Καρουσέλ

Το δικό σου δάσος είναι καταπράσινο
εκεί χάθηκε η χαρά σου
- που δεν ψάχνεις -
θα 'ρθει αυτή να σε γυρέψει
όσο εσύ παίζεις με τα λάθη˙
πριν έρθει η μέρα
με το σιγαστήρα των ονείρων
και την ετυμηγορία στα μάτια

η νύχτα έχει καταφθάσει
με τις παρτιτούρες
και τα μελάνια της
παίρνει απ' το χεράκι
το Νωρίς σου

- στη χούφτα σου ακόμα
η παιδική παλάμη -
να το αποπλανήσει
ενώ σχεδόν αμέσως
το έφηβο Αργότερα
σου γυρίζει την πλάτη
- άργησες πα' να πει -
και η χαρά σου
μελωδία μακρινή χαμένη
εκεί που δεν την ζητάς
στο δάσος το πυκνό
των διαψεύσεων
- σου διαφεύγει μόνο
το ρεφρέν
La Soledad