seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Δευτέρα, Απριλίου 30, 2007

Στον κήπο του Μάη


Και Πρωτομαγιά και πανσέληνος (αύριο!) - της "φουλ ανθοφορίας" (full flower moon)!
Πάμε... φεγγάρι;!...;)
Προς το παρόν, το Ντουέτο των Λουλουδιών :










κι άλλες παροιμίες, ονόματα και έθιμα,
προέλευση και ετυμολογία
περιμένω από σένα - εννοείται!;)












Του Γιάννη Ρίτσου
Αν δεν κοβόταν η συνέχεια;
αν το παιδί στο παράθυρο
έβρεχε το μικρό του δάχτυλο
στο ποτήρι του φεγγαριού;
αν... αν...;...


...Άνοιξη, γιέ, που αγάπαγες
κι ανέβαινες επάνω...

(και για τον Αλέξανδρο Παναγούλη)

Στο Σκοπευτήριο

Αχνοφέγγουν τα βουνά στο ξημέρωμα
παραδομένα στην αιώρηση των αοράτων
σχεδόν -
μα διαφεύγει νόημα-νήμα
προς τα ουράνια
και μετατρέπεται σε ασημένια βροχή
δίκην αυλαίας
γιατί η ψυχή δεν θέλει να προδώσει
το χώμα -
φροντίζει να μην χαλάσει
την ασπρόμαυρη φωτογραφία
κι έτσι σε ασημένια βροχή
χέρσο το χωράφι μπρος στα πόδια του
μόνο εγκαταλειμένα δοκάρια και σχισμένα δίχτυα
- ποιος έβαλε γκολ τέτοια ώρα;

Ίδιος κατάδικος που πήρε άδεια
προσωρινή
μαύρο κοστούμι και καθαρό πουκάμισο
λευκό -
σε ασημένια βροχή
χάνει ωραία στο παιχνίδι με τ' άστρα
και μαθαίνει να πέφτει
για πρώτη και τελευταία φορά

ο άρτι εκτελεσμένος.


Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007

Τα λουλούδια μιλάνε!


Σε μια μεγάααλη γλάστρα (άντε να την κουνήσεις αυτή!...;) που φιλοξενούσε το πεθαμένο πια γιασεμί, μεγαλώνουν με εξωφρενική ταχύτητα κάτι λεπτά καταπράσινα κλαδάκια τρυφερά. Πέρσι είχα βάλει 2-3 κουκούτσια, αλλά ξέχασα από ποια φρούτα - πώς θα τα ανα-γνωρίσω;!...


Όχι, γιατί διάβαζα τις προάλλες, ότι τα λουλούδια και τα φυτά μιλάνε! (Λες να 'χω τέτοια τύχη;!...:)
Ανάμεσα στα χρώματα, τις ευωδιές, το χώμα και τις σταγόνες συμβαίνουν πράγματα και θαύματα! Ωραία και σημαντικά, αποτρόπαια και λυπητερά, γεγονότα ζωής, δηλαδή. Αγάπες και αποχωρισμοί, ανάσες και ψίθυροι, αγώνες και χαρά. Γιατί κάθε ον - μεγάλο ή μικρό, αδιάφορο - έχει δικαίωμα στο ταξίδι˙ στην περιπέτεια και τη χαρά της.

{ Ο Γιώργος Παλυβίδας (άγνωστός μου) έχει φτιάξει το μπουκέτο με τις ζωές των λουλουδιών - "Ιστορίες Κήπου" το ονομάζει και εκδόθηκε από το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα "ΝΑΥΠΛΙΟ". Είδα σχετικό δημοσίευμα της Ελένης Σαραντίτη σε Ελευθεροτυπία του Φεβρουαρίου. }

Τα υπόλοιπα, με δικά μου λόγια:

Μια φορά κι έναν καιρό (ίσως και σήμερα!;), εκεί που θέλουν να υψώσουν ένα ακόμη εμπορικό κέντρο, ο ψυχωμένος κηπουρός τα βάζει με τους εργολάβους και τις μπουλντόζες και σώζει τα λουλούδια της παλιάς μονοκατοικίας. Τα μεταφέρει σε μια καινούργια ζωή για ν' απλώσουν τις ρίζες τους και να χαρούν τον άπλετο ήλιο και τα άπληστα πουλιά.

Άκου - για να ελπίζεις...;) :
Σ' ένα άλλο χωράφι (πόσα έχουν μείνει, θα μου πεις;...) μια παπαρούνα μες στις τόσες (όπως βλέπεις και στον πίνακα, δεξιά) αφήνει τα μυαλά της (μαζί με τα πέταλά της) να τα πάρει ο αέρας: καρδιοχτυπάει, φαντάζεται και ξεσηκώνεται, πως σίγουρα θα ταξιδέψει. Ξέρει πως δεν είναι δυνατόν - εύχεται, τα σποράκια της τουλάχιστον να γνωρίσουν την ηδονή της περιπλάνησης.

Έτσι και γίνεται, ως γνωστόν. Κι από τότε, δεν προλαβαίνουν να της στέλνουν φιλιά και χαιρετίσματα απ' τις καινούργιες τους πατρίδες και τα ξεφαντώματα...

Αυτάαα... Τα υπόλοιπα, εσύ!
(Τώρα που είπα "εσύ", θυμήθηκα μια άλλη ιστορία. Θα σου την γράψω κάποτε...:)

Α! και:
Χωρίς να υπόσχομαι κάτι,
το Τίποτα μπορεί να είναι το νερό
που ποτίζει το δάσος της ζωής
όταν
εμείς δεν βλέπουμε.


Οι πίνακες είναι του Κλωντ Μονέ


Δευτέρα, Απριλίου 23, 2007

Εικόνες και Μηνύματα


Τα ίδια λόγια ψιθυρίζει ο ελαφρύς άνεμος της άνοιξης στα λουλούδια
- τα ίδια στους βράχους και στ' αγκάθια...


Όλη μου η ζωή έχει σημαδευτεί από την ποίηση· χωρίς αυτήν δεν μπορώ να εξηγήσω τη σχέση μου με τη φύση, ούτε με τη γλώσσσα μου, τα αραβικά˙ λέει ένας από τους πιο γνωστούς αραβόφωνες ποιητές, ο Σύριος με το ελληνικό όνομα Άδωνις, ο οποίος προτρέπει τους πολιτισμένους της ταχύτητας: Η Δύση να μάθει να βάζει την καρδιά στη θέση της λογικής.
Και ο αμερικανός ποιητής e. e. κάμινγκς, 1894-1962: Χρειάζεται θάρρος για να μεγαλώσεις· και να γίνεις αυτό που είσαι.
(Όπως θέλεις πάρ' το!;)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Πάνω απ’ όλα ο ουρανός. Mετανιωμένος που συννέφιαζε για τόσες ώρες, ξοδεύει τώρα σπάταλα πολλά απ’ τα σπάνια μαβιά και άλλα φούξια, και ρόδινες κορδέλες απ’ τα κρεβάτια των ονείρων.
Λάμπουν όλα τα χρώματα και το βουνό, διάφανο, αρχίζει να αιωρείται.
Kι ένα δεντράκι λυγερό, ψηλό σαν κυπαρίσσι, παρά τα φλύαρα πουλιά του, μοναχό - μονάκριβο, αυτό, της μοναξιάς - μονάχα στη σιωπή του υποκλίνεται. Δέντρο πανύψηλο σαν προσευχή του χώματος, με πόθο διακαή, τον ουρανό - ψάλλοντας - ν’ αγγίξει.
Aγρεύει ήσυχα τρυπώντας τη ματαιότητα άλλης μιας μέρας.
Kλαδάκι-νόημα μοσχομυρίζει - χωρίς να φαίνεται.


Tί είδους υπομονή
είναι αυτή του βράχου
που στέκεται απέναντι στη θάλασσα
περιμένοντας
να τον κάνει χίλια κομμάτια;

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ (= κυματάκια...;)





Αυτά που πρωταντίκρυσα ξυπνώντας,
είναι τα δάκρυα του ουρανού ή τα δικά σου;








Κι αυτό εδώ,
κάτω από το μπαλκόνι μου;
Ίσως το χιόνι που δεν ήρθε και μεταμφιέστηκε σε λουλούδι;
Ή μήπως η ίδια η Άνοιξη αυτοπροσώπως;




Γράψε, αν θέλεις - κάνοντας κλικ στα comments - την πρώτη λέξη που έρχεται στο νου σου, βλέποντας αυτές τις φωτογραφίες.

Εν αναμονή, φιλιά και χαιρετίσματα στα όνειρά σου!:)))

Παρασκευή, Απριλίου 20, 2007

Οι ζωές των άλλων!...


Ένα βαρκάκι, που τα υπερωκεάνια το περιφρονούσαν σαν ξοφλημένο, μαθεύτηκε σήμερα πως βυθίστηκε στα άστρα.
Αν βλέπεις συντρίμμια στο δρόμο σου, μην κάθεσαι ν' αναρωτιέσαι, δηλαδή...


Χαρά Θεού η φύση - μέσα κι έξω ευφορία - η δυστυχία συρρικνωμένη στη γωνία. Μια φορά να φοβηθεί κι αυτή, από ένα καθαρό, χορτάτο βλέμμα!...
Δεν είναι σίγουρο ότι θα νιώσω την ανα-γέννηση, αλλά πάω μια βόλτα στο κοντινό λιβάδι - μαργαρίτες, παπαρούνες, μωβ λουλουδάκια πλήθος, θάλλοντα χορταράκια, ζωύφια...
Σιωπηλό το θαύμα, διαπιστώνω πάλι.
Πιο κοντινός ο ελεήμων θόλος, μακρινοί οι όγκοι των αφύσικων πολυκατοικιών,...




Προσέχεις τις μικρές σταγόνες στα φυλλαράκια της;

- Η ζωή της όλη!...




Α. Κι άλλος παρατηρητής(;)! Κάτω απ' του δέντρου τη σκιά... σαν να στηρίζεται πάνω του;...
Κρατάει το βλέμμα του ψηλά, στα σύννεφα που ταξιδεύουν - ανεπαίσθητο το αεράκι που δεν θέλει να φυσήξει - κισσός κι οι επιθυμίες του, φαντάζομαι...
(Κι εγώ, άφησα τα 'ξύπνια' να κάνουν τη δουλειά, κι εκείνα βρήκαν την ευκαιρία να με κλαδέψουν: άπλωσαν τα όνειρα στον ήλιο να στεγνώσουν - τέλος πάντων...)
Κοιτάζει πού και πού γύρω του - χαμογελάει στα πουλιά, μου φαίνεται - με βλέπει με την άκρη του ματιού του, κάνει να προχωρήσει. Έχει ξύλινο πόδι.

Αυτή η χαρά (του), θέλω να πω, είναι πιο ακριβή.
Γιατί, συχνά, βγαίνει ο 'λεκές' στην επιφάνεια - η αμφιβολία κατάλευκη, δρεπανηφόρα, τρυπάει το μετάξι της ευτυχίας και σε εξορίζει απ' τον απτό παράδεισο.

Κι αν ήταν ν' ανεβεί μια σκάλα, σκέφτομαι, ποιος του εγγυάται ότι δεν θα 'ταν για να τον κρεμάσουν;... Αύριο 21η Απριλίου.
~~~
~~
~
Χθες πήγα στις "Ζωές των Άλλων" - όλο το ανέβαλλα, αλλά είχα πάντα μια προσδοκία να χαίρομαι. Είχα διαβάσει - και, προπαντός, ακούσει! - ότι είναι αριστούργημα. Το 'χεις δει;
Δεν θέλω να προκαταλάβω - εξάλλου, μάλλον είμαι η μόνη που θεωρεί την ταινία ιδεολογικά 'διατεταγμένη', με χαμηλές καλλιτεχνικές επιδόσεις. (Όχι, δεν διαβάζω Ριζοσπάστη, δεν ανήκω στον 'παραδοσιακό' του χώρο...) Αχχχ. Δύσκολες εποχές για... ανένταχτους - προπαντός, αν, στοιχειωδώς σκέφτονται. Π.χ., γιατί αυτή η (γερμανική) ταινία πήρε Όσκαρ. ;Ρ
Ίσως με εκνεύρισε εξαιτίας της 'υποδοχής' από κοινό και κριτική. Μήνες τώρα, συλλήβδην και αδιακρίτως!
- Πώς μασάμε έτσι, βρε παιδιά;!

Τρίτη, Απριλίου 17, 2007

Εξαιτίας των 'γενεθλίων', κουίζ και στίχοι - άσχετα μεταξύ τους!;)


Μ' άλλα λόγια, κράτα μου το χέρι. Αυτό θέλει να της πει! - τι κάθεται και μιλάει για τον Άρη και το φεγγάρι;!...;)


Ευκαιρίας δοθείσης, να και οι στίχοι (στα αγγλικά, και μεταφρασμένοι) :

Fly me to the moon

let me play among those stars
let me see what spring is like
on Jupiter and Mars
In other words, hold my hand
in other words, baby kiss me
Fill my heart with song
let me sing for ever more
You are all I long for
all I worship and adore
In other words, please be true
in other words, I love you

Πέτα μαζί μου στο φεγγάρι, άσε με να παίξω ανάμεσα στ' αστέρια
Να δούμε πώς είναι η άνοιξη στον Δία και στο φεγγάρι...
Με άλλα λόγια, κράτα μου το χέρι - με άλλα λόγια, φίλα με, μωρό
Γέμισε την καρδιά μου με τραγούδια, άσε με για πάντα να τραγουδώ
Μόνο εσένα ποθώ, λατρεύω κι αγαπώ...
Με άλλα λόγια, να είσαι αληθινή, σε παρακαλώ
Με άλλα λόγια, σ' αγαπώωω!...

Από μια 'περαστική' διαφήμιση στο διαδίκτυο: happy or sad, we care!
Λες να 'ναι αλήθεια; Ποιος νοιάζεται πραγματικά για τον άλλο την σήμερον ημέρα;...


Ναι... 'γράφω' ήδη ένα χρόνο σ' αυτήν εδώ την ά-ψυχη e-σελίδα, που όλο ανανεώνεται, λευκή, και με πιέζει και απαιτεί - και ποτέ δεν ησυχάζει... (Τράβα με κι ας κλαίω, η άνεργη!;)
Το σημερινό ποστ είναι το πρώτο τού... νέου χρόνου!;)
Δεν θα 'αναλωθώ' σε πολυ- και αισθηματο-λογίες - θα πω μόνο αυτό:
Η ψυχή αυτού εδώ του μπλογκ είστε εσείς! Μπορεί, 'χωρίς σας', να είχα βαρεθεί και σταματήσει προ πολλού.
Με την ευκαιρία των 'γενεθλίων', λοιπόν, ένα ελάχιστο 'δώρο' (ψυχής, επίσης!;) - εις ανάμνησιν... :

Κουίζ: όποιος βρει, ποιο είναι το εικονιζόμενο δέντρο και από πού... κατάγεται, θα πρέπει να περάσει, αν θέλει, για το δωράκι του: μία ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ αναΒΟΛΗ θα τον περιμένει στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Γαβριηλίδη, Μαυρομιχάλη 18 (μόλις τον/την ειδοποιήσω).
Αφού δεν κάνουμε τώρα 'παιχνίδι' στο ραδιόφωνο, όπως μέχρι πέρσι, ας παίξουμε εδώ, ...στην άμμο! - τι κρίμα, μόνο με τους... Αθηναίους!... (και με τους επισκέπτες!;)
(Tip-βοήθεια: ανήκει στα οπωροφόρα, και, αυτή εδώ, δεν είναι... ελληνίδα!...;)

Κυριακή, Απριλίου 15, 2007

Γιατί;... Γιατί έτσι!;)


Τελευταίο ποστ τού 'χρόνου'!




Όλα στο ΚΟΚΚΙΝΟ!!! (ευχή!:)))













Πέμπτη, Απριλίου 12, 2007

Στο σταυροδρόμι - του Ηρακλή, π.χ.


O συνηθισμένος διάβολος δεν κρύβεται στα αποφασιστικά σταυροδρόμια· μόνο τη φήμη του στέλνει εκεί· για να 'χεις πάντα την εντύπωση ότι μπορείς να διαλέξεις.
(Το καλό, φαντάζομαι…;)



Tί κρύβεται πίσω απ’ αυτή την κουρτίνα, λοιπόν; Θα την τρυπήσει ο Άμλετ με το σπαθί του για να πέσει το πτώμα επί σκηνής; O ήλιος; ή ο κακόβουλος που εμφανίζεται με προσωπείο καλού φίλου; και ποιος έχει καλύτερη απόδοση;

Xθες περπατούσες για χάρη της περιπλάνησης· τώρα τρέχεις κυνηγώντας τη σκιά σου. Σου φαίνονται ανόητα ή παράξενα τα ουσιώδη - επειδή τα 'χεις ξεχάσει ή (ξε)συνηθίσει. Ή δεν τα 'χεις γνωρίσει ποτέ.
Και δεν μιλάμε, βέβαια, για αναμνήσεις-ενσταντανέ· είναι σαν να ανακαλύπτεις μια κούτα με παλιά ενθύμια: γράμματα, παιχνίδια, ξεραμένα λουλούδια˙ κουρδιστό αλογάκι· ή και ξύλινο. Και στον πάτο, μεταμφιεσμένο σε Πανδώρα ένα μικρούλι θαύμα* που δεν αναγνώρισες ακόμη. (Ποτε ή ποτε;)

Όταν δεν θα κοιτάς, θα βγει* να κάνει ένα περίπατο αντί για σένα.
Eσύ, πρέπει να κοιμηθείς πάλι χωρίς όνειρα για να σηκωθείς αύριο να τρέχεις.

Σου έχει περάσει απ' το νου; :
Kάνε τα πράγματα όσο πιο απλά γίνεται· αλλά όχι απλούστερα.



Κυριακή, Απριλίου 08, 2007

Προςευχή: Θαύμα ένα στον καθένα!


Φέρνουμε δώρο σήμερα από τον Οδυσσέα Ελύτη
χρυσό και κατακόκκινο - κι ένα ασημένιο ποίημα! :)

Μια λάμψη ο άνθρωπος - κι αν είδες, είδες! ...*


*... Αλλά πρώτα θα δεις την ερημιά και θα της δώσεις το δικό σου νόημα, είπε. Τούτο μόνο να ξέρεις: ό,τι σώσεις μες στην αστραπή, καθαρό στον αιώνα θα διαρκέσει.


Όμως ας φανταστούμε σ' ένα παλαιών καιρών αλώνι,
που μπορεί να 'ναι και σε πολυκατοικία,

ότι παίζουνε παιδιά˙ και ότι αυτός που χάνει,
πρέπει σύμφωνα με τους κανονισμούς
να πει στους άλλους και να δώσει μιαν
αλήθεια.

Oπόταν βρίσκονται στο τέλος όλοι
να κρατούν στο χέρι
ένα μικρό δώρο
ασημένιο ποίημα.


Γιατ' είμαστε μικρά παιδιά κι η αγάπη μας μεγάλη˙ που, αν τη χωρέσουμε απ' τη μια, περσεύει από την άλλη.


Έβαψες τ' αυγουλάκια σου σαν ροδαλά μουτράκια;
με πασχαλίτσες κέντημα και πιο πολλά αστεράκια;


Η χαρά να μη σας λείπει,
μακριά σας κάθε λύπη -
μα μην τρώτε πολλά λίπη!!! :)))

Τετάρτη, Απριλίου 04, 2007

Μεγάλωσέ μας, ουρανέ ~ σαν να 'ταν να μας καταλάβεις... (αφιερωμένο)


Ελάχιστο δώρο ψυχής από τον "Τυφλό με τον Λύχνο" του Τάσου Λειβαδίτη:


στην Εαρινή Συμφωνία
Κύριε, είναι στιγμές που σε αναγνωρίζω: μια ξαφνική αφθονία στην καρδιά μου σε προδίνει. Μόνο δώσε στα λόγια μου κάτι απ' αυτό το Μέγα Ανείπωτο που σε κάνει να σωπαίνεις.

στον ector p
Κύριε, σ' ακούω κάποτε να περπατάς βαρύς μέσα στις λέξεις μου, άπληστος να ξεπεράσεις τα όρια αυτού του κόσμου. Κι η άνοιξη δεν είναι παρά η νοσταλγία σου για κείνες τις λίγες ώρες που έζησες στη γη.


στην el(lad)itsa, στον eraser, στον Lakwnia, στο fyllo
Κύριε, άσε με να σε παρηγορήσω λίγο τα βράδια που σε ακούω να κλαις. Γιατί τόση τελειότητα είναι ήδη ένα μαρτύριο.

στον Μάρκο Α
Kύριε, είσαι ο αιώνιος ταξιδιώτης που έγειρες στο φράχτη ν' αποκοιμηθείς˙ και είμαι το εφήμερο όνειρο που σου κρατάει συντροφιά μέσα στον ύπνο σου.

στην meril, στον akb
Κύριε, σε αναζήτησα παντού: στις δόξες της γης και τ' ουρανού, στο μεγαλείο των μητροπόλεων, στων εποχών τα σταυροδρόμια - κι εσύ περνούσες ταπεινά κι αθόρυβα στον πιο ακαθόριστο τη νύχτα ρεμβασμό μου.

στον dr Moshe (και στο 'έτερον ήμισυ'!:)
Κάθε στιγμή, αμήχανος κι αδέξιος σαν μόλις να ερχόμουν από μιαν άλλη ζωή. Αλλά, Κύριε, το βράδι, ο ονειροπόλος ρίχνει λίγο αλάτι πάνω στην πέτρα και προσκαλεί τον Θεό του.

στην Ξένια, στον Χρήστο, στον Θανάση, στο Γιωτούλι
Κύριε, είσαι το καθημερινό ψωμί μας, η μεγάλη νοσταλγία μας να ξαναγυρίσουμε - πού; Ονειρεύομαι ένα νοσοκομείο για τα άρρωστα παραμύθια...

στην vel
Κύριε, μόνο με τη σιωπή σε νιώθουμε. Οι λέξεις μας είναι τα τραύματά σου, απ' όπου, μαζί με το αίμα σου, στάζει και λίγη απεραντοσύνη.

στην voul-voul
Κύριε, είσαι το Μέγα Άπειρο που ανασαίνουμε˙ είσαι η απερίγραπτη σιωπή που την ακούμε μέσα μας και μιλάμε - για να μην πεθάνουμε από τρόμο.


Για περισσότερους φίλους, περισσότερα, άλλοτε, μπορεί και αλλού...;) Στο μεταξύ, υγεία να έχετε, αγάπη να δίνετε!:) (Γι' αυτήν την τελευταία, θερμές από καρδιάς ευχαριστίες σε όλους σας!) x

Κυριακή, Απριλίου 01, 2007

Πρόσκαιρες νεφώσεις (Ανοιξιάτικο 1:)


Προϊούσης της Ανοίξεως εν μέσω φθινοπώρου. Άνω κάτω ο καιρός αλλοπρόσαλλος, αλλοπαρμένοι κι εμείς δεξιά κι αριστερά, εμβρόντητοι στις αστραπές και τις λιακάδες... Αυτός ο εφιάλτης, μεσημεριάτικα, πώς βρέθηκε προχθές ανάμεσά μας; Η κουλτούρα της βίας εξαπλώνεται σαν επιδημία˙ περί όνου σκιάς τυρβάζουν οι "υπεύθυνοι"˙ κανείς δεν ψάχνει την ΑΙΤΙΑ, οι 'αναλύσεις' σε επίπεδο κουτσομπολιού όπως πάντα - κι έπειτα, ως συνήθως, στα εύκολα: όλοι οι καραγκιόζηδες στα παράθυρα.


Κι όμως, δεν είναι Πρωταπριλιά: εκεί που αστράφτει και βροντάει αίμα και αποτροπιασμό, μια φρέζια σε τραβάει απ' τη μύτη - το γαλανό (αν και άφαντο συχνά) σου δίνει μια, εκσφενδονίζεσαι απ' το σκοτάδι, και βρίσκεσαι ξαφνικά στην αγκαλιά της ζωής να σου χαϊδεύει την ανυπόμονη ψυχή. Αχ, πότισε γαλήνη!...

Ο κόσμος ο μικρός ο μέγας μες στην παλάμη σου: ξανοίγεται μπροστά σου το μυστικό μονοπάτι που βγάζει στη Μεγάλη Ταπεινότητα. Αύριο θα 'ρθει ένα σιωπηλό Μωβ με δακρυσμένο νοσταλγικό βλέμμα˙ θα σε πάρει απ' το χέρι κι όλα θα μυρίζουν βιολέτα.

Πότε χαίρεσαι πιο πολύ; όταν δέχεσαι ή όταν κάνεις ένα δώρο; Να ρωτήσεις τον Χριστό, που θα 'ρθει να καθήσει ανάμεσά μας - ναι, πάλι θα τον ξεχάσουμε αμέσως. (Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες ψάχνω τον Τάσο Λειβαδίτη*.)


Πάμε, λοιπόν - μήπως πετύχουνε τα μαγικά φέτος. Καθαρίζω το τραπέζι, κρύβω όλα τα 'νομίσματα' να μην διστάζει να μπει το φεγγάρι στο δωμάτιο - και περιμένω.


Ε, τι ρωτάς; δεν ξέρεις; βρίσκομαι κιόλας στην αγκαλιά τής θάλασσας, μεσοκαλόκαιρο, τζιτζίκια νυκτόβια, ανεπαίσθητο αεράκι, ο φλοίσβος, αισθήσεις-φιλιά απ' τα αστέρια...

Α! το φεγγάρι!
Όσο κι αν δεν του φαίνεται, αύριο είναι η πρώτη πανσέληνος της Άνοιξης - καλό μήνα!


Έπειτα, εξαιτίας του τραγουδιού** που διάλεξα να συνοδεύει το ταξίδι σας σήμερα, πετάω 10 καλοκαίρια πίσω, τότε που διαβάζαμε με τον Π. Β. για το ραδιόφωνο, το βιβλιαράκι της Μαργκερίτ Ντυράς Δέκα και μισή καλοκαίρι βράδι - κι από κει ως την άμμο, ένα τσιγάρο-πρέπει-να-το-κόψω-δρόμος... Τι θυμάμαι τώρα!...
Άσε, σταματάω˙ αλλιώς, ή γράφω ποίημα ή απογειώνομαι. (Ναι, είναι απειλή!;)

* επόμενο ταξίδι σε 2-3 μέρες. Κοίτα ψηλά!

** βάλ' το πιο δυνατά να μαγευτούν και τα όνειρά σου!

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS