seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 27, 2007

(απο)λογισμοί...

Oδυνήφατα*

M’ άρεσε να σηκώνομαι
πρωί το καλοκαίρι
να στίβω τους χυμούς του
- κι από κει, με τ’ άλλο χέρι
κρυφά να δρέπω
τις σπάνιες δροσοσταλίδες
να φτιάχνω το απόγευμα
ασπίδα αόρατη
για τις Eυμενίδες.



Οι Κινέζοι, πάλι, γράφουν τη λέξη κρίση με δύο ιδεογράμματα.
Το ένα συμβολίζει τον ... και το άλλο την ...

Κουίζ:
Ποιες (δύο) λέξεις λείπουν;

Eξάλλου, ο χρόνος δεν είναι χρήμα˙ χρώμα είναι.
Mεταξύ μας: τραγική εκκρεμότητα ο άνθρωπος...
Γι' αυτό, να μη μας νοιάζει τι σκέφτονται οι άλλοι γι' αυτά που κάνουμε˙ αρκεί να τα έχουμε σκεφτεί εμείς˙ πριν τα κάνουμε.

Άντε, πάμε να βρούμε το ελιξήριο του φθινόπωρου...
- Καμμιά φαεινή;...!


Στο μεταξύ, μια άλλη συνάντηση στον "Κήπο" - με ουρανό


Τρίτη, Σεπτεμβρίου 25, 2007

Όσο κι αν σου φανεί περίεργο,...


...μόλις σήμερα τελειώνει το καλοκαίρι :) *

Ανεμοδέρνονται οι λεύκες, ξεμαλλιασμένες οι ιτιές, τα πεύκα ψηλά στη βουερή μνήμη...
Την περασμένη Παρασκευή, βγήκα νωρίς το πρωί˙ αναγκαστικά...;)
(Τώρα που γράφω, ακούω τον... - αχ, μου διαφεύγει! - "...κι οι φίλοι μου νομίζουνε πως φταίνε τα σαράντα..." χα.χα.χα!)
Μου είπε να κόψω το τσιγάρο. Ο καρδιολόγος. Δεν γνωριζόμαστε - αποφαίνεται:
- Αλλιώς, πώς θα σε έχουμε για πολλές Πρωτοχρονιές να φτιάχνεις το κέφι της παρέας;!...
"Μνήσθητί μου, Κύριε! Έψαξε πολύ;..."
Θυμήθηκα τον Μανώλη Φάμελλο ("Η ψυχή του πάρτι")
Τέλος πάντων... επιστροφή˙ ευκαιρία για βόλτα.

Συννεφιά και λιακάδα μαζί - σαν fast rewind. Ντρέπεται; (ο ήλιος)
Γιατί τα σύννεφα είναι ασύστολα... Θα τη φέρουν, πού θα πάει;! (τη βροχή)
Προς το παρόν τα πεύκα φέρνουν τη μυρωδιά της˙ ενώ - ένα περίεργο πράγμα - κοιτάζοντάς τα, δεν μπορείς ν' αποφύγεις την ανάμνηση της παραλίας... xxx


Στα πλακάκια του πεζοδρομίου σύκα: 2 άγουρα, 3-4 ξεκοιλιασμένα... Γυρίζω γύρω γύρω σαν χαζή - πουθενά συκιά!... Κάποιου του πέσανε απ' τη σακούλα;...
Α, ναι˙ και οι άνθρωποι: ζακετάκι για τους ασπρομάλληδες, ξεμανίκωτα ακόμη για τα βιαστικά αγόρια, πού και πού ξώπλατα τα γελαστά κορίτσια.
Τρελός βοριάς, το δέρμα ακόμα καλοκαίρι - έκοψα καρφιά!... Έκοψα και δύο γιασεμάκια˙ ώσπου να φτάσω σπίτι, είχα ρουφήξει όλο το άρωμα...


Αργά το απόγευμα φύσαγε λυσασμένα - ήδη σκοτεινιάζει και νωρίς... - καιρό είχα ν' ακούσω απ' τον αέρα τέτοιο θυμό. Καλά κάνει, γιατί αν περιμένει από μας... Εμείς, καήκαμε ψηφίσαμε τελειώσαμε.-

Βρέθηκα στην κουζίνα να τρώω φρέσκα σύκα, χαζεύοντας απ' το παράθυρο τις σκιές των δέντρων να γονατίζουν ως το χώμα. Αυτά όμως ξανασηκώνονται.

Τώρα, άκου τους Πανοχαρούληδες - "Σηκώθηκεεε αέεερας..." - να βρεθείς στη Σαντορίνη! :)
Γιατί εγώ, διάλεξα το Ωραίο Καλοκαίρι (κέφιιι...!...;)

* 26/9: ανατολή ηλίου 7:15, δύση ηλίου 19:15 = φθινοπωρινή ισημερία ;)

Kαι! Αύριο η πρώτη πανσέληνος του φθινοπώρου
~ Full Harvest Moon = το φεγγάρι της συγκομιδής (μάζευε κι ας είν' και...;
...Ο καθένας ό,τι αγαπάει! :)

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 22, 2007

Θέρος~έρως: (απο)χαιρετισμός ΙΙ


Xαρισμένο σε όλους τους άγνωστους συνταξιδιώτες,
που ΔΕΝ αφήνουν τα ίχνη τους στην "άμμο"

ο έρωτας το αρχιπέλαγος






οι πίνακες είναι του John Miller

Θέρος~έρως: (απο)χαιρετισμός Ι


Χαρισμένο στους el(lad)itsa, eraser, fyllo, Lakwnia, marko A, voul-voul
και όλους τους... un-blogged συνταξιδιώτες
το βαλς των ματιών




οι πίνακες είναι του John Miller

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 20, 2007

Το δακρυσμένο γαλανό


Εδώ στο Νότο, ακόμα ζέστη, ζέστη...
Μπορείς να την πεις 'ενοχλητική'; Α πα πα!...

Χθες, λοιπόν - και πριν ποτίσω καλοκαίρι - παρατήρησα πως τα φυλλαράκια τού νυχτολούλουδου ήταν μαραμένα. (Όχι επειδή κλείνουνε τα λουλουδάκια του στον ήλιο.)
Μετά, κάθησα και περίμενα, πότε θα ταξιδέψει το νερό από τις ρίζες ως τις κορυφές.
Σε λίγο είχαν τεντωθεί - σαν ευγνωμοσύνη.

Πήρα κι εγώ φόρα, και πότισα όλο το σπίτι! Αποκαλόκαιρο...
Και πότισα όλο το σπίτι αποκαλόκαιρο.

Χτυπάει πάλι άνοιξη στη φλέβα τού Σεπτέμβρη
ο φτερωμένος ουρανός πουλάκια κυνηγάει
και ξεμυτίζει γαλανό το δακρυσμένο γέλιο˙
μαζεύει ο νους τα χρώματα
τα βάζει στο συρτάρι
κι ακούει τα τραγούδια του
αφού θα σκοτεινιάσει
για να κεντήσουν όνειρα
που θα φυσούν νοτιάδες
σε αγκαλιές να κλείνονται τα μαγεμένα μάτια.

Στέλνω μια κάρτα Αλληλούια στην αιωνιότητα
μαζί μου να γελάσει
- είναι παράξενος καιρός, γι' αυτό τον καλοπιάνω -
ανοίγω το παράθυρο να μπούνε φεγγαράκια
σαν διαλεχτός της άρνησης και ακριβός της πίστης.

Η στιγμιαία αιώρηση-ακινησία των πουλιών την ώρα που ο ήλιος βυθίζεται στην αφάνεια, τι άλλο μαρτυρεί παρά την Αιωνιότητα. Κι εμείς, παρακολουθώντας σαν υπνωτισμένοι τη δύση, αναβαθμισμένοι ξαφνικά σε μεταφυσικά όντα, γινόμαστε - χωρίς απορίες - διάφανοι και παραισθητικοί μάρτυρες ενός θαύματος, που καμία σχέση δεν έχει με την πεζή καθημερινότητα.
Είμαστε για λίγες σιωπηλές στιγμές το όνειρο του Θεού.


Τρίτη, Σεπτεμβρίου 18, 2007

Ομορφότερος κι από μόνος


Και 25 χρόνια χωρίς τον Μάνο Λοΐζο...
...εδώ, με τη Μελίνα Ο δρόμος
Xαρισμένο στην meril
Σαν να ποτίζει τον κήπο
με μουσικές ανήκουστες το απόβραδο
λίγο προτού σαλπάρει το καράβι
του εικοσιτετραώρου
- στην υπνηλία τού Χάους
μπουσουλάει κιόλας η γεννημένη
αλλού Ημέρα
χαϊδεύοντας τον ουρανό
με αόρατα για τους πολλούς
βεγγαλικά χιλιετηρίδες.

Ήδη, λυ- μαίνεται φως
στα δώματα των ονείρων - κι αυτά,
επιουσίως φανταχτερά ελπίζουν
όπως κάθε μέρα αμετανόητα
σφριγηλά να κατοικήσουν
τα φρεσκοχτενισμένα μυαλά των περαστικών.

Όχι πως το φως νικάει τα σκουπίδια
επειδή τα δείχνει.

Αυτοί λοιπόν ανευλαβείς όπως πάντα
αγνώμονες περιφρονούν την τύχη
που τους χαρίζεται
αδιαφορούν για το λουλούδι
που γλιτώνει από το πέλμα του ρινόκερου
- ή τον οδοστρωτήρα του ανθρώπου
το ίδιο είναι -
προτιμούν με ελάχιστες εξαιρέσεις
την θρασεία ομοιογένεια των πιθήκων
κουβαλώντας αισιόδοξες εικασίες
στην θαλερή ομίχλη.

Όμως: και παύση να είναι η αγάπη
μόνο αυτή μπορεί να κινήσει τον κόσμο.


Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 17, 2007

Οι επόμενες μέρες


Λένε πως κανένα ψέμα δεν προλαβαίνει να γεράσει.
Δε βαριέσαι... υπάρχουν και εξαιρέσεις...

Μ' αρέσει να τριγυρίζω στην ησυχία αργά το μεσημέρι.
Να χαζεύω βεράντες όπου αισιόδοξοι άνθρωποι κάθονται για κρασί και κουβέντα, με μυρωδιές και ομορφιές πράσινες στα μπαλκόνια. Αυτά, με φόντο τον ουρανό - έτσι κι αλλιώς, σε αναγκάζει να κοιτάς ψηλά.
Κάτω, ενήλικες συνοφρυωμένοι στο δρόμο, βιαστικές Κυριακές με κατεβασμένα καπέλα, παιδιά ξώπλατα και ξένοιαστα - βόλτες χαλαρές, ανταλλαγές βλεμμάτων και μηνυμάτων...
Στην αυλή του όγδοου σχολείου - για να προσγειωθώ στο... καθήκον: κινητά εν δράσει, φουριασμένοι ψηφοσυλλέκτες με πεινασμένα μάτια - υποτίμηση: "αποχή;! Τι λες; Φέρ' τον γρήγορα, ρε μ...!"
Στην επιστροφή, στρίβοντας για την τελική ευθεία προς το σπίτι, το πεύκο μυρίζει παιδική ηλικία και ζωντανεύουν ξανά οι μνήμες της εξοχής - τελευταίες ετοιμασίες για την πρωινή βουτιά, η μαμά βάζει στην τσάντα τα μαγιό και τις πετσέτες, ο πατέρας διηγείται κι άλλες ιστορίες κάνοντας αέρα με το ψάθινο καπέλο του κοιτάζοντας τα πεύκα και εξηγώντας,...

Ανακαλύπτω πως, στην απέναντι γωνία, η γαζία θυσιάστηκε για να υψωθούν 'προστατευτικά' τείχη - ανεπαισθήτως απομονωνόμαστε...
25 λεπτά να πάω και να 'ρθω συν 5 λεπτά το πολύ πριν και μετά την κάλπη - ωραία, την έκανα σήμερα τη γυμναστική μου.
Τι με πειράζει, θα μου πεις.
- Πώς περνάνε τα χρόνια και προπαντός η αίσθησή τους. Και, γιατί να ντραπώ; Ναι: "πώς περνάνε και οι ιδεολογίες" - και αφήνουν τη θέση τους στο συμφέρον...
- Και πως δεν μπορώ πια να είμαι ανεπιφύλακτα περήφανη για όλους τους 'συμπολίτες' μου.

Όμως, πολύ ασχοληθήκαμε, νομίζω, "εις το όνομα" του λαού μας - με ποιο δικαίωμα;!...
Παρ' όλο που σεμνύνομαι να θεωρώ τον εαυτό μου τμήμα τής (λεγόμενης) κοινής γνώμης, σας εξομολογούμαι ότι θέλω να "αποστασιοποιηθώ" - και όχι μόνο επειδή αδυνατώ να "ερμηνεύσω" τους 'ιδιώτες' πολίτες των μεταγραφών - να γιατί δεν είμαστε πολιτικοί, ε;!... ;)

Έπειτα σκέφτομαι πως - ειδικά στην εποχή της παγκοσμιοκρατίας με όλα τα συμπαρομαρτούντα (που βαριέμαι να αναλύσω) - αν απομακρυνθείς προς τα πάνω (να δεις το χάρτη από δορυφόρο, εννοώ), βλέπεις πως δεν είμαστε παρά μια αμελητέα κουκίδα στον πλανήτη.


Σοφίας, Πίστεως, Αγάπης και Ελπίδας σήμερα. Δεν ξέρω σε ποιαν απ' όλες να... πρωτοπιστέψω...;Ρ
Ακριβώς πριν από 30 χρόνια έσβηνε η μεγάλη ντίβα τού 20ού αιώνα. Είχε αποφασίσει να σκορπιστούν οι στάχτες της στο Αιγαίο...


Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 12, 2007

Εις το Όνομα...


ΟΧΙ άλλες 'φιλανθρωπίες'
ΟΧΙ άλλοι 'έρωτες'
ΟΧΙ ΠΙΑ ΥΠΝΟΣ

Σημείωση: το κόκκινο δεν είναι χρώμα - είναι φωτιά
(στα πατζάκια τους, τουλάχιστον!)




Από τον "Κήπο", εν τω μεταξύ, έρχεται το... εισιτήριο
(κατ' απαίτηση συνταξιδιωτών) :
One way φρίκη(κ)



Κυριακή, Σεπτεμβρίου 09, 2007

Ζωντανοί... αυτόχειρες *


Αν γλίτωσες από τον καρχαρία στ' ανοιχτά,
φυλάξου από την όρκα - κι ας είναι του ενυδρείου.

Παροιμία της... θάλασσας (δική μου)

* Με αφορμή τη διαφήμιση για το τζιπ που λύσαξε όλο το καλοκαίρι: σου ρίχνει τη μπουνιά στα μούτρα και σου βάζει και το απειλητικό δίλημμα: "
Είσαι
ή ΕΧΕΙΣ?"



Το "έχω", δε, είναι διαρκώς άπληστο και αδηφάγο.


Το "είμαι", πάλι, χάνει συχνά το δρόμο του και παραπατάει - ακόμα κι όταν δεν είναι μεθυσμένο.

Εξάλλου, με τι να μεθύσεις πια;

με το θηριώδες τετράτροχο;
ή με τα... προεκλογικά θα;...


Ετυμολογικό: Άραγε, μέθη και μέθεξη έχουν ομοιότητες; ή, απλώς, την ίδια... 'πρό-θεση';



Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 06, 2007

Η πρώην ζωή

15 μέρες μετά την έναρξη της εφιαλτικής καταστροφής, κοιτάω τα καμμένα. Ερείπια ανάμεσα˙ για να συμπληρώνουν τον Κρανίου τόπο˙ χάσκουν με την βομβαρδισμένη απορία τής κόλασης στα καρβουνιασμένα πορτοπαράθυρα. Και... "εντάξει", λες, "τα ντουβάρια ξαναγίνονται"˙ δεν σου φεύγει η οργή για τα αίτια, αλλά "ξαναγίνονται", λες.

Όμως: Δέντρα σκελετωμένα σαν χέρια υψωμένα στα Ύστατα˙ 67 ζευγάρια μάτια πυρετωδώς μεταφρασμένα σε αιώνιο ΓΙΑΤΙ: ψυχές δεν σταματάνε να πετάνε, δάκρυα κρουνοί φυτρώνουν ασταμάτητα στα μαύρα.
Και ζώα - μεταλλαγμένα σε επιδημίες.
Και δεν υπάρχει ανάσα.
Όσο πιάνει το μάτι, στις πλαγιές και στους κάμπους, δέντρα-σκιές με τις φλέβες στον θολό ήλιο εκτεθιμένες. Σε κοιτάνε ασάλευτα - τι να κουνήσει ο άθελά του εχθρός άνεμος; το πολύ, λίγα κουρέλια καμμένα πνευμόνια στα κλαδιά.
Σε κοιτάνε σιωπηλά˙ κι είναι σαν να σε φτύνει ο Θεός.
Βροχή μην περιμένεις. Μοναξιά επίκειται.

Ακούγεται τώρα η σιωπή της εξοχής; Τσιμπολογάνε στάχτη τα πουλιά που γλίτωσαν; Και πού είναι τα φύλλα που πρέπει να πέσουν το φθινόπωρο;

Το νεαρό πευκάκι ψηλώνει ένα μέτρο κάθε τρία χρόνια. Κάτι μπορεί να προλάβουμε...
Γύρω στα 5.000.000 ελιές κάηκαν ριζωμένες. Μια δεκάχρονη ελίτσα κάνει χίλια ευρώ - γμτ!
Τα κέρδη των τραπεζών, πάλι, πέντε δισεκατομμύρια παραπάνω... :-\

Τώρα που θα 'πρεπε να ψηφίσουν και τα δέντρα, δεν μπορούν. Εμείς να πάρουμε τη θέση τους, αφού οι νεκροί δεν γυρίζουν πίσω.


Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007

Το ύψος των περιστάσεων


Χαρισμένο στον Άλεξ

Αντί για φορεμένη πανοπλία
κρατά ένα τριαντάφυλλο δυσανάλογα
εκτεθιμένο στο φως
της πραγματικότητας˙
με το άλλο χέρι κόβει καντήλια
από τους τάφους που ανεώχθησαν
με την ελπίδα πριν την ώρα της
καψαλισμένη.
Τα δυο του πόδια με
αιώνες καταχωνιασμένη αποστροφή
κλωτσάνε εναλλάξ
πότε την πέτρα τού ποτέ που ανασαίνει
πότε τα βέβηλα του αδιόρθωτου
Κόσμου.
Σηκώνει ανάστημα το Τέλος
όπου να 'ναι
θα τελευτήσουν τα σκουλήκια
αλλά πριν απ' αυτά, η ίδια
η μικρή ζωή σαν
αναντίρρητο Έβερεστ που ξαφνικά
αποκαλύπτεται νταμάρι
ενώ θα μπορούσε να ευωδιάζει
μόνο
νερό και νόημα.

Θα δούμε επιΤέλους, ποιος
Παράδεισος έχει την όρεξη
να ιδρώσει αστροπελέκια.

Όπως το σύννεφο δεν νοιάζεται
μην κηλιδώσει τον άδυτο ουρανό,
μία παραλία απέθαντη απ' το Μεγάλο
Ψέμα που δεν αντέχει ομορφιά
θα θριαμβεύσει αλλοίωτη
ακόμη και στον μέλλοντα κατακλυσμό
όταν εν πλήρη δόξη
μόνη αυτή
θα καθρεφτίσει τη σελήνη.


Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007

Ακόμα κ(λ)αίμε


Μέχρι πέρσι, μ' αρέσανε πολύ τα βράδια τού Αυγούστου που ξεθυμαίνουν αποκαλόκαιρο
κάτω απ' τις διάφανες φυλλωσιές τού θεσπέσιου ουρανού
και ανατριχιάζει το μαυρισμένο δέρμα ενθυμούμενο
(ίσως και της ψυχής το δέρμα, τα μπερδεύω)
μες στο βαμβακερό ζακετάκι που δεν είναι αρκετό
παρά μόνο αν το βγάλεις
για να τυλιχτείς το θαλασσένιο βελούδο...
Έπειτα ψίθυροι, γέλια και προσάναμμα-ιστορίες - ξέρεις...

Μετά τις μικρές ώρες, όμως, να ξημερώσει Ιούλιος - αλλιώς δεν έρχομαι!

Πολύ αργότερα είναι που κλειδώνω τα ποιήματα στο συρτάρι και τους θυμώνω ώσπου να 'ρθει άνοιξη.
Τα άλλα, εκείνα που έχουν στις τσέπες τους υπομονή και πόνο, περνάνε πού και πού μέσα στο καταχείμωνο, μόνο για ένα "γειά". Πάντα βιαστικά - δεν μου μιλάνε, δεν με κερνάνε.
Τι να κάνω κι εγώ;

Φυλάω κεράσια στην κατάψυξη να μου τα κάνω δώρο στα γενέθλιά μου.

Αρκεί να θυμηθώ να τα ξεπαγώσω εγκαίρως... (Και να βάζω γάντια όταν ανακατεύομαι με τα χώματα (πρόβα!;) ξεχνάω,...
Τέλος πάντων - κάποτε...)

Με λίγα λόγια, μόλις έφυγε ο Αύγουστος *, αγάπες μου,
και δεν προλάβαμε καλά-καλά να τον 'ακούσουμε'!


Υ/γ: Κι είναι πολύ πολύ αργότερα, φυλλαράκια μου, που μπορεί και να περάσω 2-3 φεγγάρια μυρηκάζοντας με αποχαυνωμένο νου το στίχο τού Νίκου Καρούζου
Αχ τι αφλογιστία να γράφουμε ποιήματα
ώσπου να 'ρθει μια ασήμαντη αφορμή να μου χτυπήσει το τζάμι για να σταματήσουν οι (χιονο;)πτώσεις: να σβήσω την ανάπηρη νοσταλγία, ν' αποτινάξω τη χειμερία (ασχέτως εποχής) - και... να πάω γι' άλλα: να γίνει Άνοιξη.

Και ν' αρχίσουν πάλι τα τρεχάματα.


* Νίκος Παπάζογλου

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS