seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Τρίτη, Μαΐου 16, 2006

Μία απ' τα ίδια & φτου κι απ' την αρχή...


Γειά σας, θα πω˙ είμαι άνεργη. Εδώ κι ένα μήνα, είμαι άνεργη˙ πάλι. Βαρέθηκα. Κουράστηκα να θυμώνω. Όχι, αδικίες συμβαίνουν στον κόσμο πολύ μεγαλύτερες. Αλλά, εδώ, δεν πρόκειται μόνο για μένα˙ έκανα ευτυχισμένους χιλιάδες ανθρώπους, που τώρα κάθονται και περιμένουν την 'όαση' σαν να δεν μπορούν να αναπνεύσουν. Δεν είναι λίγο αυτό! Τους σκέφτομαι κάθε μέρα, κάθε ώρα.
Γιατί, όπως σε όλους τους τομείς του πολιτισμού έτσι και στο χώρο μου, παιδάκια ανυποψίαστα, αλλά και υπογείως ευεπίφορα, σπρώχνονται προς την δημοσιογραφική κατρακύλα από τα γεννοφάσκια της κιτρίνως διαγραφόμενης καριέρας τους. Κατά τους “δασκάλους” τους, σαν τον Γιώργο-όνομα-και-μη-χωριό, χτίζουν κι αυτά το όνομά τους πάνω στα σκατά· με την ψευδαίσθηση ότι δεν θα βρωμίσει κι αυτό.
Της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα, μαθαίνει, και γίνεται χειρότερη.
Στους καθημερινούς δρόμους αφρίζει η λογική. Ανοστιά. Όσα προσφέρει το σύστημα, είναι ακριβώς αυτά που σου στερεί.

Μου λέν αν φύγω πιο ψηλά, θα ζαλιστώ
Καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι
Και πως αν θέλω περισσότερα να δω
Σ' ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι
Κι όταν φοβάμαι πως μπορεί να τρελαθώ
Μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
Είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ' αλλάξω …

Προχθές δεν κοιμήθηκα όλη τη νύχτα. Χαπακωνόμουνα διαδοχικά - ασπιρίνες, quite life, βαλεριάνα - τίποτα! Στο τέλος, κατά τις 5 το πρωί, κατάπια και δυο μικρά λεξοτανίλ - να του καταφέρω, επιτέλους, το τελειωτικό χτύπημα του αγριοκάτσικου (μυαλού).
Θυμήθηκα τον πίνακα του Μαγκρίτ, Άγγελε:



Καθώς μ' έπιασε πάλι ν' ασχοληθώ με το χώμα και τις παραμελημένες γλάστρες μου, σκαλίζοντας για να φυτέψω, σχίστηκε το χέρι μου. Έβαλα οινόπνευμα.
Ο πόνος είναι τόσο οξύς, που ξέχασα όλους τους άλλους. (πόνους)

8 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS