seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Τετάρτη, Μαΐου 30, 2007

ποίημα από σύννεφα

Υπότιτλος: Τα... υπεσχημένα (γλυκόπικρα...;)

Για τις γυναίκες που θυμούνται πώς έζησαν - και ζούνε*

*Γυναίκες-παιδιά (απ' όσο μπορώ να μαντέψω) επέμεναν να ανεβάσω 'δικά' μου... πονήματα... τα οποία, κατ' επιλογή μου, αναφέρονται σε 'μεγάλες' (γυναίκες). Αυτές τις μέρες έτυχε να συναναστραφώ κάποιες και ν' αφουγκραστώ τη 'φιλοσοφία' τους...
Πήρα εικόνες απ' το μέλλον, που μου έρχονται απ' το παρελθόν - παράξενη ζωή...
Οι Ινδοί νομίζω λένε: ο κόσμος μοιάζει με την εντύπωση που αφήνει η διήγηση μιας ιστορίας.
Κι αν είμαστε περισσότερο "δύση", είναι γιατί σκεφτόμαστε με ποιου το μέρος είναι ο άλλος.


Στιγμιότυπα

Όπως το βλέμμα που υγραίνεται
απ’ το αδύναμο φτερούγισμα της
καρδιάς*
- μα χαμηλώνει υποταγμένο
στην ξερή γη του καθεμέρα

όπως λύνει τα μαλλιά της η πρώην ερωμένη
πριν παραδοθεί στο κρεβάτι της αφλογιστίας
και κατρακυλούν από την κώμη αστέρια
αναμνήσεων, βροχή συνεπαρμένων εξάρσεων

όπως στο τέλος της ημέρας
λύνει την ποδιά της η ταπεινή ολιγαρκής
στην κόψη του σκοταδιού, ανάμεσα
κούραση και επαπειλούμενη θλίψη -
λήθη φευγιού και οίκτο των παρόντων.

H γούρνα στην πέτρινη βρύση
σκάβεται μέρα τη μέρα
στιγμή τη στιγμή - μόνο
με μία σταγόνα την ώρα.

*(τραγούδι: Μελίνα Κανά)


Σαν φτεροκόπημα αγγέλου που μόλις
σε άγγιξε για να υποψιαστείς
τα πλάτη του Aπείρου
και να ζηλέψει αθανασία

η δέσμια σάρκα.

Έρωτα, που δεν είσαι πια
μακάρι να νιώθεις κάποιο λόγο
γι’ αυτή τη νεροσυρμή του Xρόνου.

Γιατί...



Το μπλε, βαθύ˙ πριν από τη 'συσκότιση': Μάλαμα(ς)!


Αυτός ο κόσμος απ' την πολλή την πίκρα του ή απ' την πολλή τη γλύκα του δεν τρώγεται; Παροιμία της Ανατολής


Και για να μη θέλεις να... ξανακούσεις ποίημα (μου),

πάρε να 'χεις - με την καλή έννοια! ;)


Παρασκευή, Μαΐου 25, 2007

...αγάπη μου, είμαστε ένοχοι;...


Άργησα λίγο, γιατί ήθελα να ποτίσω το δεντράκι-που-δεν-ξέρω-το-όνομά-του... Ψηλώνει πιο γρήγορα κι από... ; από τι; - Ξέχασα.
Επίσης, δεν μπορούσα ν' αφήσω παραπονεμένα-διψασμένα και τα υπόλοιπα.
Όχι, δεν τα ποτίζει όλα η βροχή - τα περισσότερα είναι 'σκεπασμένα'...;)
Γιατί το είπα τώρα αυτό;...



Αυτή τη στιγμή στρίβω ένα τσιγάρο... και δεν τα καταφέρνω - κάπως έτσι ίσως το κόψω; λέμε τώρα...
Άντε, να το παρατήσω για να 'γράψω' (που λέει ο λόγος...;)

Όταν σε αδικούν, μην κάνεις τίποτε˙ μείνε στην άκρη του ποταμού - θα δεις να περνάει το πτώμα τους... Λέει ο Μπέρτολντ Μπρεχτ.
- Μα, αν είχα το κουράγιο να βλέπω... πτώματα, δεν θα μ' ένοιαζε και να με αδικούν! (Ή, μήπως, ανάποδα;...)
Άδεια σωθικά.
Θα προτιμούσα άδειο μυαλό...

Σιγά σιγά αρχίζει η αγάπη να ζωγραφίζει πρόσωπα - πρώτα το χαμόγελο, ύστερα όλο το κορμί. Τότε γέρνεις έξω απ’ το παράθυρο: πολλά αντίο πεταμένα στην άκρη του ρείθρου - περιμένουν την ελεήμονα βροχή να τα παρασύρει. Στη θέση της καρδιάς, μία διαμπερής παπαρούνα με θέα στον παράδεισο…
Aκούγεται μια μουσική - πότε ουράνια, πότε αποτρόπαιη - στην παρέλαση των ανείπωτων ποιημάτων-έργων του ανθρώπου· της χαράς και της καταστροφής.

Στην οθόνη του υπολογιστή γράφονται μόνα τους
όσα δεν τόλμησα να πω·
όσα 'έκλεψα' αλλά δεν τα είπα·
όσα με περίμεναν να πω και τα είπα αλλού…

Ούτε σε σένα θα τα πω.

Αν τέλειωσε το πρώτο τραγούδι, πάτα κι εδώ - να σε γλυκάνω λίγο!...






Δώσε στη θέση της καρδιάς
το Όχι να φορέσω
με το σκαρί του αετού
να φύγω αν μπορέσω.

Με πιάνει αδιάβαστη
αυτή η Αλκυονίδα έκρηξη.





Γράφοντας ανακαλύπτουμε τι θέλει να ειπωθεί. Max Aub


Δευτέρα, Μαΐου 21, 2007

Στα δάχτυλά μου μόνο αστερόσκονη...


Κάνε κλικ στα υπογραμμισμένα - δεξιά, εδώ και στο τέλος



Ήρθε ένα Φως χθες τα μεσάνυχτα - σαν άγνωστο λουλούδι - χωρίς σώμα βέβαια, βαριά υπάρχοντα και πομπώδεις ιδιοκτησίες. Ένα σκέτο Φως.
Και μου έδειξε αυτήν εδώ την πόρτα, που βλέπεις αριστερά.

Θα την ανοίγεις, μου λέει, και θα βγαίνεις στον κόσμο - ποτέ δεν θα μπαίνεις! Μόνο θα βγαίνεις. Κάθε μέρα στην καινούργια μέρα.


Εν τω μεταξύ, στα δάχτυλά μου άρχισαν ν' ανθίζουν λουλούδια˙ τρεμάμενα πολύχρωμα που ζητούσαν ρίζες. Επειδή ήμουν αναγκασμένη να... συναναστραφώ (ήμερα θηρία και άγριους ανθρώπους τού 24ώρου), έκανα πως δεν τα πρόσεχα.
Εκείνα; μεγάλωναν και μοσχοβολούσαν. Δεν εξηγούνται όλα, το βλέπεις;
Όλ' αυτά, δε, σε απόλυτη ησυχία! Σαν ν' αφουγκράζεσαι την ανάσα της γης με το αυτί κολλημένο στον κορμό του ευκάλυπτου.
Μόνο τα αρώματα ακούγονταν.


Θα γιόρταζε σήμερα η μαμά. Ο πατέρας κουβαλούσε τεράστιες αγκαλιές από χρωματιστά γαρύφαλα και γέμιζε όλο το σπίτι. Εμένα μου άρεσαν πιο πολύ τα συνοδευτικά ανθάκια, κάτι λευκά πυκνά κατάλευκα με αόρατο μίσχο που έτρεμαν και μόνο ν' ανέπνεες κοντά τους - οι θνησιγενείς νιφάδες της άνοιξης...

Ούτε στον ύπνο μου τους βλέπω πια...


Όμως, το Φως...





θα το ρωτήσω!


Πέμπτη, Μαΐου 17, 2007

Σκόρπια φύλλα και 'πέταλα'...


Διαβάστε πρώτα το Υ/Γ - για να... ακούσετε! ;)

Ο Θεοδόσιος Ντομπζάνσκι (Theodosius Dobzhansky, 1900-1975) περιγράφει πολύ παραστατικά το εύρος και τις ιδιαιτερότητες των μορφών ζωής που απαντώνται στη φύση - μεταξύ άλλων: Ο ανθρώπινος εγκέφαλος διαθέτει περί τα 12 εκατομμύρια νευρικά κύτταρα. Οι συνάψεις μεταξύ αυτών είναι πιθανότατα χίλιες φορές περισσότερες. Ζαλίστηκες;

Χόρευε σαν να μη σε βλέπει κανείς
Αγάπα σαν να μην είχες πληγωθεί ποτέ πριν
Δούλευε σαν να μη χρειάζεσαι τα χρήματα
Τραγούδα σαν να μη μπορoύν να σ' ακούσουν
Ζήσε σαν να βρίσκεται ο ουρανός στη γη.
Rumi


Είναι πόα, αλλά γίνεται και δέντρο - πλούσιο φύλλωμα, αειθαλές καταπράσινο. Τα λουλούδια του ανθίζουν απ' τον Απρίλη ως τον Οκτώβρη και ευωδιάζουν. Λατρεύει τον ήλιο, έχει ελάχιστες απαιτήσεις σε νερό, ευδοκιμεί και παραθαλάσσια (γι' αυτό και, στη Σίφνο, απέναντι απ' το δωμάτιο που έμενα, είχε γίνει θεόρατο!:)
Συμβολίζει την λεπτεπίλεπτη ομορφιά.


Υ/Γ Το τελευταίο 'κομμάτι' της σημερινής καταχώρησης κρύβει την υπέροχη (για μένα - ελπίζω και για σας!;) έκπληξη. Οφείλω να αποδώσω ευχαριστίες στον http://www.giorgosmixos.blogspot.com που στάθηκε η αφορμή - εν αγνοία του, το πιθανότερο - να μπω στην 'περιπέτεια' της αναζήτησης του 'τρόπου'!
Το Σάββατο ήμουνα καταχαρούμενη, ότι βρήκα το δρόμο να... ξεφορτωθώ τα υπέροχα αλλά 'ογκώδη' τραγούδια - έκανα και πετυχημένες πρόβες! - χθες, όμως, δεν έλεγε με τίποτα ν' ανοίξει καινούργια σελίδα :\
Αφού είχα ξοδέψει το μισό 24ωρο, "Πού θα πάει;" έλεγα, "στο χέρι του είναι;!" - ξόδεψα και το άλλο μισό, και: το... ξαναβρήκα! (Δεν θέλετε να ξέρετε τα 'παρασκήνια' του Google-Βlogger...;)

Nα, λοιπόν, "το φως της μέρας" : *



Ειδικά σήμερα, χαρισμένη στον Έκτορα (εκείνος... ξέρει!)


*Όμορφη να σας ξημερώσει και η αυριανή! :)



Δευτέρα, Μαΐου 14, 2007

Εφήμερες σημειΩΣΕΙΣ για τον Μάη


Μάιος σημαίνει - ναι,... Eurovision, θα μου πεις˙ αυτό το καραγκιοζλίκι του ενιαίου πολτού... με ελάχιστες εξαιρέσεις που φαντάζουν σαν μύγα μες στο γάλα.
Καμιά φορά, γίνεται μια 'στραβή' (όπως φέτος!;) και βγαίνει και κάποιο προϊόν που μπορεί να ονομαστεί τραγούδι.
Όπως αυτό εδώ το 'απίστευτο' από τον Μυστικό Κήπο - 1995; αν θυμάμαι... :


Σημαίνει όμως (ο Μάης!) και εξέγερση και ου-τοπία! Και η φαντασία στην εξουσία...(;)
Ο "θρυλικός" για μας Μάης του '68 πέρασε στην ιστορία - μόνο σε παραμορφωτικό καθρέφτη θα τον αναγνώριζες στο πρόσωπο του... Σαρκοζί (μπρρρ...) - δεν ξέρω πόσοι και αν τον θυμούνται, πάντως, σε γνώστες και μη, έχει αφήσει την πικρή γεύση του ανεκπλήρωτου, νομίζω...
Πριν ή μετά αυτοκτόνησε ο Πουλαντζάς;
Άσχετο(;)
Για... αρκετούς (πολλούς πήγα να γράψω - το... μετάνιωσα...;), πάλι, αν δεν ξεχνούν τον Γρηγόρη Λαμπράκη και τον Αλέξανδρο Παναγούλη, ο Μάης έχει σκούρα χρώματα...
Ο μαθητής-του Γιόζεφ Μπρόντσκι τον είχε χαρακτηρίσει το σπουδαιότερο μυαλό του 20ού αιώνα. Πολύ νέος ακόμη, τη δεκαετία του '30, άρχιζε να 'χτίζει' την ιδ(αν)ική του πολιτεία˙ μούσα του, η Κλειώ˙ φάρος διαρκούς έμπνευσης ο Κ. Π. Καβάφης, ποιητής της πόλης και της Ιστορίας, όπως ο ίδιος ο Βρετανός-περί-ου-ο-λόγος.
Τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Ουίνστον Χιου Οντεν (1907-1973) γιορτάζουν οι συμπατριώτες του Βρετανοί, κι ας μην μπορούν να ξεχάσουν ότι το 1939 τούς εγκατέλειψε για τις ΗΠΑ.
Σε μια απ' τις άπειρες εκδηλώσεις που γίνονται προς τιμή του, εμπλέκεται και ένας Ελληνας της διασποράς: ο Διονύσης Μπεκατώρος, ταξιτζής στο Γιορκ, γενέθλια πόλη του Οντεν.
Ο τοπικός Οργανισμός Τουρισμού είχε την ιδέα να βάλει τους ταξιτζήδες να απαγγέλλουν ποιήματα του Οντεν στους επιβάτες. Ο κ. Μπεκατώρος έκανε πρόβα με ηθοποιό τού Βασιλικού Θεάτρου και, από τα 400 ποιήματα του Όντεν, έμαθε να λέει το Night Mail.
Η δήλωσή του, Περιμένω με ανυπομονησία να βάλω σε εφαρμογή τις καινούργιες μου υποκριτικές ικανότητες, έκανε το γύρο του κόσμου. Πρωτότυπο, έτσι;
Για κάνε την αναγωγή στα 'ελληνικά πράγματα' - φέτος Εγγονόπουλος, π.χ., από… φιλότεχνο ταρίφα με 'ντέρτι' και 'κέφι'! ;Ρ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Aν σου διέφυγε το δημοσίευμα (με την προϋπόθεση ότι ενδιαφέρεσαι, βέβαια!...;) :
"Όσοι θέλουν να προβληθούν μέσω του stepinart πρέπει μέχρι τέλη Μαΐου (οπότε θα αρχίσει η λειτουργία του) να στείλουν στον Οργανισμό Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού βιογραφικά, δραστηριότητες, εκθέσεις, φωτογραφικό υλικό. (Δεν έχω 'πάει'...)
Για τη συμμετοχή τους δεν προβλέπεται έλεγχος του έργου τους(!). Θα συσταθεί επιτροπή για τον έλεγχο(!!) υλικού που ενδεχομένως θα προσβάλλει ήθη και αξίες(!!!).
Οι επισκέπτες θα μπορούν να επικοινωνούν με τους δημιουργούς και οι δημιουργοί να ανοίγουν δικές τους διευθύνσεις (sub domain), να ανταλλάσσουν απόψεις περί τέχνης και να μετέχουν στο φόρουμ της πύλης."
Οι διευθύνσεις:
http://www.stepinart.gr/ stepinart@hch.culture.gr

@@@@@@@@@@@@@

Την Πέμπτη ανοίγει τις πύλες της - θα την εγκαινιάσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας - η 4η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου της Θεσσαλονίκης. Θα πραγματοποιηθεί στα περίπτερα 13, 14, 15 της Ηelexpo. Αφιερώματα, λογοτεχνικές συναντήσεις, πλήθος εκδηλώσεων.
Περισσότερο το γράφω για τους Θεσσαλονικείς φίλους - Αλέξανδρε, γεια! - αλλά και:
Όσοι Αθηναίοι επιθυμούν να την επισκεφθούν μπορούν να πάνε με λεωφορεία που διατίθενται δωρεάν˙ αναχωρήσεις στις 8 το πρωί από την Αθήνα και επιστροφές στις 4 το απόγευμα από τη Θεσσαλονίκη - τι να πρωτο-προλάβεις;…
Πληροφορίες στο 210-9200.323).

************************

Στη 'φτωχή' Αθήνα, πάλι, (και μόνο ως προς την 'άμμο'):
Γνωρίζω ότι οι περισσότεροι από σας που δηλώνετε παρουσία εδώ και εμπλουτίζετε το ταξίδι μας με την ευαισθησία και τις γνώσεις σας, έχετε ήδη αγοράσει τη Χαριστική αναΒολή.
Ισχύει για όλους τους 'επισκέπτες', μέχρις εξαντλήσεως των 'αποθεμάτων'*: Όσοι δεν το έχετε ή για οποιοδήποτε λόγο, θέλετε, π.χ., να το χαρίσετε σε ένα φίλο/φίλη, μπορείτε - αγοράζοντάς το (με... παραπανίσια έκπτωση) από το βιβλ/λείο των εκδόσεων Γαβριηλίδης, Μαυρομιχάλη 18, Ακαδημία - να πάρετε μικρό δώρο-ελάχιστη ένδειξη 'συν-οδοιπορικής αλληλεγγύης' - από ένα αντίτυπο της συλλογής* "Μεταποίηση Μεταμφιέσεων" (βλ. εξώφυλλο εδώ, κάτω-κάτω στη δεξιά στήλη) - αφού μου έχετε στείλει στο mail μου (βρίσκεται και στα σχόλια της προηγούμενης καταχώρησης) ένα μονολεκτικό σημειωματάκι με το όνομά σας (αρκεί και το μικρό:)

Καλή εβδομάδα (είναι ακόμα Δευτέρα!;) σού είπα και το (αγχωμένο μου) πρωί...

Peace, traveller!... :)


Πέμπτη, Μαΐου 10, 2007

Το όνειρό μου...


Έλα να το ελαφρύνουμε λίγο - κάνει κιόλας τόση ζέστη!...
(Εξάλλου, όποιος θέλει να... βαρυστομαχιάσει, μπορεί ακόμη να 'κολυμπήσει' στο προηγούμενο ποστ... ;)))


Άκου πρώτα το τραγούδι, και πες το με δικά σου λόγια! (το όνειρό σου!)

Το δικό μου (όνειρο), λοιπόν, έχω ανάγκη να το βλέπω και στο ξύπνιο μου...

Το καλυβάκι δεν φαίνεται. Είναι, όπως κοιτάς τη φωτογραφία, εμπρός αριστερά - δυόμιση μέτρα απ' την σμαραγδένια... - αχχχ!
Τ' αστέρια, δε, λάμπουν ακριβώς πάνω απ' το κεφάλι σου - τι άλλο
θέλεις;!...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σποράκια-χάντρες όμορφες
Φέρνει ο ήλιος του Μάη
χιονίζουνε οι λεύκες όπως κάθε 'χρόνο'
επέλαση μυρίζει πάλι ο καιρός -
και, να το, το ξυπόλητο
θρασύ επέδραμε το θέρος
- έρως;...
ψηλόκορμες σκιές μετά μανίας
θέλει να κυνηγάμε.

Άχρηστη κάθε εξουσία - δεν στο 'λεγα;...!...

Οι νυχτερίδες άφαντες κι ο άγγελος κρυμμένος
- ας πάμε στα επίγεια, εκεί που ξέρει

ο Νό(σ)τος.


Και, ω, οι δροσερές στοές και τα βαθύσκιωτα φαράγγια - ...

Έκτορα, ρίχνεις ΜΙΑ Ζαριά - δείξε μας όλο το παιχνίδι!... (εννοούσα και εδώ, στην 'άμμο' - αφού την ανέφερες, μισή να μείνει;...;)


Κουίζ (δύο!)

1. Το κάνει ο ήλιος βούκινο
Και τα πουλιά ενδίδουν.
- Τι είναι;

2. Κι ένα πιο... σοβαρό:
Το άκουσα τις προάλλες και εντυπωσιάστηκα - ξέρει κανείς την ετυμολογία της λέξης "λαός"; Στο τέλος θα πω και τη 'δική' μου εκδοχή - να το διασταυρώσουμε...


{ Σε 2-3 μέρες (πιο) χρήσιμες πληροφορίες - όχι... αερολογίες!... ;) }


Δευτέρα, Μαΐου 07, 2007

Κι αν τα μελλούμενα είναι σαν τα χθεσινά;


Υπότιτλος: Ένα μεσημέρι στο Μουσείο

Οι περισσότεροι κοιτούν χωρίς να βλέπουν.

Έχουν στήσει δυσθεώρητους Κούρους, πιο δυσκίνητους κι απ' την αθανασία
θεόρατους άχρηστους επί το πλείστον αυτοκράτορες
και αμφισβητούμενους θεούς -
(υπο)δέχονται οι ψηλοτάβανες αίθουσες την τύρβη
των βιαστικών θνητών εξορ(γ)ισμένων˙
γλώσσες των - πλέον, μη - βαρβάρων αντηχούν αδιάφορες
και κάνω βόλτες ανάμεσα
σε προτομές
ποδήρους ομορφιάς άγνωστες κοπέλες
και ανώνυμους νεανίες - πότε πολεμιστές, πότε ποιητές˙ γυμνούς
γυμνούς από την δηλητηριώδη πεποίθηση της υστεροφημίας
- γι' αυτό και τόσο τρυφερά περαστικούς -
κλείνει το γόνυ ο εύ-μορφος

όχι για ικεσία - λείπει το δόρυ

και φαντάζομαι κορμιά

άδικα
αιμόφυρτα στην αέναη μάχη
χωρίς την προστασία ενός Ρομπέν ή, έστω,
μιας πανοπλίας χρησιμοποιημένης - κλείνει λοιπόν το γόνυ
για να πάρει φόρα ν' ανατιναχτεί -
ως τα ερείπια του Μουσείου της Βαγδάτης, μάλλον -
να τιναχτεί πάνω σε εχθρό, που ευτυχώς ποτέ δεν θα γνωρίσω -
σκάβει με το γόνατο το χώμα-χωρίς-όνομα "πάσα γη τάφος"
ώσπου να ματώσει η ιστορία των ανωνύμων

για να ξυπνήσουν οι επίγονοι
όμως απέναντι - επειδή, ως γνωστόν, η ζωή συνεχίζεται -
στον τοίχο το επιτύμβιο με σούρτα φέρτα, χαρωπές χειραψίες
και επι-σκέψεις - όπως κάνουν οι κανονικοί συγγενείς (μας)
ενώ, σε πρώτο πλάνο, η Αφροδίτη σηκώνει το σανδάλι της να χτυπήσει
τον άτακτο Πάνα που την πειράζει - κι εκείνη
προσπαθεί να κρύψει με το χέρι της την ήβη (όχι τη θεά!...;)
Ο έρωτας, τι κάνει; Καραδοκεί φτερωτός. Και, ως συνήθως, επιχαίρει.

Βρίσκομαι τώρα σε κρυφή γωνίτσα να με τραβάει απ' το μανίκι
- στα ρούχα έβαζαν, λέει η πινακίδα,

αυτά τα φιλντισένια αιμάτινα γαλάζια
οι μετά Χριστόν Συροπαλαιστίνιες με τα φλογερά μαύρα μάτια;!
Μετά, περνάω στην αίθουσα με την Υγεία και άλλες άγνωστες κυρίες,...
μα, να! απέναντί μου ο Αντίνοος -

χωρίς να γνέφει, με πλησιάζει και

η κλίση της βοστρύχων κεφαλής
με το ηδονικά χαμηλωμένο βλέμμα, μου λέει πως
ονειρεύεται καβάφειες στιχοπλοκές - σαν γέρνει αποκαμωμένος
τα απομεσήμερα φρικτά εξαντλημένος
απ' τα αποφάγια της ακατέργαστης χειρονομίας που τον τέρπει -
δίπλα, ο Αδριανός - να θυμηθώ - θα μου τον κλέψει.
"Μη φύγεις!" μου μιλά - μα λαμπυρίζουν
χρυσαφικά του Αγαμέμνονα - προ Τροίας όλα τα ξένοιαστα

περίτεχνα σκεύη ύπουλης πηνελόπειας προσμονής
κοσμήματα, κτερίσματα αιχμαλωτίζουνε ακόμα (εκ)λάμψεις -
εγκλωβισμένος μα απαστράπτων ο μάταιος κόσμος της εξουσίας
σαν μαγνήτης, από την Πύλη των Λεόντων έξω.

Έξω στον ήλιο πάλι: ποτάμι λερό κατεβάζουν οι λεωφόροι.
Κι ενώ, με την αφή του παριανού μαρμάρου ακόμη στις παλάμες
σαν από θεία άγνωστη χάρη εγώ, τυλίγομαι με αραχνοΰφαντο γαλάζιο
και την αλαβάστρινη υποψία πως ένα φτεράκι αγγέλου μού αναλογεί˙
και δεν θα κατρακυλήσω στα σκαλιά - μόνο και μόνο για να προσγειωθώ.
Η ετυμολογία του καιρού συναιρεί και επισυνάπτει στον σαστισμένο, τον ιδρώτα της μέρας μαζί με την σκοτεινιά των ανθρώπων. Άνω θωρώ.

Και περιμένω.
Μια βόλτα πάλι μαζί σου.
Στομώνω στο μόνο.


Υ/Γ: οι φράουλες έμειναν στον άλλο 'κήπο' (http://www.logokipos.gr/ alma 4.5.07)
- μάλλον ακυρωμένες. Από τα κεράσια! :)
Πάρα πολλά είπα σήμερα, γι' αυτό.
Όμως, με πίεζαν όλη νύχτα ως το ξημέρωμα˙ αυτά δεν μ' άφησαν να κοιμηθώ, που λες...
Μα, βέβαια κι ο Αντίνοος!
Βγήκε ξαφνιαστικά απ' τον πνιγμό του Νείλου κι επίμονα με ρώταγε:
- Είναι τα μελλούμενα ίδια με τα χθεσινά;

Παρασκευή, Μαΐου 04, 2007

Τα έξω και το 'μέσα'


Αχ, αυτά τα ακούραστα πουλιά, που κελαηδούν ξεθαρρεμένα - και τίποτα δεν ζητάνε!
Και πώς ανταποκρίνονται στο άνοιγμα του καιρού, χαρμόσυνα, όλες οι πρασινάδες και τα πολύχρωμα κι ευωδιαστά!...

Επιστρέφω στα υψίπεδα της Πεύκης - στο δρόμο για το σούπερ μάρκετ˙ πεζό, ε; Ναι, πεζή.
Όμως όλος ο κόσμος αστράφτει! Λαμπερά και πολύχρωμα τα λουλούδια, τα αυτοκίνητα τουλάχιστον χωρίς ήχο, οι άνθρωποι χαμογελαστοί...
Αν και ο καθένας είναι μοναδικός - μια συμπαντική χειρονομία έχει βαλθεί να μας βαφτίσει συμπληρωματικούς.
Για να επικρατήσει η Αρμονία, δεν έχουμε παρά να... συνωμοτήσουμε!

Μετά από επτά εφιαλτικούς μήνες, έχω δικαίωμα επιτέλους να χαίρομαι˙ χωρίς τύψεις.
Η εύφορη γενναιοδωρία που κατακλύζει την ψυχή μου έχει ένα μόνο συννεφάκι˙ μακρινό: δεν μπορούμε να μιλήσουμε με τους νεκρούς (μας).

Tι να κάνεις; Δεν μπορείς να τα έχεις όλα˙ σ' αυτή τη ζωή...!...

- Έχεις τόσα άλλα, όμως!...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Διπλό κουίζ

1ον: σε ποιον ζωγράφο ανήκει ο πίνακας (δεξιά) - ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, χαρίζεται στη meril :) ;
2ον: σου 'χει τύχει ποτέ να... πετάνε οι εραστές; έστω και λίγα εκατοστά πάνω απ' το έδαφος - δεν μπορεί, θα το 'χεις (δει; ζήσει;...;)

Δεν ξέρω αν εκείνη η πληγή που δεν λέει να κλείσει - από τους βομβαρδισμούς και μετά - είναι η αιτία που δεν μ' αφήνει να χαρώ. (Όσο σιχαίνομαι τις εξομολογήσεις...!...;)
Αλλά δεν θέλει και πολύ το μυαλό για να πάρει την κατηφόρα - απ' την 'αναιδή' λιακάδα στην αισχρή καταπάτηση της ζωής και του πολιτισμού της - το αειθαλές στίγμα:

απ' την Γιουγκοσλάβα που σκοτώθηκε από 'ανθρωπιστική' βόμβα˙ στο δρόμο˙ γυρνούσε απ' τη 'λαϊκή', χύθηκαν ο μαϊντανός και τα άλλα ζαρζαβατικά απ' τη χάρτινη σακούλα στην άσφαλτο και μούσκεψαν στο αίμα της -

ως τον Ιρακινό 12χρονο Άλι, που οι 'απελευθερωτικές' βόμβες τον πέτυχαν στους ώμους και του 'κοψαν σύρριζα και τα δυο του χέρια...

Άνοιξη ήταν, ε; - είχα ξεχάσει την 25η Μαρτίου - τα αεροπλάνα που πετούσαν χαμηλά, τα πέρασα για 'ευεργετικά' νατοϊκά που έσπερναν 'δημοκρατία'... "Είμαστε όλοι Ιρακινοί!..." ;

- τι να κάνω; επιστρέφω στους ανθρώπους και στην ποίηση.

Θες δεκανίκι, θες ψευδαίσθηση, σε βοηθάει να 'πετάς' λίιιγα τουλάχιστον εκατοστά πάνω απ' το έδαφος. Όχι για να είσαι ψηλότερα απ' τους άλλους, αλλά για να τους δείξεις! Και, ίσως έτσι, έστω να αναρωτηθούν... να υποψιαστούν(;)...
Αχ, με κατακλύζει η αισιοδοξία πάλι
- συγνώμη σού ζητώ, συγχώρεσέ με...

(......)
Η ποίηση είναι για μένα μια ερυθρά περιουσία
και χαίρομαι σε χίλια χρόνια
κλαδεύω τα δύσκολα δέντρα των ονείρων
η γαλανή εναντίωση ψηλά
και μονάχος ο άδολος με πτηνά στα χέρια
συντυχαίνει τον Ελευθερωτή.
(......)
Μαρία κόκκινη, πού έχεις τα φτερά σου
για να πετάξεις τώρα σε στιγμές από ηλιόχρυσο
για να πας αλίμονο τόσο ψηλά
μ' όλα τα χελιδόνια
με το δρακόντειο καλοκαίρι στα μαλλιά
τη δόξα μες στα μάτια.

(Από τα Γυμνά Περιβόλια... του Νίκου Καρούζου)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Οι Electrelane παίζουν "Πώς να σκοτώσετε τους φίλους σας". Καθόλου καλ(κ)ή ιδέα! ;Ρ
(Φαίνεται όμως πως 'μαλάκωσα' απ' το κλάμα για ένα 'σπουργίτι' χθες το βράδι, γιατί αντ' αυτού προτίμησα τη χαρμολύπη τής Celestina - καλημέρες!... :)


Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS