seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Δευτέρα, Οκτωβρίου 08, 2007

Eκείνος: Τσε


Η προσωποποίηση αυτού που ξέρουμε, αλλά
(βολευόμαστε να) ξεχνάμε

Σύντομη βιογραφία του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα
- με αφορμή τα 40 χρόνια από την δολοφονία του
στις 9 Οκτωβρίου του 1967

14 Ιουνίου του 1928 η Σέλια δε λα Σέρνα φέρνει στον κόσμο το πρωτότοκο (ασθενικό) παιδί της. Είχε νυχτώσει για τα καλά, όταν το επιβατηγό ποταμόπλοιο της γραμμής για Μπουένος Άιρες έπιανε σκάλα στο Ροσάριο. Το ζευγάρι που κατεβαίνει δεν θα φτάσει στον προορισμό του˙ η γυναίκα είναι ετοιμόγεννη. Ευτυχώς, φτάνει εγκαίρως στο νοσοκομείο…
Λίγες μέρες πριν κλείσει τα δύο του χρόνια, ο μικρούλης πάει με τη μαμά εκδρομή στο ποτάμι, όπου κάνει μπάνιο. Την ίδια νύχτα παθαίνει οξεία πνευμονία˙ το άσθμα θα τον συνοδεύει σε όλη του τη ζωή.
Ίσως εξαιτίας της πάθησής του, αποφάσισε να σπουδάσει Ιατρική.

Ποτέ δεν κατάφερα να συνηθίσω τον ήχο που έκανε όταν ανέπνεε,
έλεγε ο πατέρας του.

Κι όμως, αργότερα - όταν είχε ήδη πάρει το μονοπάτι του θρύλου - γράμμα τού Ερνέστο στους δικούς του:
Θα 'θελα ειλικρινά να σας ενσταλάξω λίγη απ' αυτή την τόσο υλική αγάπη που τρέφω για τη ζωή, τη ζωή που απολαμβάνω συνειδητά κάθε στιγμή!

Την 'καθαρή ευχαρίστηση της περισυλλογής' του απέδωσε ο συγγραφέας Χούλιο Κορτάσαρ*, όταν κάποτε είδε μια φωτογραφία του, στο μπαλκόνι του διώροφου σπιτιού του, στην οδό Αράος 2100 της συνοικίας της ανερχόμενης μεσαίας τάξης…

*δικό του: Από τη χαρούμενη ανοσία γεννιέται η άμμος των ταξιδευτών. Σταματά το ρολόι αυτού που αγάπησα, μα δεν ξέρω αν την τράπουλα την ανακατεύει η τύχη ή ο άγγελος, αν παίζω εγώ ή αν είμαι τα χαρτιά.


Εδώ, η συνέχεια και το Τέλος του, και δύο απ' τα ποιήματα που έχουν γραφτεί για τον Τσε (σε .doc)
(Προτίμησα να 'πιάσουν' χώρο οι φωτογραφίες του και να βάλω τα υπόλοιπα κείμενα σε λινκ.)

Εδώ, ο Πρόλογος της κόρης του* στο βιβλίο του "Ημερολόγια Μοτοσυκλέττας", εκδ. Λιβάνη:
Aleida 1 Aleida 2 Aleida 3 Aleida 4
*Ώρες προσπάθησα χθες να ΜΗΝ είναι σε jpeg - μάταια! (Επειδή οι φωτο έχουν γίνει με πολύ μεγάλα γράμματα, κάνε σμίκρυνση πριν τις αποθηκεύσεις. Μακάρι να είχα σκάνερ να 'βγάλω' όλο το βιβλίο...)


Κι εδώ, Hasta Siempre με την Soledad Bravo


15 Comments:

  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 08, 2007 11:40:00 π.μ., Anonymous markos A said…

    ΕΞΟΧΟ ποστ Νανά! Το κρατώ για ενθύμιο
    - συγχαρητήρια!!!

    Καλημερα σε όλους

     
  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 08, 2007 1:01:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Tι να μας 'λέει' άραγε ο Τσε για τη σημερινή παγκόσμια κατάσταση;

    Ειδικά η τελευταία φωτογραφία του, είναι σαν να μας 'ρωτάει' χαμογελώντας...

     
  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 08, 2007 2:31:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    @ Σ' ευχαριστώ Μάρκο :)


    @ Φαντάζομαι, eraser
    ότι θα μπορούσε να μας πει:
    "Λοιπόν; Τι κάνετε;"

     
  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 08, 2007 2:45:00 μ.μ., Blogger akb8862 said…

    προσυπογράφω & τα 3 πρώτα σχόλια! Εύγε Νανά για το ποστ! Να σαι ΟΚ! Φιλιά σε όλους.

     
  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 08, 2007 3:00:00 μ.μ., Anonymous fyllo said…

    Μπράβο Νανά που θυμήθηκες τον Τσε!

    το είδωλο της εφηβείας μας που παραμένει αθάνατο!

     
  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 08, 2007 11:46:00 μ.μ., Blogger CAESAR said…

    Δεν ξέρω αν οι εποχές δημιουργούν τους ξεχωριστούς ανθρώπους ή το αντίστροφο.
    Όπως και νάχει,παρέμεινε πιστός στα ιδανικά του μέχρι τέλος !
    ...................
    [Μια φωτογραφία σου ήρθε και σε μένα
    Μια φωτογραφία σου απ' τα ξένα
    Απ' αυτές που κρατάν οι φοιτητές
    Απ' αυτές που ξεσκίζει ο χαφιές
    Απ' αυτές που κρεμάν οι φοιτητές
    Στην καρδιά τους
    Τσε Γκεβάρα...]
    (Από τον αγαπημένο Μάνο )

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 09, 2007 12:05:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    @ ΑΛΕΞ & FYLLO

    Καλημέρες & όμορφες :)

    κι η εφηβεία εδώ είναι - όποτε τη θυμηθούμε, δίνει πρόθυμο 'παρόν'!

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 09, 2007 12:07:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    @ ΚΑΙΣΑΡΑ

    Τι όμορφα που θυμήθηκες το τραγούδι του Μάνου, που φυσούσε αναπτερωτικά στις εφηβικές ψυχές μας - ψηλά και ορμητικά μας ταξίδευε κι αυτό απ' τη ζεστασιά της παρέας στους αιθέρες της ου-τοπίας!...

    Να είσαι καλά :)

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 09, 2007 3:19:00 μ.μ., Anonymous voul-voul said…

    Ο άνθρωπος αυτός μένει για πάντα στις καρδιές μας γιατί θέλησε να ομορφύνει την πραγματικότητα που ζούμε. Λείπει!

    Λιακάδες εύχομαι για όλους :)

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 09, 2007 7:35:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Σωστά, VOUL-VOUL:
    και την πραγματικότητα - αφού την αμφισβητήσουμε για να την αντιμετωπίσουμε - πρέπει πρώτα να την κατανοήσουμε για να την αλλάξουμε.

    Όπως και τον εαυτό μας εξάλλου... ;)

     
  • At Τετάρτη, Οκτωβρίου 10, 2007 11:03:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said…

    Πώς να μη μένει αθάνατος ο Τσε, όταν εξακολουθεί να υπάρχει τόση αδικία σε όλο τον κόσμο. Τουλάχιστον εκεί που έσπειρε, φαίνεται να ανθίζει μια καλύτερη μοίρα για τους ανθρώπους της Λατινικής Αμερικής.
    (Η τρίτη φωτογραφία του είναι ολοζώντανη!:)

    Ειρήνη

     
  • At Τετάρτη, Οκτωβρίου 10, 2007 8:12:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said…

    Πραγματικά! Φαίνεται τόσο τρυφερός και οικείος.
    Και ταυτόχρονα, λες και μας κοιτάζει με κατανόηση για την "ανεπάρκειά" μας...
    Υπέροχη φωτογραφία, δεν την είχα ξαναδεί :)

    Β. Σ.

     
  • At Πέμπτη, Οκτωβρίου 11, 2007 11:00:00 μ.μ., Blogger ερμία said…

    ζητάω συγγνώμη για το μεγάλο μήνυμα..είχα το ποίημα του Καββαδία(απο το τραβέρσο)για τον Τσε κι είπα να το βάλω.πολύ σ΄ευχαριστώ για όσα ξανάφερες στο μυαλό και στη καρδιά με το post σου.

    "Ποιός το 'λεγε, ποιός το 'λπιζε και ποιός να το βαστάξει;
    Αλάργα φεύγουν τα πουλιά και χάσαν τη λαλιά τους.
    Θερίζουν του προσώπου σου το εβένινο μετάξι
    νεράιδες και το υφαίνουνε να δέσουν τα μαλλιά τους.

    Πάνθηρας ακουρμάζεται, θωράει και κοντοστέκει.
    Γλείφει τα ρόδα απ' τις πληγές, μεθάει και δυναμώνει.
    Ξέρασε η γη τα σπλάχνα της και πήδησαν δαιμόνοι.
    Σφυρί βαρεί με δύναμη, μένει βουβό το αμόνι.

    Πυγολαμπίδες παίζουνε στα μάτια τ' ανοιχτά.
    Στ' όμορφο στόμα σου κοιμήθηκε ένας γρύλλος.
    Πέφτει απ' τα χείλη σου , που ακόμα είναι ζεστά,
    ένα σβησμένο cigarillos.

    Τ' όνειρο πάει με τον καπνό στον ουρανό,
    έσμιξε πιά με το καράβι του συννέφου.
    Το φως γεννιέται από παντού μα είναι αχαμνό
    και τα σκοτάδια το ξεγνέθουν και σου γνέφουν.

    Χοσέ Μαρτί, (Κόνδορας πάει και χαμηλώνει,
    περηφανεύεται, ζυγιάζεται, θυμάται.
    Με τα φτερά του θα σκοτείνιαζ' ένα αλώνι.)
    απόψε οι δύο συντροφιαστοί θα πιείτε μάτε.

    Φτάνει ο Μπολίβαρ καβαλωντας το σαϊτάρι.
    Παραμονεύει ορθή κουλέμπρα γκαστρωμένη.
    Βότανα τρίβει η Περουβάνα σε μορτάρι
    και μασουλάει φαρμακωμένο μανιτάρι.

    Του Λόρκα η κόκκινη φοράδα χλιμιντράει,
    μ' αυτός μπλεγμένος στα μετάξινα δεσμά του.
    Μακρύ κιβούρι με τον πέτρινο κασμά του
    σενιάρει ο φίλος και στο μπόι σου το μετράει.

    Γέροντας ναύτης με τα μούτρα πισσωμένα
    βάρκα φορτώνει με την πιό φτηνή πραμάτεια.
    Εχει τα χέρια από καιρό ψηλά κομμένα.
    Κι ήθελε τόσο να σου σφάλαγε τα μάτια. "

     
  • At Παρασκευή, Οκτωβρίου 12, 2007 12:00:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    ΕΡΜΙΑ μου

    τι συγνώμη να σου δώσω; μόνο θερμές ευχαριστίες, γιατί και με 'ξελάσπωσες' (στο 'ένθετο' έχω μόνο 3 στροφές απ' το υπέροχο Τραβέρσο)

    να είσαι καλά, Άσπρη Αγάπη :)

    καλημέρες σε όλους τους συνταξιδιώτες! :)

     
  • At Πέμπτη, Ιουνίου 14, 2012 8:47:00 μ.μ., Blogger Αθανασία said…

    Υπέροχο αφιέρωμα!

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS