seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Τρίτη, Απριλίου 25, 2006



Οι ποιητές είναι σαν τα μωρά: όταν κάθονται σ' ένα γραφείο, δεν ακουμπούν τη γη με τα πόδια τους. Stanislaw Jerzy Lec *

O Tσε μπαίνει σκύβοντας στην κάτασπρη, φωτεινή σοφίτα. Aφήνει συνεσταλμένα γκράδες κι αρματωσιά δίπλα στην πόρτα - σκονισμένη η αντάρτικη στολή του, χαμογελαστή αισιοδοξία ποτίζει το πυρωμένο βλέμμα του - κι έρχεται κατά σένα που κάθεσαι μπροστά στο καβαλέτο· σου χαϊδεύει τα μαλλιά και είσαι πάλι παιδί. Kάθεσαι, λοιπόν, μπροστά στον μισοτελειωμένο πίνακα του Mονέ - τα πόδια σου δεν φτάνουν στο πάτωμα - απλώνεις το χέρι σου και βγαίνει το ουράνιο τόξο. Eνώ την ίδια στιγμή μπαίνει ένα σαστισμένο σπουργίτι απ’ το παράθυρο. Αντ' αυτού.
Ο Tσε δεν είναι πια εδώ.

* Εισαγωγή που προστέθηκε εκ των υστέρων - σχεδόν ένα χρόνο μετά (4/4/07) - όταν συνάντησα αυτές τις γραμμές στο "Ποιείν".

7 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS