seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Σάββατο, Οκτωβρίου 13, 2007

Νησί στον ουρανό


If I can stop one heart from breaking, I shall not live in vain.
Emily Dickinson, 1830-1886

Το ύψος δεν εντέλλεται αποβολή απελπισίας οπωσδήποτε
τι; να μιλήσουμε για ιδανικούς αυτόχειρες;
ή για καμμένες κορυφές ονείρων;
Το ύψος είναι μια ταυτότητα επικίνδυνη
- κι από το Vertigo τού Χίτσκοκ να γλιτώσεις
μπορεί κάλλιστα με το κεφάλι μες στην αυταπάτη
να πέσεις και να δεις τον ουρανό σφοντύλι με πανσέληνο.
Ανάμεσα κενό και ύψος, ποια η διαφορά;
ο Βέγας με τον Άδωνι καμία σχέση˙
είναι, άραγε, η απόσταση που κάνει το λουλούδι αστέρι;

Αυτά σκεφτόταν η νεαρή μα πελιδνή Αναστασία, πλήρως
αδιαφορώντας για το συμβολισμό που φέρει το όνομά της
- άλλος έχει τη χάρη, εξάλλου -
καθώς ταξίδευε κατάστρωμα και μόνη για τη μακρινή Αυστραλία.
Για την ακρίβεια, όχι μόνη: με την αρρώστια της στη μέσα αγκαλιά
και, αντί καπέλο, το νοτισμένο αεράκι
πάνω στα μακριά μαύρα μαλλιά
σαν να ήρθε διάφανο βουνό Κοχινορ απ' το πουθενά
μια πνοή νεαρού φθινόπωρου να πάρει τη δική της˙
τα υγρά βελούδα των ματιών της ένα με τη θάλασσα
που ερωτοτροπούσε με τα σύννεφα
τα γκριζογάλανα, βαριά, της νοσταλγίας
ένα μελανιασμένο πρωινό στο χείλος της αβύσσου.

Θα μ' αγαπάς αύριο; Γιατί ποτάμι η ζωή, χειρόγραφή μου αγάπη!
Είχε ορκιστεί να μη δεθεί με το μαντήλι
του αποχαιρετισμού στη σκοτεινή προβλήτα
νύχτα να φύγει, ναι, καλύτερα, να μην την βλέπει ο Αίαντας
και στάζει πιο πολύ χρυσάφι.
Αργότερα, βαλάντωνε, ακόμα και μεθούσε˙
αλλ' απ' το κλάμα βλάστησε κι εκείνου μακρινό ταξίδι
στα άγνωστα: πήγε και ρίζωσε στην ορεινή Περσία
να 'χει ύψη ν' αγναντεύει νοτιοανατολικές ομοιοκαταληξίες.
Αχ, η καρδιά μου για ένα αντίδοτο κυκλάμινο πάει να σπάσει!
Θεέ μου, τι μας το έφτιαξες αυτό το εργαλείο; - άλλο θέμα -
μπορεί να θυμιατίσει τα γλυκόλογα και εν ριπή οφθαλμού
τουλάχιστον να σε ξαφνιάσει.
Μόνο φοβάμαι μη σε χάσω...
Τι είναι το δέος;
Αν όχι η ορατή μορφή που δίνει η αγάπη στα πράγματα.


Επέρασαν χρόνια πολλά, αυτά που δένουν και χωρίζουν
τους ανθρώπους - τι απέγινε η αδελφή της προγιαγιάς
ποτέ δεν έμαθα˙ λείπει κι η μάνα, η εγγονή της
που ήξερε τόσο ανάλαφρα να μου δακρύζει ιστορίες...
Αλλά, στο κάτω κάτω, θα μου πεις
η αγάπη είναι πιο βαθιά κι από τον χρόνο.



Βρίσκω, εδώ, πολύ πως θα ταιριάζει
του Νίκου Καββαδία
ένα τραγουδισμένο
μέχρι λαβωματιάς αγαπημένο:
A bord de l' Aspasia


30 Comments:

  • At Σάββατο, Οκτωβρίου 13, 2007 4:01:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said…

    Είναι το δέος που νιώθουμε οι αναγνώστες σου, για τους ανθρώπους και τα πράγματα που αγαπάς

    Νανά, υπέροχη!

    Β. Σ.

     
  • At Σάββατο, Οκτωβρίου 13, 2007 5:09:00 μ.μ., Anonymous voul-voul said…

    Αχ Νανά!
    πράγματι ξέρεις "να δακρύζεις ιστορίες"

    Θάθελα τόσο να ήταν πιο εκτεταμένο αυτό το συγκινητικό οδοιπορικό!...
    Γράψε μας κι άλλα για την πελιδνή (τι όμορφη λέξη!) προγιαγιά

     
  • At Σάββατο, Οκτωβρίου 13, 2007 5:32:00 μ.μ., Blogger Ariel said…

    I shall not live in vain...
    Δύσκολη η αποβολή απελπισίας (...)
    Εξαιρετικό το ποστ!

     
  • At Σάββατο, Οκτωβρίου 13, 2007 11:41:00 μ.μ., Blogger akb8862 said…

    Ναι, πολύ αγαπημένο όντως το τραγούδι που διάλεξες...& τι δεν μου θυμίζει!
    Τι κινηματογραφικά ιλιγγιώδης που είναι η ποίησή σου ,Νανά,απόψε! Κάπου για μια στιγμή μου θύμισε εκείνη την πονεμένη ταινία:"οι Νύφες"...Κινηματογραφικά ιλιγγιώδης σαν την ίδια τη ζωή που κυλά πότε απο δώ ποτε από κει & βολοδέρνει από το ένα ψέμα στο άλλο...ώς να ρθει η μία & μόνη αλήθεια...
    Να σαι καλά! Καλό βράδυ!

     
  • At Κυριακή, Οκτωβρίου 14, 2007 1:54:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said…

    Eίναι της μοίρας οι στροφές πολύ επικίνδυνες
    κι εγώ σε βλέπω στην πλατεία χωρίς έγνοιες
    έχω τα μάτια μου ανοιχτά μες στην αγάπη σου
    κι είμαι ο δόλιος ανοιχτός μες στη φουρτούνα

    Δημήτρης

     
  • At Κυριακή, Οκτωβρίου 14, 2007 8:37:00 π.μ., Blogger meril said…

    Στο κάτω κάτω η αγάπη
    είναι πιο βαθιά απ' το χρόνο.."
    Έτσι είναι ...
    την καλημέρα μου
    σε σένα -την πιο αγαπημένη-
    και σ΄όλη την παρέα

     
  • At Κυριακή, Οκτωβρίου 14, 2007 11:58:00 π.μ., Blogger CAESAR said…

    If i can stop one Heart from breaking.
    I shall not live in vain
    If i can ease one Life the Aching
    Or cool one Pain
    Or help one fainting Robin
    Unto his Nest again
    I shall not live in Vain

    ...................

    Καλημέρα με λίγους στίχους ακόμη από την Emily Dickinson :)

     
  • At Κυριακή, Οκτωβρίου 14, 2007 12:17:00 μ.μ., Blogger Monody said…

    Κάποτε το ταξίδι της μνήμης
    αρχίζει και τελειώνει
    πάνω σ'ένα κομμάτι χαρτί.

     
  • At Κυριακή, Οκτωβρίου 14, 2007 1:04:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    @ Β. Σ. & ΔΗΜΗΤΡΗ,
    ευχαριστώ για την 'επίσκεψη' :)


    @ VOUL-VOUL,
    πώς να κάνω τώρα να μη σε απογοητεύσω; Μάλλον θα σε... προσγειώσω: δεν είναι η προγιαγιά υπαρκτό πρόσωπο, η φαντασία μου τα φταίει ;)
    Να, τα 'άσχημα' της δίπολης επικοινωνίας μεταξύ 'εκθέτη' και αποδέκτη... \
    (Ίσως θα 'πρεπε να σιωπήσω - μπορεί να ήταν και προς το 'συμφέρον' μου - αλλά με τρώει η... διαφάνεια - συγνώμη...)

     
  • At Κυριακή, Οκτωβρίου 14, 2007 1:06:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    @ Συννεφιασμένε μου ΆΛΕΞ
    - κι έτσι ακόμη, είναι τόσο συγκινητικά γλαφυρές οι παρατηρήσεις σου!
    Υ/γ. Δεν έχω δει τις "Νύφες".


    @ ΜΕΡΙΛ γλυκειά και ήρεμη (δύναμη)
    και τη δική μου καλημέρα (μεσημεριάτικα... θα τρώτε τώρα, ε;)

     
  • At Κυριακή, Οκτωβρίου 14, 2007 1:08:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    @ Καλημέρα σου, ΚΑΙΣΑΡΑ :)
    είδες; οι αιώνες περνούν, τα 'αιτήματα' παραμένουν ίδια!
    Σ' ευχαριστώ :)


    @ Και αγαπημένε ΜΟΝΩΔΕ,
    έτσι είναι: και το χαρτί και η 'οθόνη' γίνονται φορές ολόσωμος της ψυχής καθρέφτης.


    (Τους "παλιούς" σάς τους έχω συστήσει˙ επισκεφθείτε και τους δύο εδώ "καινούργιους" - θα σας πάρουν μαζί τους τα ταξίδια τους!)

     
  • At Κυριακή, Οκτωβρίου 14, 2007 4:36:00 μ.μ., Blogger ερμία said…

    κερδίζοντας την εσωτερική θέα των ανθρώπων τότε δεν φτιάχνεις πίνακες με λέξεις;(ε,ναι..λέω εγώ)

     
  • At Κυριακή, Οκτωβρίου 14, 2007 7:29:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Μπαίνοντας ν' απαντήσω στην ermia,
    τι βλέπω, ξωτικό μου, νεραϊδούλα;!
    Πως παρέλειψα να απαντήσω και σε σένα το μεσημέρι, ΑΡΙΕΛ!
    Αυτά παθαίνω όταν ιχνηλατώ πολλούς μαζί αγαπημένους συνταξιδιώτες...
    Θα μου το συχωρέσεις, έτσι; ;)

     
  • At Κυριακή, Οκτωβρίου 14, 2007 7:30:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    ΕΡΜΙΑ με τις ζωγραφιές
    και τις χρωματιστές ιδέες,
    έτσι είναι και κερδίζεται
    "η εσωτερική θέα των ανθρώπων"!


    (Αν θέλετε ταξίδια με λόγια ψυχής και υπέροχες εικόνες, επισκεφθείτε και τις δύο!)

     
  • At Κυριακή, Οκτωβρίου 14, 2007 9:07:00 μ.μ., Anonymous voul-voul said…

    Νανά μου μη στενοχωριέσαι, και προπαντός μη ζητάς συγνώμη!
    Η πένα σου είναι τόσο μαγική, που καμία σημασία δεν έχει αν "φταίει" η φαντασία σου. Ίσα ίσα!...

    Καλή βδομάδα σε όλους τους συνταξιδιώτες :)

     
  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2007 12:07:00 μ.μ., Blogger meril said…

    Για τη σημερινή σου ανάρτηση που σέρνει τη λεγόμενη μελαγχολία του φθινοπώρου... Αν και είναι άδικο ...μια χαρά εποχή με τόσα υπέροχα ζεστά χρώματα...
    Αν λέγαμε γινικά των ημερών θλίψη;
    Άσχετο.
    Παρά το φαινομενικό εύθραυστο των ανεμώνων βρίσκω πως είναι από τα πιο σκληρά και ανθεκτικά λουλούδια και τα αγαπώ ιδιαίτερα.
    Καλημέρα Νανά Καλημέρα σ' όλους

     
  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2007 12:47:00 μ.μ., Anonymous markos A said…

    "Των ημερών η θλίψη", είναι όπως φαίνεται πέρα από εποχές

    Μήπως προστίθεται και το τέλος του καλοκαιριού, meril;

    Τα "υπέροχα ζεστά χρώματα" περιέχονται και στο σημερινό, εξαίσιο ποστ, Νανά

     
  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2007 2:12:00 μ.μ., Anonymous fyllo said…

    Τι υπέροχα ταξίδια μάς χαρίζεις Νανά μου, να είσαι πάντα καλά!!!
    Λύνεται ο κόμπος του φθινόπωρου με λόγια και εικόνες θαυμάσιες μέσα σε χαρές και λύπες...

    Kαλή βδομάδα σε όλους! :)

     
  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2007 9:45:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    MERIL, καλή και χρυσή

    σε όλα βρίσκεις την ομορφιά τους
    όπως τους πρέπει

    Και για τις ανεμώνες, εσύ θα ξέρεις - δεν σε αμφισβητώ! :)

     
  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2007 9:47:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    @ ΜΑΡΚΟ

    έτσι ακριβώς: το τέλος του καλοκαιριού - ακόμα να το συνηθίσω! ;)


    @ FYLLO

    η χαρμολύπη είναι αυτή...
    και λύνεται ο κόμπος του φθινόπωρου (;)


    Σας ευχαριστώ :)

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 16, 2007 12:29:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Η πίκρα σου είναι γλυκειά και η δάφνη σού αξίζει για στεφάνι

    (Πάλι μας "απαγορεύεις" τα σχόλια; Ξέρουμε κι άλλο... μονοπάτι!...;)

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 16, 2007 7:21:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said…

    η καθημερινή προσπάθεια για την ανευ όρων αποδοχή του εαυτού μας είναι δύσκολη.Τελικά ο άνθρωπος γεννιέται ένοχος?Είναι ένοχος?Είναι ατελής ναι αλλά ένοχος είναι?
    έχω την αίσθηση πως το ανθρώπινο γένος διαιωνίζει αύτη την αρχέγονη αμαρτία του "μήλου".Καλησπέρα σε όλους σας.συγγνωμη που δεν είχα τοσο ποιητική διαθεση απόψε.Να είστε όλοι καλά.Παναγιώτα

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 16, 2007 7:39:00 μ.μ., Anonymous voul-voul said…

    Μια καλησπέρα σε όλους :)

    Έστω και μεσα από τη χαρμολύπη που λέει κι η Νανά ;)

    Γιατι Παναγιώτα; ειμαστε ένοχοι επειδή ζούμε; ή δεν είσαι ποιήτρια επειδή έχεις υπαρξιακές αναζητήσεις;
    εγώ σε βρίσκω απόλυτα εντάξει! :)

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 16, 2007 9:21:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    @ ERASER

    μη με... στεφανώνεις σε παρακαλώ
    αισθάνομαι σαν 'μνημείο'!... ;Ρ

    Δεν σας 'απαγορεύω' τα σχόλια!
    Απλώς, δεν θέλω, κάθε φορά που ανεβάζω ένα ποστ, να αισθάνεστε υποχρεωμένοι να... αφήνετε τα ίχνη σας! ;)


    @ Καλησπέρες VOUL-VOUL :)

    συμφωνώ (για Παναγιώτα)

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 16, 2007 9:25:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Καλώσ' το το πρωινο-νυχτερινό ΓΙΩΤΟΥΛΙ :)

    Aτελής και πεπερασμένος...
    Δεν ξέρω... εγώ δεν κάνω καμία προσπάθεια για την ανευ όρων αποδοχή του εαυτού μου. (Απλώς, τον έχω... γραμμένο...;)
    Αναρωτιέμαι φορές, μήπως γι' αυτό ακριβώς θα 'πρεπε να αισθανόμαστε ένοχοι...
    Νομίζω πως το "μήλο" είναι το άλλοθί μας.

    Υγείαινε, μικρό xxx

     
  • At Τετάρτη, Οκτωβρίου 17, 2007 2:50:00 π.μ., Blogger the_return said…

    Εδώ κι εγώ , λίγο καθυστερημένος όπως πάντα, τον τελευταίο καιρό.

    Ωραίο πόστ-ποίημα Νανά.

    Και θα σταθώ ιδιαίτερα σε δυο σημεία του:

    "Ανάμεσα κενό και ύψος, ποια η διαφορά;"

    Η απάντηση είναι: καμμία.

    Άλλωστε, λέμε ..."κενό αέρος", που το βρίσκουμε μόνο στα μεγάλα ύψη...

    Και "είναι, άραγε, η απόσταση που κάνει το λουλούδι αστέρι;"

    Πολύ σημαντική διατύπωση-εκτίμηση. Φαίνεται ότι τα πάντα κυμαίνονται σε ένα λαβύρινθο σχετικότητας...

    Και η μαγεία του κόσμου παίζει με τις αποστάσεις όπως ακριβώς η κάμερα του έμπειρου σκηνοθέτη...

    Και μάλλον αυτό εφαρμόζεται και στις καθαρές έννοιες, για να το πάμε και λίγο πιο αναλυτικά το πράγμα.

    Χαιρετώ όλη την παρέα!

     
  • At Τετάρτη, Οκτωβρίου 17, 2007 12:14:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Καλωσόρισες και πάλι, my RETURN!

    Και 'καθυστερημένα', πάντως, μας ανταμοίβεις με την μαγευτική περιήγηση.
    Και για τις διεισδυτικές παρατηρήσεις σου, 'ενοχοποιώ' το συμπαντικό τηλεσκόπιο που χειρίζεσαι άριστα :)

     
  • At Τετάρτη, Οκτωβρίου 17, 2007 1:54:00 μ.μ., Blogger Ηλιογράφος said…

    Το λογοπαίγνιο με τα λουλούδια ευφυέστατο!

     
  • At Πέμπτη, Οκτωβρίου 18, 2007 9:29:00 μ.μ., Anonymous voul-voul said…

    Όταν μας καλομαθαίνεις με... απανωτά ποστ, νομίζω πως περνάει πολύς καιρός ως το επόμενο! :)

    Ελπίζω να είσαι καλά Νανά

    Καλωσορίζουμε και τον Ηλιογράφο

    Καλό βράδυ σε όλους

     
  • At Παρασκευή, Οκτωβρίου 19, 2007 11:02:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    @ Σ' ευχαριστώ ΗΛΙΟΓΡΑΦΕ - καλωσορίζω την τροχιά σου στην 'άμμο' μας :)


    @ Καλημερίζω και την ανυπόμονη VOUL-VOUL -
    (σε λίγο 'ανεβαίνει' Εγγονόπουλος)

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS