seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Τρίτη, Μαΐου 09, 2006

Σαν ν' αγαπάω το φως


Στην πολύκοσμη ερημία κάθε τόσο επιστρέφω
από την τρυφερή οικειότητα του χώματος
κι ας με αποκαλούν περιφρονητικά ρομαντικό
οι υβριστές του έσω βίου.
Tσακίζω τη βεβαιότητά τους σαν τσάγαλο ανοιξιάτικο
χάνω τις κτήσεις μου - αποτυχημένος
θαλασσοπόρος του εφήμερου -
φωτιά να βάλω στο τετελεσμένο
να μην αφήσει ίχνη η μνήμη
που αγαπάει να εκδικείται
- κρίμα στα κρίματα
και χαρά στη λύπη μου!

Aλλά σαν κάτι κεραυνούς
που πέφτουν απροειδοποίητα
έξω απ’ την ψυχή μου έχει λιακάδα.

Kάθε αρχή πληρώνει τέλος.

5 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS