seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Τετάρτη, Οκτωβρίου 31, 2007

Πτώση (δοτική)


Και πόσο ξένος μακρινός
ο ήχος του αεροπλάνου
όταν σμήνος πουλιών χορεύοντας
πάει να κουρνιάσει στα αόρατα
δεντρόσπιτα των αστέγων
πτήσεων.

Είναι σαν να ονειρεύεσαι
πως καταλύεις τον χρόνο βαδίζοντας
απέναντι στο ηλιοβασίλεμα οπλισμένος
με τη θυσία άλλης μιας μέρας στο βωμό
της λογικής όπου
χλευάζει αήττητος ο αρχαίος Τυφλός
και, λίγο, μια μικρή στιγμή ξεφεύγει
που γδύθηκε την μέριμνα για να υποδυθεί
την τρυφερότητα της νύχτας.
Αστράφτουν τότε τα άνθη ως ακατάλυτα
αλλ' αφανή ποιήματα
που περιμένουν επίθεση αγγέλων
μέσα στα νυχτωμένα αθώα φυλλώματα
εκεί που αμφίστομος λαμποκοπά
ο κίνδυνος να υψωθείς απότομα ενήλικος
από την υποψία της Γνώσης
στην ερημία που δικαιούσαι
- σφυρίζει άνεμος-παγίδα στα δώματά της.






Ανάμεσα ουρανό και θάλασσα, ένα μόνο ρήμα
Ακροποδητί στον "Κήπο"


Παρασκευή, Οκτωβρίου 26, 2007

Γιατί κλαις




Τα δέντρα

αρπαγμένα
απ' τον ουρανό
πέφτει βροχή
ανίκητη
και το νερό γυρεύει
κήπους - την ίδια
στιγμή λούζομαι
εξαφάνιση
σαν όρθια σκασμένη
γη γί-νομαι κομ-
μάτια από καυτή
έρημο απ' την
κορφή ως τα νύχια
- η βαλίτσα μου
ξεχειλισμένη χιόνι.





Ξυπνάω φθινόπωρο
και βρέχει - μην
κρατάς ομπρέλα
μπερδεύονται
τα δάκρια
με τις σταγόνες
και δεν χρειάζεσαι
δικαιολογίες.

Η θάλασσα, μετά:
μια παιδική αυθαιρεσία
βολική.





Παίζει μακριά ραδιόφωνο από παλιά εκπομπή:
Το Πειρατικό του Κάπτεν Τζίμι
που μ' αυτό θα φύγετε κι εσείς...


Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007

TO φθινόπωρο

Ώρα 3:40 μ.μ. έκτακτο, έκτακτο!
(μουσικό παράρτημα) για τις Δρυάδες, τις Νύμφες
- άντε και για την meril ;)
κόκκινα φύλλα

«Το όνειρο είναι η επιδερμίδα του πραγματικού»
Πού το διάβασα;... Αν και δεν συμφωνώ, όχι˙ καλύτερα: το όνειρο είναι...

Πάω από δω πάω από κει
οι κεραυνοί μες στην αυλή
σκοτάδι όλο το σπίτι˙


κομμάτια από υφάσματα
στον ουρανό
τα γκριζογάλανα
του Γκρέκο
ο δρόμος
αφυδατωμένος δεν
λέει να μουσκέψει
ακόμα˙
έχω βάλει ένα
σύννεφο στο μάτι
- ώσπου να κατέβει
στο ύψος μου
δοκιμασία και φυγή
ως οργασμός ηδονικά
αναβαλλόμενος
ξεσπά η καταιγίδα
- αχ το νερό νεράκι
πέφτει και
ποτίζει ευεργεσία.

Το είδα και ευτυχώς με αναγνώρισε
φθινόπωρο επιτέλους
σαν καλοκαίρι πολυαναμενόμενο
εκατομμύρια πλυμένα φυλλαράκια
ρίζες πρώην αξεδίψαστες απ' το λιοπύρι
βουνά γυναίκες καμπύλες του Ντεγκά
- το φως μακριά απ' την εξουσία του.

Πες τώρα πως σε βλέπω ανάμεσα
σε μένα και τα γενναιόδωρα νερά
να χορεύεις στην ετοιμοθάνατη πτήση
της ψιχάλας
- κήπος γινωμένος απλώνομαι
να γίνεις ό,τι πολύ σου λείπει στέλνω ευχή
θα πρέπει όμως να 'ρθεις κι αύριο
με έτοιμες απαντήσεις στα διλήμματα
πώς είναι να είσαι άλλος και
πώς τα βγάζεις πέρα.


Παρασκευή, Οκτωβρίου 19, 2007

Nίκος Εγγονόπουλος


Με αφορμή τον εορτασμό των 100 χρόνων
από τη γέννηση του δημιουργού, που οι ζωγράφοι

αποκαλούσαν ποιητή και οι ποιητές ζωγράφο.


"Ο Εγγονόπουλος ήταν ον αβυσσαλέο"

Τι διαβάζει ο Νίκος Εγγονόπουλος γράφοντας ποιήματά του ή ζωγραφίζοντας τους πίνακές του και το ανακαλύπτουμε εμείς όταν ασχολούμαστε μαζί του; Ο Δημ. Βλαχοδήμος απαντά: «Αν κάτι ιδιαίτερο συμβαίνει στον Εγγονόπουλο, αυτό έχει σχέση με το είδος του παρελθόντος που χρησιμοποιεί και με το ότι ομολογεί ευθαρσώς τα δάνειά του, καθώς το έργο του είναι γεμάτο από τους προσωπικούς λογοτεχνικούς - κειμενικούς κανόνες και καταλόγους».


Από τρελλούς κι από παιδιά
μάθαμε την αλήθεια
αυτήν που απεσιώπησαν
και λογικοί και γέροι
πέστε μου πόσοι νοσταλγοί
ζήτησαν να γυρίσουν
κι όμως στο τέλος
δεν το έπραξαν
μη ξανανοσταλγήσουν.

«Ου δύναταί τις δυσί κυρίοις
δουλεύειν» Η κοιλάδα με
τους ροδώνες. Ίκαρος, 1978


«Ο ποιητής απαξιώθηκε, όχι μόνον από περιθωριακούς, τυχαίους και άσχετους αναλυτές, αλλά, και από πρόσωπα όπως ο Δημήτρης Φωτιάδης και ο Αιμίλιος Χουρμούζιος˙ ο Εγγονόπουλος δεν μπόρεσε ποτέ να ξεχάσει τη μεταχείριση η οποία του επιφυλάχθηκε από ένα μεγάλο κομμάτι της δημοσιογραφίας και της κριτικής και αναφέρθηκε παντοιοτρόπως σ' αυτήν μέσω των ποιημάτων του.» Φραγκ. Αμπατζόγλου

Ξέρω ότι αν ήταν δυνατό
ν’ αντικαταστήσω τα ιερά
σάβανα της φωνής μου
με την αγάπη που έχει
μια μεταφυσική μουσική
κόρη για τις μαύρες
ομπρέλες της βροχής
ίσως τότες μόνο τότες
θα μπορούσα να πω
τα φευγαλέα οράματα
της χαράς που είδα
κάποτες -σαν ήμουνα
παιδί- κοιτάζοντας
ευλαβικά μέσα
στα στρογγυλά μάτια
των πουλιών.

«Το καράβι του δάσους»
Μην ομιλείτε εις τον οδηγόν, 1938. Ποιήματα Α΄. Ίκαρος, 1977.


Η πριμιτίφ τέχνη της Αφρικής και της Ωκεανίας ήρθαν στην επικαιρότητα με τα νέα πορίσματα των ανθρωπολογικών ερευνών εκείνης της εποχής και επηρέασαν τον μοντερνιστικό πρωτογονισμό στους Γάλλους υπερρεαλιστές - για να ακολουθήσει η ερμηνευτική προσέγγιση στο έργο του Νίκου Εγγονόπουλου, η οποία αναγνωρίζεται στον καθρέφτη της πολυσυζητημένης ελληνικότητας.

Είν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε δάση
το κάθε δέντρο τους
είν’ κι ένα μήνυμα του πάθους
σαν μες σ’ αυτά τα δάση
μάς πλανέψουνε
τα βήματά μας και χαθούμε
τότες είν’ ακριβώς που βρίσκουμε
τον εαυτόνε μας.
Έχουνε οι γυναίκες π’ αγαπούμε
θεία την ουσία, κι όταν σφιχτά
στην αγκαλιά μας τις κρατούμε
με τους θεούς κι εμείς
γινόμαστ’ όμοιοι
γιατί οι γυναίκες π’ αγαπούμε
την μεταδίνουν και σ’ εμάς
αυτή τη θεία τους ουσία.

«Ύμνος δοξαστικός για τις γυναίκες π’ αγαπούμε» 1948.
Ποιήματα, Β΄.Ίκαρος, 1977



Λεπτομερές χρονολόγιο τού Νίκου Εγγονόπουλου, 1907-1985


Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2007

Πρωτοβρόχι


Παραλίγο στις δάφνες της
ν’ αναπαυτεί η πίκρα.
Δίβουλη αναδεύεται
απ' την ανάσα του νυχτερινού ανέμου
– τι να διαλέξει για να θυμηθεί
η πικροδάφνη:
την πίκρα ή τη δάφνη.



Άμα δεν γίνεται να σκύψουν
για ν’ αφουγκραστούν
του χορταριού την ταπεινή ανάσα
προσέχουν το φθινόπωρο
οι αόρατες γυναίκες
να μην πατήσουν τις ανεμώνες
όταν τριγυρνάνε στα φυλλοβόλα
δάση της αξημέρωτης ζωής τους.
A, ναι, μόνες!…




Σάββατο, Οκτωβρίου 13, 2007

Νησί στον ουρανό


If I can stop one heart from breaking, I shall not live in vain.
Emily Dickinson, 1830-1886

Το ύψος δεν εντέλλεται αποβολή απελπισίας οπωσδήποτε
τι; να μιλήσουμε για ιδανικούς αυτόχειρες;
ή για καμμένες κορυφές ονείρων;
Το ύψος είναι μια ταυτότητα επικίνδυνη
- κι από το Vertigo τού Χίτσκοκ να γλιτώσεις
μπορεί κάλλιστα με το κεφάλι μες στην αυταπάτη
να πέσεις και να δεις τον ουρανό σφοντύλι με πανσέληνο.
Ανάμεσα κενό και ύψος, ποια η διαφορά;
ο Βέγας με τον Άδωνι καμία σχέση˙
είναι, άραγε, η απόσταση που κάνει το λουλούδι αστέρι;

Αυτά σκεφτόταν η νεαρή μα πελιδνή Αναστασία, πλήρως
αδιαφορώντας για το συμβολισμό που φέρει το όνομά της
- άλλος έχει τη χάρη, εξάλλου -
καθώς ταξίδευε κατάστρωμα και μόνη για τη μακρινή Αυστραλία.
Για την ακρίβεια, όχι μόνη: με την αρρώστια της στη μέσα αγκαλιά
και, αντί καπέλο, το νοτισμένο αεράκι
πάνω στα μακριά μαύρα μαλλιά
σαν να ήρθε διάφανο βουνό Κοχινορ απ' το πουθενά
μια πνοή νεαρού φθινόπωρου να πάρει τη δική της˙
τα υγρά βελούδα των ματιών της ένα με τη θάλασσα
που ερωτοτροπούσε με τα σύννεφα
τα γκριζογάλανα, βαριά, της νοσταλγίας
ένα μελανιασμένο πρωινό στο χείλος της αβύσσου.

Θα μ' αγαπάς αύριο; Γιατί ποτάμι η ζωή, χειρόγραφή μου αγάπη!
Είχε ορκιστεί να μη δεθεί με το μαντήλι
του αποχαιρετισμού στη σκοτεινή προβλήτα
νύχτα να φύγει, ναι, καλύτερα, να μην την βλέπει ο Αίαντας
και στάζει πιο πολύ χρυσάφι.
Αργότερα, βαλάντωνε, ακόμα και μεθούσε˙
αλλ' απ' το κλάμα βλάστησε κι εκείνου μακρινό ταξίδι
στα άγνωστα: πήγε και ρίζωσε στην ορεινή Περσία
να 'χει ύψη ν' αγναντεύει νοτιοανατολικές ομοιοκαταληξίες.
Αχ, η καρδιά μου για ένα αντίδοτο κυκλάμινο πάει να σπάσει!
Θεέ μου, τι μας το έφτιαξες αυτό το εργαλείο; - άλλο θέμα -
μπορεί να θυμιατίσει τα γλυκόλογα και εν ριπή οφθαλμού
τουλάχιστον να σε ξαφνιάσει.
Μόνο φοβάμαι μη σε χάσω...
Τι είναι το δέος;
Αν όχι η ορατή μορφή που δίνει η αγάπη στα πράγματα.


Επέρασαν χρόνια πολλά, αυτά που δένουν και χωρίζουν
τους ανθρώπους - τι απέγινε η αδελφή της προγιαγιάς
ποτέ δεν έμαθα˙ λείπει κι η μάνα, η εγγονή της
που ήξερε τόσο ανάλαφρα να μου δακρύζει ιστορίες...
Αλλά, στο κάτω κάτω, θα μου πεις
η αγάπη είναι πιο βαθιά κι από τον χρόνο.



Βρίσκω, εδώ, πολύ πως θα ταιριάζει
του Νίκου Καββαδία
ένα τραγουδισμένο
μέχρι λαβωματιάς αγαπημένο:
A bord de l' Aspasia


Πέμπτη, Οκτωβρίου 11, 2007

H... θέα της Ακρόπολης


Και ενώ σήμερα αρχίζει η μετακόμιση των εκθεμάτων απ' το παλιό στο καινούργιο Μουσείο, στη Διονυσίου Αεροπαγίτου το Υπουργείο "Πολιτισμού" ετοιμάζει τις μπουλντόζες: δύο υπέροχα νεοκλασικά κτίρια 'πρέπει' να γκρεμιστούν, γιατί εμποδίζουν την οπτική επαφή τού νέου μουσείου με την Ακρόπολη. (Φορές, δεν έχει σημασία μόνο τι βλέπεις αλλά και από πού το βλέπεις. Δεν έχω δει το δημιούργημα του κ. Τσουμί, αλλά οι περιγραφές και οι φωτογραφίες του το δείχνουν να κινείται ανάμεσα έκτρωμα και αταίριαστη ανορθογραφία σε σχέση με το θεσπέσιο περιβάλλον όπου αναφέρεται.)

Τα λόγια περισσεύουν γι' αυτή την πρωτοφανή έλλειψη καλαισθησίας τουλάχιστον - για να μην πούμε καθαρή βαρβαρότητα. Έτσι περιποιούμαστε την όψη μας οι νεοέλληνες, και έχουμε μετά την απαίτηση να μην γινόμαστε αντικείμενο χλευασμού και περιφρόνησης (ακόμη και απ' τους εμπόρους τού βρετανικού μουσείου, που κάνει δεξιώσεις για τους νεόπλουτους και τους αφήνει ν' ακουμπάνε τα ποτήρια τους με τη μισοχυμένη σαμπάνια πάνω στα αρχαία γλυπτά μας).

Αν δεν έτυχε στο δρόμο σας, πάρτε μια ιδέα:
Καφετέρια Τσουμί, Ηρόστρατος 2007


Όμως να μην σ' αφήσω με την πίκρα :)

Άχρηστος κατά
μερικούς ανυποψίαστους
ο θάνατος
- την άνοιξη πάντως
χειροπιαστά ακυρωμένος
απ' το ταπεινό χορτάρι
ως εκεί που αναπάντεχα
φυτρώνει ένα μικρούλι
σκάνδαλο-ποίημα.
Ανάστημα: το αντίθετο
της ερημίας
- να, κιόλας, ένα
κυπαρίσσι.

Όμως δεν έγινε ποτέ
να ιδρύσει άνθρωπος
μουσείο
γιασεμιών
και αγιοκλήματος.

...και πρόκειται όπου να 'ναι να αναβλύσει
ένας μικρούλης έρωτας κρυφός...
Ανάμεσα στον κίνδυνο και την ευκαιρία
καθυστερεί η ζωή μου.


Δευτέρα, Οκτωβρίου 08, 2007

Eκείνος: Τσε


Η προσωποποίηση αυτού που ξέρουμε, αλλά
(βολευόμαστε να) ξεχνάμε

Σύντομη βιογραφία του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα
- με αφορμή τα 40 χρόνια από την δολοφονία του
στις 9 Οκτωβρίου του 1967

14 Ιουνίου του 1928 η Σέλια δε λα Σέρνα φέρνει στον κόσμο το πρωτότοκο (ασθενικό) παιδί της. Είχε νυχτώσει για τα καλά, όταν το επιβατηγό ποταμόπλοιο της γραμμής για Μπουένος Άιρες έπιανε σκάλα στο Ροσάριο. Το ζευγάρι που κατεβαίνει δεν θα φτάσει στον προορισμό του˙ η γυναίκα είναι ετοιμόγεννη. Ευτυχώς, φτάνει εγκαίρως στο νοσοκομείο…
Λίγες μέρες πριν κλείσει τα δύο του χρόνια, ο μικρούλης πάει με τη μαμά εκδρομή στο ποτάμι, όπου κάνει μπάνιο. Την ίδια νύχτα παθαίνει οξεία πνευμονία˙ το άσθμα θα τον συνοδεύει σε όλη του τη ζωή.
Ίσως εξαιτίας της πάθησής του, αποφάσισε να σπουδάσει Ιατρική.

Ποτέ δεν κατάφερα να συνηθίσω τον ήχο που έκανε όταν ανέπνεε,
έλεγε ο πατέρας του.

Κι όμως, αργότερα - όταν είχε ήδη πάρει το μονοπάτι του θρύλου - γράμμα τού Ερνέστο στους δικούς του:
Θα 'θελα ειλικρινά να σας ενσταλάξω λίγη απ' αυτή την τόσο υλική αγάπη που τρέφω για τη ζωή, τη ζωή που απολαμβάνω συνειδητά κάθε στιγμή!

Την 'καθαρή ευχαρίστηση της περισυλλογής' του απέδωσε ο συγγραφέας Χούλιο Κορτάσαρ*, όταν κάποτε είδε μια φωτογραφία του, στο μπαλκόνι του διώροφου σπιτιού του, στην οδό Αράος 2100 της συνοικίας της ανερχόμενης μεσαίας τάξης…

*δικό του: Από τη χαρούμενη ανοσία γεννιέται η άμμος των ταξιδευτών. Σταματά το ρολόι αυτού που αγάπησα, μα δεν ξέρω αν την τράπουλα την ανακατεύει η τύχη ή ο άγγελος, αν παίζω εγώ ή αν είμαι τα χαρτιά.


Εδώ, η συνέχεια και το Τέλος του, και δύο απ' τα ποιήματα που έχουν γραφτεί για τον Τσε (σε .doc)
(Προτίμησα να 'πιάσουν' χώρο οι φωτογραφίες του και να βάλω τα υπόλοιπα κείμενα σε λινκ.)

Εδώ, ο Πρόλογος της κόρης του* στο βιβλίο του "Ημερολόγια Μοτοσυκλέττας", εκδ. Λιβάνη:
Aleida 1 Aleida 2 Aleida 3 Aleida 4
*Ώρες προσπάθησα χθες να ΜΗΝ είναι σε jpeg - μάταια! (Επειδή οι φωτο έχουν γίνει με πολύ μεγάλα γράμματα, κάνε σμίκρυνση πριν τις αποθηκεύσεις. Μακάρι να είχα σκάνερ να 'βγάλω' όλο το βιβλίο...)


Κι εδώ, Hasta Siempre με την Soledad Bravo


Πέμπτη, Οκτωβρίου 04, 2007

"Ισπανικός" Παρθενώνας


Tι ξέρουμε για το σχεδιάκι * (αριστερά);
Αν δεν..., κάνουμε μια βόλτα ως την πρόσφατη
ιστορία
Eγώ πάντως δεν το ήξερα...
* Λίγες γραμμές με κηρομπογιά πάνω σ' ένα κιτρινισμένο χαρτάκι σε μέγεθος χαρτοπετσέτας...


Ξυπνώντας απ' τα δάκρυα
πάμε να φύγουμε
ντυμένοι
τα καλά μας όνειρα
χωρίς ανάσα να κρατάμε
την αναπνοή μας
μπροστά
στην κόλαση
προτού όλα
γκρεμιστούν μέσα μας
να τραγουδάμε
ν' αγαπάμε
για να μένουμε
όρθιοι



η ανατριχίλα
της ελπίδας λεπίδας
σε αναγραμματισμό γέλιου
να μην πνιγούμε
απ' τη σοφία
που τώρα γδύθηκε
την ειρήνη της.


Είμαστε ό,τι μπορούμε να εννοήσουμε˙ έλεγε ο Heiddeger


Δευτέρα, Οκτωβρίου 01, 2007

Πεθαμένος από ύπαρξη


Τρέμει να μείνει μόνη της
τρέμει και τον καθρέφτη
- έχασε τα μηδενικά της η Μονάδα
και ολοφύρεται: πού να σταθεί
και πώς τη γύμνια της να κρύψει;
Σε ποια μπουρδέλα ροβολάνε
τα ανύπαρκτα;
δεν ξέρουν πως μπορεί
ο κάθε επιτήδειος
να τα κατασπαράξει;
Μήπως στις φλέβες τους κυλάει
χρήμα ζωντανό
για να κατανοήσουν
τη σπουδαιότητα του διλήμματος
"to roll or rock and roll"?


Μηδενικά
θα μείνουνε
σ' όλη τους τη ζωή
εκτός και αν ο δρόμος τους
τα φέρει να χτυπήσουν
κουδούνι εναρκτήριο της Επιτροπής

Διαφάνειας και,
"Άρχεται η συνεδρίαση!"
ν' ακούσουν τα κα(η)μένα
για να χωθούν ευφρόσυνα
στις τσέπες των Μονάδων
- να χάνει η μάνα το παιδί
και οι βαλίτσες χέρια -
κι ας πάει γι' άλλη μια φορά
στα τσακίδια
η Οδύσσεια των Υπηκόων.


Το lifestyle είναι μαγικό: από μηδενικό σε κάνει νούμερο
(από 'τοίχο' στα Εξάρχεια)


Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS