seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Κυριακή, Αυγούστου 26, 2007

ΘΑ ΤΟΝ ΞΑΝΑΔΕΙΣ;;;





Σάββατο, Αυγούστου 25, 2007

O δολοφόνος είναι πάντα πιο γρήγορος



Αναμνηστικά


















Δευτέρα, Αυγούστου 20, 2007

Οι λευκές σελίδες...

Χαρισμένο στο Γιωτούλι
...και οι χίλιες θάλασσες του σφυγμού

Με εξοντώνει αυτή η ζέστη, είπε - ζωγραφίζοντας στον αέρα με το αριστερό χέρι κάτι αόριστες καμπύλες.
Πρέπει να φύγω... Ύστερα πήρε τα φτερά απ' το περβάζι - τα είχε βγάλει για να χωρέσει απ' το παράθυρο - και πέταξε στο απέναντι βουνό. Αν και λιγοστά τα δέντρα, πιο δροσιά - και...

...από κάτω, ξαφνικά, θάλασσα.

Δεν θυμάμαι πια: θα πρέπει να υποφέρουν πολύ από την έλλειψη της συνολικής αντίληψης για τα Υπάρχοντα στον Κόσμο. Τουλάχιστον όσο εμείς, που δεν χρειαζόμαστε τη φαντασία. Σκέτο μαρτύριο και τα δύο. Σκέφτηκε φευγαλέα (επειδή, δηλαδή, έπρεπε να φύγει). Μάλλον, το όνειρο μέσα μου ερωτεύτηκε τους ανθρώπους. Όπως παλιά...

Σε λίγο, στο καυτό μάρμαρο, ένα πράσινο γλαστράκι˙ και, σε αργή κίνηση, μια κατακόκκινη φουντωτή αζαλέα.
Αυτό έγινε την ημέρα που μαράθηκε* η δική μου - κόκκινη ήταν...

Την επόμενη, οι εφημερίδες χωρίς πρωτοσέλιδο - λευκές σελίδες.


Σήκωσε το αριστερό χέρι... κάτι αόριστες καμπύλες...

{ Ο καθένας συνεχίζει την ιστορία με τον δικό του τρόπο... }




Σημείωση

Λουλούδια: η αζαλέα κατάγεται από τις ορεινές περιοχές της Κίνας και της Ιαπωνίας.
Φωτισμός μέτριος, θερμοκρασία 10-18* βαθμούς Κελσίου.


*Έτσι εξηγείται...




Στο μεταξύ, στον "Κήπο": Η γοητεία του σκότους παλαιόθεν


Κυριακή, Αυγούστου 12, 2007

Χαριστική αναΒολή


(αποσπάσματα από την "Χαριστική αναΒολή")

... Το καλοκαίρι όμως σε κερδίζει η φύση. Σε παίρνει με το μέρος της αμαχητί.
Επικαιρότητα δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρά η Ανατολή και η Δύση.
H μόνη αλήθεια ο ήλιος, και πραγματικότητα η θάλασσα.
Και να μην το ’χει πει κανείς, αποκλείεται να μην το ’χει νιώσει - αυτό μόνο σου λέω.
H πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη. Eσύ, λες, δουλεύεις για να τρως. Kαι θέλεις να αγνοείς πως, όταν δουλεύεις, είναι πολύ πιθανόν ότι ξεχνάς να ζεις.
Σαν παλιοκαιρινή έγκλειστη - που έβλεπε πως ήρθε επιτέλους η ώρα της να αναζωογονηθεί - η ψυχή άνοιξε πόρτες και παράθυρα διάπλατα, με θέα στις πολυπόθητες διακοπές.


Η μέρα παραμονεύει να διαδεχθεί τη νύχτα, ως άλλη αλώπηξ υπομονετικά περιμένοντας το θύμα της, τη Μαργαρίτα δηλαδή, που βλέπει τη μέρα και το φως ως αντίπαλους στη ζούγκλα της πόλης.
Η δική της ζωή, πάντως, σ’ αυτή τη φάση, δεν τρωγόταν με τίποτα. Είχε πάρει, μάλιστα, καλοκαιριάτικα και αναπάντεχα, μία τούμπα προς το γκρίζο, που την έκανε ασήκωτη. Στην αρχή την πόνεσε, στη στροφή άρχισε να το απολαμβάνει: η τεμπελιά, η σύμφυτη, εγκαθίσταται όλο και πιο λάγνα στην καθημερινότητά της. Σιγά τώρα να μην καθόταν καταμεσίς του θέρους, καταμεσίς της έμπνευσης με ανοιχτά, δήθεν, μυαλά, να της κατέβουνε οι φαεινές. Να τρέχει και να γυρεύει, επίσης δεν φαινόταν να είχε όρεξη. Ούτε σκόπευε να την πατήσει σαν εκείνη τη φίλη της Μαρίας που είχε χάσει τον ύπνο της, επειδή όποτε κοιμόταν τής έρχονταν ιδέες που απαιτούσαν να αποτυπωθούν στο χαρτί, οι ματαιόδοξες!...
"Θα σου δώσω μια να σπάσεις - τα συντρίμμια, παρακαλώ, στον γκρεμό· όχι στο σβέρκο μου!..."


... Ένα καλοκαιράκι τόσο δα μικρό, που καταπίνει αξεδίψαστο το χρόνο.
H μόνη πραγματικότητα είναι ο ήλιος· και η θάλασσα, η μόνη αλήθεια.
Kαι οι κόκκοι τής άμμου ταυτότητα ανεξίτηλη, που μας θυμίζει το αρχέγονο ποιόν μας. Όταν εμείς κι ο εαυτός μας είναι όλα και τίποτα. Eσύ κι εσύ: ένα τίποτα, και ταυτόχρονα το ά-παν σύμ-παν.
Ένα τσίμπημα στα γυμνά δαχτυλάκια των ποδιών:
- Tι ’ν’ αυτό; Θαλάσσιος ουρακοτάγκος;!
- Aμέ, τι νόμιζες; μόνο ιπτάμενος υπάρχει;
- Έλα, ν’ αγκαλιαστούμε στο βυθό, μωράκι!… (η ανεξάντλητη Φλώρα)

... Kαλό είναι, πάντως, να πηγαίνουν τουλάχιστον δύο μαζί για διακοπές: έχεις κάποιον να σου βάζει αντιηλιακό στην πλάτη.


... Eλευθερώνομαι απ’ τον συνειρμό πριν με αφομοιώσει, κι αισθάνομαι ταπεινό ψαράκι - περιπλανώμενο στο καθαρό νερό του μαλακού βυθού - με βράγχια ευχαριστημένα.
Kακά τα ψέματα, μόνο η απουσία της σκέψης προσεγγίζει το νόημα της ζωής.
Tουλάχιστον όσο και η σιωπή.


Άντε να δούμε τι... μαντεψιές θα βρω επιστρέφοντας τη Δευτέρα!...
(Η 'λύση' στο τελευταίο σχόλιο - ή, αφού γυρίσει ο... τυχερός!;)





Α! δεν σου το 'πα, στο φύλαξα για έκπληξη:
ένα μεγάλο
φωτεινό καλοκαίρι παράγγειλα για όλους μας! :)


Πέμπτη, Αυγούστου 09, 2007

Δροσιές... :)







Κυριακή, Αυγούστου 05, 2007

Βιογραφικό


Υπηκοότης θαλασσινή -
κάποτε θα τη χάσω -
καταγωγή αχερουσία -
το δρόμο δεν γνωρίζω να
γυρίσω πίσω
ποτέ δεν ξέρω αν βρίσκομαι
απ' τη σωστή πλευρά
του ιλίγγου -
ανίατη ονείρων.

Οι υάκινθοι φτάνουν πάντα
πριν από μένα στην πηγή
- έχουν πετροβολήσει όλα
τα φωτεινά σινιάλα -
μάχομαι την ανάμνηση


με κυριεύει η μνήμη
- όπως, κάλλιστα,
ένα βραδάκι διάφανο
χρωματιστό και μυρωμένο,
τα άνθη της λεμονιάς
ως άνθη λησμονιάς
μπορείς να τα διαβάσεις.





Όσο για τη θάλασσα,
ίσως μόνο ο Σεβάχ *
μπορεί να την εξαντλήσει...


* με τον Μάνο Λοΐζο


Πέμπτη, Αυγούστου 02, 2007

Πάω κι έρχομαι! ;)

Νησάκια-φάροι-κήποι-παράδεισοι
- δεν αντιστέκεσαι, κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη -
και πελάγη ανεμοφιλημένα,
ατέλειωτα ταξίδια για σένα και για μένα...




:) Κι αν φεύγω, εδώ είμαι...
- ανάδυση στη μήτρα-θάλασσα,
βουτιές στον ουρανό -
ποτέ και πάντα στην άμμο! :)

Του ύψους και του βάθους*
- κι αν είναι να μείνω κάπου,
ας είναι εκεί*
(αφού θα 'χω γνωρίσει και τα δύο)!






Είναι, όμως, που λατρεύω την Αθήνα τον Αύγουστο... Καλό μήνα! :)

Στην άδεια πόλη, πού πήγαν όλοι...;... Βγάζω το χέρι έξω απ' το παράθυρο της ταχύτητας... Πολύ δύσκολη η χειραψία με τον ουρανό - αυτός να μ' αγαπήσει, κι ας με μισήσει όλη η γη!
Εξάλλου τι είναι η γη; ένα μάτσο 'άνθρωποι' που δεν τη σέβονται...

Αγαπάω την ανεμελιά και το τυχαίο - θα ξέρεις εξ ιδίας πείρας: τις περισσότερες φορές, τα αντίθετα συμβαίνουν - βουλιάζω να με πετάξουν τώρα!

Εκεί να στροβιλίζομαι, ανάμεσα στ' αστέρια ν' ακούω τις ευωδιές τους - μ' ένα κλαράκι πεύκο που χαϊδεμένο της φωτιάς δεν ήθελε να γίνει - αιωρούμενη στην κούνια του φεγγαριού, χώρια μα εντελώς από τα μαύρα σύννεφα και τις κακοτοπιές τής ρημαγμένης πλαγιάς...
Μικρός είναι ο κόσμος, αδέλφια μου, πριν γνωρίσουμε τον Άλλο - μικρός σαν να χωράει στην παλάμη σου, άγριος και τρυφερός μαζί!

Μαζί,
ηλιοκαμμένους και παραδομένους να σας βλέπω, με το θαλασσινό τριφύλι αγκαλιά κι ένα κοχύλι για ν' ακούτε τα θαύματα, χρυσά πουλάκια στην ακτή - και μακριά οι συννεφιές - για πάντα καλοκαίρι! :) :)

Άντε, το πολύ, κάτι μικρά, παραμυθένια 'βαμβακάκια' στον ανεκτικό θόλο - να υπενθυμίζουν την αιθρία παροδικότητα...




2 τραγούδια: Το λυωμένο παγωτό, και ένα υπέροχο της Σόλομον
κρυμμένα πίσω απ' τις υπογραμμισμένες λέξεις


Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS