊσμού των πάντων, όσοι έχουν συνείδηση του περίγυρου, παραδίνονται στην περιπλάνηση σαν χαμένοι: είναι παράταιροι σαν εξωγήινοι που δεν έχουμε δει ποτέ. Απέναντι στην κατάπτωση κάθε αξίας που κατάντησε τιμή (όχι η-τιμή-τιμή-δεν-έχει˙ η άλλη, η "κανονική": τι απόδοση έχει; πόσο κάνει; τι θα μου δώσεις;!).
Αντικρύζουν την άπληστη χρηματολαγνεία στη θέση της δημιουργικότητας˙ την επιβολή τού καταναλωτισμού, λες και βρυκολάκιασε μια άλλη δικτατορία˙ την αισχρή φτήνεια της διασκέδασης (να, μια λέξη που έχει ενδιαφέρον η ετυμολογία της! της άλλης λέξης, της 'ψυχ-αγωγίας', την έχουμε... ξεχάσει!)
Βιώνει τον θλιβερό μιμητισμό στη θέση του Χορού˙ και την τηλεόραση... στη θέση της: μες στα σκουπίδια όπου ανήκει, αλλά και μες στο σαλόνι μας - αφού μας έχει στερηθεί (από ποιον, άραγε;!) και η ελάχιστη διάθεση αντί-δρασης! Οι καναλάρχες και οι πρόθυμοι γνωμο-διαμορφωτές (opinion makers), όλοι (υπο)ταγμένοι στην κενότητα, ακλόνητοι (δεν θα πιαστούμε από τις εξαιρέσεις για να έχουμε άλλοθι, σύμφωνοι;).
Αυτοί, κανονικά, μ' ένα φύσημα πρέπει να πέφτουν! Αλλά μας έχει λείψει, φαίνεται, ακόμη και η ανάσα˙ ή, μήπως, είναι η τελευταία μας και την κρατάμε για ώρα... ανάγκης;... Φτου μας! (να μην αβασκαθούμε, εννοώ...)


Τι κάνει τότε ο "χαμένος", μες στην ασφυξία; Ό,τι κι ο... πνιγμένος: απ' τα μαλλιά του πιάνεται˙ ζητάει βοήθεια απ' τον εαυτό του, κι απ' τους ελάχιστους εναπομείναντες ομοίους του. Όταν οι καιροί βυσοδομούν, ο δρόμος είναι προς τα μέσα.
Πριν "χαθούμε", να τα πούμε, ε;! Ακούω...

Κυριακή, Μαρτίου 04, 2007

Πάρε το χέρι μου, δος μου τη λέξη σου



Χαρισμένο στην εαρινή συμφωνία ως ανοιξιάτικος (προ)άγγελος


Κανένας δεν σου 'χει χαρίσει τίποτα, αν δεν σου 'χει κάνει δώρο την ψυχή του. Μόνο η ψυχή χαρίζεται... Εκτός βέβαια απ' τη ζωή και το θάνατο.
(Αλλά αυτά τα δύο, όταν στα χαρίζουν, δεν το καταλαβαίνεις˙ γιατί τη μία δεν τη ζήτησες και τον άλλο ποτέ δεν τον περιμένεις...;)


Όταν παίρνεις γίνεσαι˙ όταν δίνεις είσαι.
H ζωή σου είναι αυτό που δίνεις.

Στο βάθος κάθε ανθρακωρυχείου
υπάρχει πάντα ένα άσπρο άλογο˙
χρέος του καθενός μας είναι να βρει
το άσπρο του άλογο με κάθε τρόπο.
(Από τις Δοκιμές του Γιώργου Σεφέρη)




Οι Επιθυμίες, κατά τον Σαλβαδόρ Νταλί

Για σένα; τι σχήμα/χρώμα/μυρωδιά έχουν οι επιθυμίες;


{ Φανταστικός(;) διάλογος: }
- Kι αν η σχισμή στο βράχο είναι το πρωτότυπο χαμόγελο της Tζοκόντα;
- Tέλειο είναι κάτι, όχι όταν δεν έχεις τι να του προσθέσεις, αλλά τι να του αφαιρέσεις.

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS