seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Δευτέρα, Νοεμβρίου 26, 2007

μικροί πρίγκηπες;


Ασπαίρει αστέρι πάνω
από τα πέλαγα χλωμό
γαλαζοδάκρυνο έτοιμο
να θητεύσει στα ανθρώπινα
ως άλλος πλανήτης του μικρού πρίγκηπα.

Καθόλου προσοδοφόρο!
απεφάνθη η Επιτροπή Εποικισμού
και έκλεισε το κενό
με έναν ακόμη δορυφόρο.

Έκτοτε η τύχη του ανέστιου
αγνοείται στις λεωφόρους
και τα παραπήγματα των μεγάλων
υποσχέσεων
αιωνόβια ψεύδη αυξάνουν
και πληθύνονται στα μικρούτσικα
μυαλά
- μην ακούτε Επιμηθείς
πως τάχα για το σκότος
η Σκοτία ευθύνεται˙
πιάνονται στα βραχέα και με ασύρματο
όνειρο
οι φαεινές πορείες των άστρων.

Παρασκευή, Νοεμβρίου 23, 2007

Την επομένη σαν εχθές και αύριο σαν τώρα


Το Νοέμβρη θα γινόμουνα δεκάξι.
Ο μπαμπάς τακτοποιούσε τα έπιπλα και το διπλό κρεβάτι.
Η μαμά άνοιγε κούτες και χαιρόταν την κουζίνα της.
Mόλις είχαμε μπει στο καινούργιο μας σπίτι.
Εμείς στεκόμασταν ανάμεσα στο σαλόνι και το γραφείο.
Τα σανίδια του παρκέ ήταν γυαλιστερά και όμορφα, καινούργια˙ με πρωτότυπα σχέδια - τετράγωνα: μικρά σκούρα και μεγαλύτερα ανοιχτόχρωμα - κάτω απ' το απελπισμένο βλέμμα μου.
Κι ο αδελφός μου μου έλεγε συνεσταλμένα "Υπάρχουν τόσοι άντρες˙ να δεις, θα τον ξεχάσεις!..."
Ήτανε καλοκαίρι, θυμάμαι˙ μαύρο μού φαινόταν.

Παιχνίδια που σου παίζει ο Μορφέας πότε πότε...
Πήγα και ονειρεύτηκα την ταραχή τής φλέβας στα αγάλματα: σαν να σαλπίζαν θεϊκά στρατιές από ζουμπούλια και κυκλάμινα. Και, ξαφνικά, συμπαντικοί αεροδιάδρομοι - οι αχθοφόροι δρόμοι της ζωής μας˙ τόσο ανάλαφροι ακόμη τότε...

Χτες βράδυ - δηλαδή λίγο πριν φέξει -


Αχ, πότε να 'ρθει η ζέστη! Εκείνη η άλλη, που κυλάει μέσα στο αίμα σαν παιδικό τρενάκι στις ράγες τού σαλονιού˙ εκεί όπου η μαμά σκέπαζε τα ζυμωμένα τσουρέκια για να φουσκώσουν. Πάσχα και Χριστούγεννα.

Σώζεται, λένε, αυτός που ξαναζεί τα παιδικά του τραύματα.

(Εδώ... μάλλον το παράκανα, μου φαίνεται...;)


Πέμπτη, Νοεμβρίου 22, 2007

Έπεα επί άμμου




Aύριο: Την επομένη σαν εχθές και αύριο σαν τώρα


Κι ένα τραγούδι χαρισμένο στους ιχνηλάτες τής 'άμμου'
που ξέρουν να
πετάνε

Τρίτη, Νοεμβρίου 20, 2007

Αιέν α(χ)ριστεύειν ~ Γενέθλια...


Το χειμώνα πιο πολύ τιμά
τι να τα κάνει που 'ρχονται
φορτωμένα τα καλάθια του φθινόπωρου
αυτή με τα καρπούζια και τα κεράσια
έχει συναναστροφές
όταν δεν πλένει στη θάλασσα
τις ενοχές της.
Όχι πως της πάει ο χειμώνας -
ευτυχώς πρόλαβε στην εξώπορτα
το φθινόπωρο
για να 'ναι πιο κοντά στο καλοκαίρι.

Τη βλέπω τότε που
για ένα ποίημα έχανε
ως και τον πρωινό της ύπνο
με έκθαμβη κάθε φορά αθωότητα
απέναντι στην εκνομία
των χρωμάτων.

Γεννήθηκα σαν σήμερα πριν από
δέκα αιώνες - αν αφαιρέσω τους τρεις
που δεν έζησα.

Σάββατο, Νοεμβρίου 17, 2007

Ποζιτρόνιο, η ιδέα της αντιύλης


Την ευτυχία τη νιώθεις αργότερα - έστω και ένα δευτερόλεπτο,
πάντως αργότερα! Γι' αυτό δεν μπορείς να τη ζήσεις.

Απ' την άλλη, το κακό δεν είναι δα και κανένα τρομαχτικό μέγεθος˙ έχει την κοινοτοπία ότι βρίσκεται παντού, γι' αυτό μας φαίνεται θηριώδες και... ακαταμάχητο. Γι' αυτό και το καλό παρουσιάζεται ως η μονίμως χαμένη δυνατότητα του ανθρώπου. Ίσως επειδή, όταν δεχόμαστε ένα καλό, το ξεχνάμε˙ ενώ όταν το κάνουμε, το θυμόμαστε πάντα. Θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο˙ γιατί έτσι, το εγκλωβίζουμε, το στραγγαλίζουμε μέσα στο πλέγμα της απαξίας που κυριαρχεί, δεν το αφήνουμε να διαδοθεί. Λείπουν βέβαια και οι 'υποχρεώσεις' της διανοητικής ικανότητας που προϋποθέτει Παιδεία.
Εξάλλου, η ευτυχία δεν είναι μία κατάσταση, στην οποία 'πρέπει' να φτάσεις˙ είναι ο τρόπος που ταξιδεύεις.

Στο νιώσιμο δεν έχει θέση η αμφισβήτηση˙ μόνο όταν καταλαβαίνεις κάτι, δέχεσαι να το συζητήσεις. Η έκφραση έχει ηθική: είναι ο τρόπος που κοιτάζουμε τον άλλο στα μάτια (της ψυχής).
Απ' τη δοκιμασία βγαίνει η επι-κύρωση.
Η ευγνωμοσύνη μπορεί να μετασχηματίσει τις κοινές ημέρες σε θαυμάσιες, τις στερεότυπες εργασίες σε χαρά και απόλαυση, και τις συνηθισμένες ευκαιρίες για αλλαγή σε ευλογία.

Οι επτά λέξεις, όσες και τα υλικά που χρειάστηκαν για να οικοδομηθεί ο γλωσσικός πύργος της Βαβέλ, σύμφωνα με την παράδοση, είναι:
Μην αγαπάς τον πλησίον˙

πλησίασε τον αγαπώντα.

Δεν είναι το επίπεδο ευημερίας που κάνει την ευτυχία αλλά η συγγένεια καρδιάς με καρδιά και ο τρόπος που εξετάζουμε τον κόσμο. Και οι δύο τοποθετήσεις βρίσκονται μέσα στη δύναμη που διαθέτει ο άνθρωπος για να είναι ευτυχής εφ' όσον επιλέγει να είναι ευτυχής, και κανείς δεν μπορεί να τον σταματήσει. Αλεξάντερ Σολζενίτσιν


Προτεινόμενα:
Ουτοπία ~ Thomas More
Νέα Ατλαντίς ~ Francis Bacon
Η Νήσος των Πάιν ~ Henry Neville


Το ποζιτρόνιο (ονομάζεται επίσης αντιηλεκτρόνιο) είναι
το αντισωμάτιο του ηλεκτρονίου. Έχει ηλεκτρικό φορτίο ίσο με +1,
και την ίδια μάζα με το ηλεκτρόνιο.
Όταν ένα ποζιτρόνιο εξαϋλώνεται μ' ένα ηλεκτρόνιο, φαίνονται να
καταστρέφουν το ένα το άλλο - ενώ, στην 'πραγματικότητα',
η μάζα τους μετατρέπεται σ' ενέργεια, υπό τη μορφή δύο φωτονίων
με πολύ υψηλή ενέργεια (μετατρεπόμενα σε ακτινοβολία γάμμα,
ισχυρό τύπο ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας).


Σημείωση
Τα 'ανοιχτά' εικονογραφημένα τετράδια είναι... οφθαλμαπάτη.
- Μπορείς να φανταστείςολόκληρη την εικόνα;;;

Κι ένα παιζωποίημα στον "Κήπο"


Παρασκευή, Νοεμβρίου 16, 2007

Έπεα επί άμμου


Δωράκι στους Άλεξ* και Ριτέρν:

Στην όχθη: μικρά
κοχύλια και τριφύλλια
όλα ανάκατα.

χαϊ κου του Ματσουο Μπασο, 1644-1694


Αύριο: Ποζιτρόνιο - κάτι σαν... ευτυχία;


* 18.11.07 Wishfulfilling =

* 21.11. Kαι μια ακόμη εκδοχή, με τα λόγια τού Πρεβέρ και τη μετάφραση
από τον Ιππότη της παρέας :)


Τετάρτη, Νοεμβρίου 14, 2007

Nοέμβρης... ετών 34


Σκέφτηκες ποτέ
τι πάταγο εκκωφαντικό κάνει
το αέρινο γιασεμί πέφτοντας
κατά τύχη πάνω
σ' ένα περαστικό μυρμήγκι;
Oύτως ή άλλως με θόρυβο
πρωτάκουστο η κάθε πτώση
- ώρες ώρες φαίνεται
συνετός ο ουρανός
επειδή δεν υπάρχει.

Μα τώρα, πίσω στα μεγαλεπήβολα
όπως είμαστε συνηθισμένοι:
θέλω να πω, με το άλλοθι
πως ψάχνουμε τον ένοχο
εγκαταλείπουμε την ύπαρξη
στα αστυνομικά σοκάκια της ευτέλειας
και χάνουμε τις αλήθειες της στιγμής˙
πολλές αλήθειες, γιατί η μόνη και σιωπηλή
παραθερίζει μονίμως στο Είναι
όπου ως γνωστόν
απαγορεύεται η πρόσβαση - access denied.
Μαύρη ζωή έκαναν άλλοι Κλέφτες
εμείς το πολύ μια διαδήλωση.
Φαντάζεσαι, κάθε εκπνοή
να έβγαζε κι από ένα όνειρο;

Η (επ)ανάσταση είναι το εσωτερικό
αίθριο του ατόμου που δεν συναγελάζεται
με θεωρίες κουρέλες ή παράσημα
και έπαθλο μια νύχτα στα μπουζούκια
τής διάσημης αγέραστης ηλίθιας
της αισιοδοξίας
με τον χαζοβιόλη καθρέφτη
κατακούτελα
ανάμεσα στα φρύδια.



Εδώ, ο περσινός Νοέμβρης (fiction)

Αν σκέφτεσαι κάτι που
θέλουμε να μάθουμε
-> ποστ Έπεα επί άμμου 10/11


Δευτέρα, Νοεμβρίου 12, 2007

Στα κύματα...







Κουίζ

Στο ζεν υπάρχει
η εξής τελετουργία:
Ο δάσκαλος κρατάει ένα ραβδί
και λέει στον μαθητή:
"Αν μου πεις ότι αυτό
το ραβδί δεν είναι υπαρκτό,
θα σε ραπίσω μ' αυτό.
Αν μου πεις ότι είναι,
πάλι θα σε ραπίσω."

Τι πρέπει να κάνει ο μαθητής;




Σάββατο, Νοεμβρίου 10, 2007

Αστικό τοπίο


Στου βράχου τη λεπίδα
μόνο του
φυσιέται από άωρο
πλάνητα αέρα
στου γκρεμού
τα σκοτεινά χρώματα
ένα λουλούδι
κατάσπρο τρυφερό
σαν τολμηρή ιδέα.
Στο τέλος δεν
σκοτώνεται
κοιμάται
σε μετάξια
θλίψη καμιά
δεν το βαραίνει
αφού βιώνει
τη φθορά χωρίς
να τη γνωρίζει.

Καραδοκεί ο εξαγνισμός
μακριά από τις πόλεις ως λαιμητόμος
αόρατη
ευεργετική των λόφων
του διστακτικού
πετάγματος ανάμεσα
σε ταπεινά χορτάρια μέλισσα
ή αετός στ' αστέρια.

Ζωσμένη γιασεμιά η μνήμη
στολίζει
τους πεφιλημένους
και στους δείχνει
πάνω στα κλαδάκια
να τους μπερδεύεις
με τ' ανθάκια
με τα λαμπιόνια
της γιορτής
και να γυρεύεις στο λαχνό
τη Λέξη
τη μία που δικαιούσαι
να ξεστομίσεις.

Μετά, θα μοιάζει
ο δρόμος άνεμος
και η ελπίδα
καρδιοκλέφτρα.



Ποιήματα του Σωκράτη Ξένου
σε μουσική Κώστα Μπραβάκη

Έπεα επί άμμου



Σημείωση (επείγουσα)

Μέρες τώρα, θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα
τους φίλους που 'φιλοξενούν' το εξώφυλλο
του τελευταίου βιβλίου μου στις σελίδες τους:
monody, sokzi, vorias

Να με πιστέψετε, Ωραίοι Συνταξιδιώτες: δεν είμαι αγενής
- απλώς, καθυστερεί η περιβόητη αναβάθμιση της "άμμου"

(που, λόγω σοβαρών ενδοιασμών, δεν τολμώ ακόμη)...
Επιφυλάσσομαι :)


Τετάρτη, Νοεμβρίου 07, 2007

Κύκνεια


Η ευχαρίστηση έγκειται
στην απρόσμενη ανατροπή.
Ένα θείο χέρι βάζει
τα πράγματα στη θέση τους
και αποδίδει σε όλους και όλα
τα μεγέθη τους.
Αν το καλοσκεφτείς, είναι
ευτύχημα που
το Συναρπαστικό βρίσκεται
ακριβώς στο γεγονός ότι δεν
περνάει απ' το χέρι μας
παρά ελάχιστες φορές.

Η Παβάνα του Φορέ:
όπως ένας κύκνος γλιστράει
πάνω στην επιφάνεια
του νερού σχηματίζοντας
στην κρυστάλλινη διαφάνεια
φυγόκεντρες μεταξωτές
πτυχώσεις, όπου καθρεφτίζονται
ιτιές, μυρτιές, γλυσίνες και εξαίσια λουλούδια κρεμαστά,
πλατάνια και πολυποίκιλα πράσινα.


Στις εκβολές με τον ήπιο καταρράκτη: ο Κανόνας του Πάχελμπελ˙
ο κύκνος δεν ξέρουμε τι θα κάνει.
Μήπως Σαιν Σανς, που ήταν και ο δάσκαλος του Φορέ;
Για να κλείσει ο μικρός κύκλος - ελλειπτικός πάντως...

Σαν εξωτικό πουλί Τουκάν, μόλις ένα βήμα πριν περπατήσει
πάνω στα νερά.





Ο θάνατος
του Κύκνου;
Όχι: καλύτερα η Λίμνη τους :)





Fauré ~~~ Canon

Υ/γ: λυπάμαι που δεν πρόλαβα
να μεταφράσω τα ανωτέρω
πολύ ενδιαφέροντα.



Αν σκέφτεσαι κάτι που θέλουμε
να μάθουμε -> ποστ 1/11

Κυριακή, Νοεμβρίου 04, 2007

Καρουσέλ




Το δικό σου δάσος είναι καταπράσινο
εκεί χάθηκε η χαρά σου
- που δεν ψάχνεις -
θα 'ρθει αυτή να σε γυρέψει
όσο εσύ παίζεις με τα λάθη˙
πριν έρθει η μέρα
με το σιγαστήρα των ονείρων
και την ετυμηγορία στα μάτια

η νύχτα έχει καταφθάσει
με τις παρτιτούρες
και τα μελάνια της
παίρνει απ' το χεράκι
το Νωρίς σου


- στη χούφτα σου ακόμα
η παιδική παλάμη -
να το αποπλανήσει
ενώ σχεδόν αμέσως
το έφηβο Αργότερα
σου γυρίζει την πλάτη
- άργησες πα' να πει -
και η χαρά σου
μελωδία μακρινή χαμένη
εκεί που δεν την ζητάς
στο δάσος το πυκνό
των διαψεύσεων
- σου διαφεύγει μόνο
το ρεφρέν
La Soledad


Πέμπτη, Νοεμβρίου 01, 2007

Δεκαπενθήμερη ή εβδομαδιαία


έπεα επί άμμου

(εφ)ημερίδα (ηλεκτρονικού) τοίχου

Πολύχρωμη, πολυσυλλεκτική, ποικίλης ύλης: από σήμερα, όλα τα λουλούδια (σας) θα ανθίζουν στην "άμμο" ~ σε κοινή θέα και τέρψη όλων των συνταξιδιωτών και άλλων περαστικών...

Το πρώτο 'σχόλιο' δικό μου ~ και οι... περαιτέρω εξηγήσεις :)


Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS