seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Κυριακή, Ιουνίου 11, 2006

Βάζε μου ιδέες!


Αυτό το ερώτημα έχει καταντήσει το υπαρξιακό μου σίριαλ: Ζω για να γράφω; Ή, μήπως, γράφω για να ζω;
Το πρώτο σκέλος της ερώτησης μού φαίνεται αρκετά… μεγαλόπνοο για να το υποστηρίξω˙ καταλήγω στο δεύτερο˙ πιο ολιγαρκές και βασανισμένο - για όποιον γνωρίζει. Τη ζωή. (Μεγάλα λόγια.)
(Το κακό είναι πως έχει χαλάσει το κασετοφωνάκι μου και αναγκάζομαι να γράφω σε χαρτάκια, πριν τα περάσω στο ηλεκτρονικό.)
Δεν μπορώ να πω αν αυτή η κατρακύλα-ασφυξία είναι φαύλος κύκλος και πώς μας προέκυψε. Αυτό που ξέρω είναι πως, όσο εξαφανίζονται οι παλιές αξίες της αληθινής ζωής - που σέβονταν οι άνθρωποι, κι αυτή τους χάριζε τη γλύκα της - τόσο φουντώνουν η εύκολη χυδαιότητα του ανεγκέφαλου τζάμπα μάγκα, η οποία πολλαπλασιάζεται ανεμπόδιστα χάρη στην ανερμάτιστη θρασύτητα και στην παχυδερμία της καβαλημένης εξουσίας.
Παρακολουθούμε την εξέλιξη ως θεατές - όπως έχουμε συνηθίσει.
Η εξουσία, βρίσκει και τα κάνει - στα πλαίσια της ανατριχιαστικής επανίδρυσης - γιατί, εκτός της δικής μας απάθειας, έχει σύμμαχο τα λεγόμενα ΜΜΕ˙ όπου, κάθε ώρα και στιγμή, ορθολογιστικά προγραμματισμένα, λαμβάνει χώρα ανελλιπώς η άσκηση της παραπλανητικής, εντεταλμένης δημοσιογραφίας και η αποθέωση της ευτέλειας στο υψηλό επίπεδο του Σημαίνοντος και Σημαντικού. Υπνωτικά, κατάλληλα για εθελούσιους μαζοχιστές, που ηδονίζονται ανάμεσα σε καραγκιόζηδες και καθάρματα-ξεδιάντροπα φερέφωνα.
Το έγκλημα με άλλη όψη. Θύματα, η Παιδεία (ναι, έτσι εκδικείται όταν την απαξιώνεις) και η εξ αυτής απορρέουσα Ευγένεια. Πριν αναδυθεί ο θύτης, έχει προηγηθεί ο ψυχικός βιασμός του.
Και η Νατέλα - εκπρόσωπος μιας αξιοπρέπειας που κάτι μας θυμίζει, αλλά δυσκολευόμαστε πια να την συνειδητοποιήσουμε - έχει καμπουριάσει από το βάρος του μονο-δικού της πόνου.
Πώς ζούσαν άραγε την καθημερινότητά τους οι φιλήσυχοι γερμανοί το 1932, π.χ.;

Όπου δεν βρίσκει έδαφος η βία κάθε είδους και τρόπου, φυτρώνει η παραδοχή της μοναξιάς για τον ευάλωτο (πριν αντι-δράσει). Αν κλειστεί στο καβούκι του, αρχίζουν οι παραμορφώσεις - κατά συντριπτική πλειοψηφία δεν είναι εξωτερικές. Βράζουν και χτυπιούνται μέσα μας, και δεν ξέρουμε πότε και πώς θα τιναχτεί η βαλβίδα 'ασφαλείας'. (Τα αποτελέσματα φαίνονται, ναι. Και, το χειρότερο: τις περισσότερες φορές μάς εκπλήσσουν.)
Στο αδιέξοδο της μοναξιάς που τους χάρισαν, βάζουν φωτιά και οι - πεισματικά 'ανεξέλεγκτοι' - κουκουλοφόροι που κρύβονται απ' τον εαυτό τους - αν δεν τους κρύβει το κράτος στην ασυδοσία του.
Οι υπόλοιποι, όσο δεν εκρήγνυται η μέσα μας βία, περιφέρουμε τις αναπηρίες μας στο φως του ήλιου ή στις σκοτεινιές των λευκών νυχτών - ανάμεσα στο αγριεμένο πλήθος. Ώσπου να 'ρθει η αγνή εξέγερση σε real time, και να παρατήσουμε τα playstation της εικονικής ζωής: game over!

Εξάλλου, όπως παραμένει το ερώτημα, 'το αυγό έκανε την κότα, ή η κότα το αυγό;' - κι άσε τους… επιστήμονες να λένε (δεν έχουν με κάτι σοβαρότερο ν' ασχοληθούν;!) - έτσι και η ταχύτητα έχει το μερίδιό της στη βία, δηλαδή στην απομάκρυνσή μας από το πρωταρχικό κύτταρο της αθωότητας.
Η ιδιώτευση, απ' την άλλη - όταν δεν οφείλεται στο αραλίκι τού καναπέ και όλα τα επακόλουθά του - έχει τις ρίζες της στην απογοήτευση˙ η μόνη 'ενοχή' που θα μπορούσαμε να της προσάψουμε, είναι ότι βολεύει τις παντοειδείς εξουσίες.
Νιώθω πως έχουμε πάρει την κατηφόρα με γκάζια, και αντικρίζουμε ήδη το μεταπυρηνικό τοπίο του μέλλοντός μας. Αλλά, εδώ που τα λέμε, τι θα πει μέλλον; (Αν δεν τα 'χουμε δει όλα, αλλίμονό μας…)

Μ' αρέσει να χάνω το χρόνο μου. 1ον, γιατί δεν είναι 'μου'˙ και 2ον, το πού είναι διαθέσιμος για να τον βρίσκω εγώ και να τον χάνω, δεν εξαρτάται από μένα˙ οπότε, κανένας ηρωισμός. Ίσως, μόνο κάποια εγγενής ανησυχία για την οπωσδήποτε εξάντλησή του.
Πώς έχει καταντήσει η ζωή; Χάρτινη; Ή εμείς ανεπαισθήτως μεταλλαγμένοι, εθισμένοι στις ενέσεις της με το ζόρι 'χαράς';

Όπως το παραδοσιακό, έτσι και το ηλεκτρονικό ημερολόγιο (blog), μοναχικό είναι, μη γελιόμαστε. Καιρό τώρα αναρωτιέμαι, γιατί δεν μπορούμε να το κάνουμε δια-δραστικό; Αλλιώς, τι έχουν να πουν δύο (ή εκατομμύρια) γραμμές που τρέχουν παράλληλα στην έρημο του κόσμου;

Θα μπορούσαμε να 'χτίσουμε', π.χ, ένα ρεάλ μυθιστόρημα με προσωπικές - του καθένα μας - πινελιές. Αν θέλεις, μπορείς να συνεχίσεις ή, όπως θα 'γεμίζει', ν' αλλάξεις την ιστορία:


Ο κ. Φ. Π., ένας μοναχικός κύριος που δουλεύει σε λογιστικό γραφείο, την ημέρα που πληρώνεται το μηνιάτικό του, συνηθίζει να πηγαίνει σ' ένα γειτονικό, ακριβό εστιατόριο.
Η πόλη του είναι παραθαλάσσια, αλλά οι επισκέψεις του στην ακτή είναι πολύ αραιές και απρογραμμάτιστες. Μπορούμε να φανταστούμε το δρομολόγιό του.
Η μόνη 'διαφυγή' του: στην αρχή του καλοκαιριού, παρακολουθεί στην τηλεόραση τον γύρο της Γαλλίας με ποδήλατο. Για το εικονικό ταξίδι, εννοείται…

Παρεμπιπτόντως, μεθαύριο έχει τα γενέθλιά του.

Αυτό που θα κάνει σήμερα, δεν έχει ξανασυμβεί στη συνηθισμένη ζωή του˙ θα είναι έκπληξη και για τον ίδιο.

......................................................................................
……………………………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………………

12 Comments:

  • At Κυριακή, Ιουνίου 11, 2006 2:32:00 μ.μ., Anonymous voula-vouliagmeni said…

    Με το μακρύ μαύρο παλτό να ανεμίζει... Ξαφνικός χειμώνας μες στην καθυστερημένη άνοιξη. Η θάλασσα γκρίζα κι ανακατεμένη. Ο Φ. Π. βολτάρει παρέα με τις αναμνήσεις του...

     
  • At Κυριακή, Ιουνίου 11, 2006 2:54:00 μ.μ., Blogger Πληρωμένη πένα said…

    Η ιδιώτευση δεν είναι διέξοδος αλλά φυγή. Έχω ακούσει πολλές φορές πως «Η εξουσία, βρίσκει και τα κάνει». Αλλιώς τι; Με το που κλείσεις την τηλεόραση και «αρχίσεις να σκέφτεσαι» θα πέσει από μόνη της η «εξουσία»; Για να έρθει τι; η Βασιλεία των ουρανών; Δεν υπάρχει εξουσία, δεν υπάρχουν ΜΜΕ, δεν υπάρχουν θύματα και θήτες. Υπάρχει μόνον ο άνθρωπος και η φύση του. Και η φύση του είναι ο όχλος, το μπουλούκι που μαζεύεται για να δολοφονήσει τα άτομα. Το άτομο είναι η άλλη όψη του ιδιώτη που αναφέρεις. Διάβασα προσεκτικά το κείμενό σου, με κούρασε και με νευρίασε, δεν ξέρω γιατί.

    Χρόνια πολλά κιόλας.

     
  • At Κυριακή, Ιουνίου 11, 2006 4:03:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Φαντάζομαι πως 'αν δεν παινέψεις το σπίτι σου...'

    Όσο δεν κάνετε κάτι εσείς οι 'από μέσα' προς την κατεύθυνση της ουσιαστικής αλλαγής, ναι, είναι καλύτερα να την κλείσεις τη ρημάδα.
    Κι αν "αχίσουμε να σκεφτόμαστε"
    πού ξέρεις; μπορεί & να πέσει. (Καμιά καλύτερη ιδέα απ' τους από καθέδρας αφορισμούς.)

    Έτσι κι αλλιώς, προτιμότερη η κίνηση απ' την (βολεμένη) αδράνεια.
    Πάντως, συγνώμη για την... κούραση που σου προκάλεσα!;-

    Υ/Γ Και ποιος σου είπε ότι το άτομο που περιγράφεις δεν είναι η αποθέωση της ιδιώτευσης; Εκεί δεν μας έχουν σπρώξει οι... "εξουσίες που δεν υπάρχουν"(!);

    Χρόνια πολλά & σε σένα.

     
  • At Κυριακή, Ιουνίου 11, 2006 4:04:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    voula-vouliagmeni!
    Συνέχεια :
    Έχει στην τσέπη του πασατέμπο˙ στην αριστερή, ένα μικρό περίστροφο.
    Στην προκυμαία, οι γλάροι μαζεύονται πάνω σ' ένα σωρό από σάπια σκουπίδια…

     
  • At Κυριακή, Ιουνίου 11, 2006 8:37:00 μ.μ., Blogger Πληρωμένη πένα said…

    Ο ιδιώτης (idiot που λένε και οι εγγλέζοι) δεν είναι το άτομο που περιέγραψα. Το άτομο ξεκινάει τον απολογισμό αποδίδοντας ευθύνες πρώτα στον εαυτό του. Όσο για τη «ρημάδα» που αναφέρεις, δεν μπορεί να γίνει κάτι από μέσα από τη στιγμή που οι απ' έξω λυσσάνε να παραμείνει ως έχει.


    Εγώ δεν έχω γενέθλια σε 2 μέρες

     
  • At Κυριακή, Ιουνίου 11, 2006 10:52:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Όχι, Κωνσταντέν μου! Αυτή είναι η βολική καραμέλα (ότι λυσάνε οι απέξω να μείνει ως έχει - εκτός κι αν εννοείς τους έχοντες συμφέρον να παραμείνει έτσι)!

    Για τον απολογισμό που πρέπει να ξεκινήσει απ' τον εαυτό μας, καθόλου δεν διαφωνώ. (Αυτό υποστηρίζω & στο κείμενο που σε... νευρίασε...;-)

    Ούτ' εγώ έχω γενέθλια - fiction!

     
  • At Δευτέρα, Ιουνίου 12, 2006 3:04:00 π.μ., Blogger Πληρωμένη πένα said…

    Θα μπορούσα να προσπαθήσω να σου εξηγήσω ότι οι τηλεοράσεις είναι μοναχά επιχειρήσεις* και, όπως και με τους πολιτικούς, έχουν το επίπεδο της πλειοψηφίας στην οποία απευθύνονται, αλλά μάλλον δε σε ενδιαφέρει και πολύ.

     
  • At Δευτέρα, Ιουνίου 12, 2006 3:10:00 π.μ., Blogger Πληρωμένη πένα said…

    Δεν θα προσπαθήσω να σου αλλάξω άποψη, δεδομένου του ότι κανείς δεν μπορεί πραγματικά να αλλάξει την άποψη κανενός, και επειδή δεν έχω και κάτι άλλο να προσθέσω θα αρκεστώ στο να σου πω πως μου άρεσε τελικά το κείμενό σου, ακόμα και έτσι εκνευριστικό και κουραστικό που ήταν.

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα

    *Νόμος ζήτησης - προσφοράς

     
  • At Δευτέρα, Ιουνίου 12, 2006 12:04:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Γι' αυτό, λοιπόν, μιλάμε: το 'παραδεκτό' επίπεδο της πλειοψηφίας. Κατά την άποψή μου (που, γενικώς, δεν έχω δυσκολία να την αλλάζω - όταν το χρειάζεται), ο φαύλος κύκλος - 'αυτά ζητάνε, αυτά τους δίνουμε' - ενέχει μία… δόλια προϋπόθεση απ' τους 'απέναντι': τους κρατάμε εκεί, επειδή μας συμφέρει (παντοειδείς κερδοσκοπίες)!
    Το αισχρό είναι πιο προφανές στην περίπτωση της 'δημόσιας' τηλεόρασης - την πληρώνουμε για να κάνει συγκεκριμένο έργο (βλ Σύνταγμα), κ.λπ.

    Κι εγώ δεν μπορώ να σου αλλάξω γνώμη, αλλά δεν αποφαίνομαι ότι 'δεν σε ενδιαφέρει και πολύ' - διάλογος γίνεται!

    Σ' ευχαριστώ (που, τελικά, σου άρεσε το κείμενο…;-) - καλή βδομάδα.

     
  • At Δευτέρα, Ιουνίου 12, 2006 4:25:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Ο Φ. Π. συχνάζει στο Kαφέ Mαρτίνιο ντα Aρκάντα, κοντά στο μώλο, στην Πλατεία των Aνακτόρων, δίπλα στην προκυμαία του Σοντρέ.
    Πηγαίνει, συνήθως, αργά το μεσημέρι ή νωρίς το απόγευμα - να συναντά όσο το δυνατόν λιγότερους θαμώνες.
    Πιάνει τραπέζι γωνία, βγάζει το ριγέ τετράδιο με το μαύρο στυλό του περασμένο στο εξώφυλλο, κι αφήνει το βλέμμα του να χαθεί στον ωκεανό.

     
  • At Δευτέρα, Ιουνίου 12, 2006 4:56:00 μ.μ., Anonymous voula-vouliagmeni said…

    "Aύριο γίνομαι 48 χρόνων!", σκέφτεται. Και δεν μπορεί να γράψει γραμμή…

     
  • At Τρίτη, Ιουνίου 13, 2006 12:54:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    13 Ιουνίου 1969. Χρόνια πολλά, κύριε Φ. Π.!

    Ο κόσμος γνώρισε τόσους πολέμους και καταστροφές, μυαλό δεν βάζει˙ κατρακυλάει στο γκρεμό της απληστίας του… Ώσπου να ξαναγεννηθεί… Πώς;…

    "Α, σήμερα θα πάω στο Excepcional. Δικαιούμαι να κάνω αυτό το δώρο στον εαυτό μου!..."

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS