seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Τρίτη, Ιανουαρίου 16, 2007

Ποδόσφαιρο στα νησιά Vanuatu

Κανονικά, οι σύγχρονες Ερινύες (για τους ισχυρούς), θα 'πρεπε να είναι τα παιδιά που πεθαίνουν κατά χιλιάδες κάθε λεπτό - κάθε λεπτό που γερνάει ο 'πολιτισμένος' κόσμος - κάθε λεπτό: από πείνα, κακομεταχείριση, ανέχεια, αρώστιες, πολέμους...
Και λέω 'κανονικά', γιατί όλα είναι εξω-φρενικά.
Δεν ισχύει τίποτα κανονικό. :(
Λες και ο καιρός γυρίζει τα μέσα-έξω την ανθρώπινη βρώμα και την κάνει ορατή από παντού. Το χειρότερο δεν είναι ότι δεν ξέρεις πώς να ξεφύγεις, αλλά ότι σε τρώνε και οι τύψεις από πάνω! Κουρέλι...

Η μουσική μαζεύεται στο άλσος το μεσημέρι.
Οι γέρικοι θάμνοι εξανεμίζονται κοντά στο δρόμο˙
ένα σπίτι αστράφτει θαυμαστό.
Στο λιβάδι παιδιά παίζουν μπάλα
ύστερα, ένα δέντρο υψώνεται μπροστά σου σε κύκλους.
(Απόσπασμα από τον Περίπατο, του Γκέοργκ Τρακλ)

Υπό άλλες συνθήκες, μιας Άνθησης του Ανθρώπου μακριά από τη δόλι-α... παγκοσμιοκρατία, αυτό θα ήταν υπέροχο: τίποτα κανονικό, δηλαδή!

Δυστυχώς: στο μαύρο συνηθίζουμε σκοτάδι - κι όχι, μητέρα, στη νοσταλγία της μήτρας σου... Γιατί υπάρχουνε παιδιά που ζούνε μόνο πέντε μέρες - ή την υπόλοιπη ζωή τους χωρίς χέρια και πόδια. Και ντρέπομαι πια να χαίρομαι.
Η τύψη όμως δεν δαγκώνει αποτελεσματικά. Όχι όσο το δηλητήριο που μας ποτίζουν.

Τι κάνουμε τότε (πριν καταντήσουμε... Μυθριδάτες!);

Πρώτον: κλείσε τα μάτια.
Δεύτερον: μύρισε ένα λουλούδι.
Tρίτον: δώσε - και, ει δυνατόν, πάρε! - ένα καυτό φιλί!

Tο μόνο πράγμα που διαφοροποιεί τον χρόνο, ο οποίος - στα ανθρώπινα μέτρα - αποτελείται από μια αόρατη συρραφή ρεουσών στιγμών, δεν είναι άλλο από τα δικά μας ίχνη στη διαδρομή του: δράση, συνάντηση, αντί-δραση - ανάμεσα στους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα, τα νερά, τα φυτά και τα ζώα.
Εδώ επεμβαίνει η δική μας συμμετοχή: πώς ν' αγαπήσουμε.

Καμιά φορά, βέβαια, το παρακάνουμε στον κυνισμό˙ κι αυτό, στρέφεται ως μπούμερανγκ-αυτοτιμωρία, που αδρανοποιεί οποιαδήποτε θετική ενέργεια - μέσα κι έξω μας. Όμως, χρωστάμε στον εαυτό μας ν' αντιστεκόμαστε.


Nα κάνουμε, λοιπόν, πως δεν κρυώνουμε!
Σαν να είναι πάντα καλοκαίρι.
Kι ας χιονίζει στα βουνά, κι ας φυσάει μανιασμένος ο βοριάς στις ψυχές των μοναχικών. Nα κάνουμε πως δεν κρυώνουμε - υπάρχουν κι άλλοι (πολλοί!) που κρυώνουν στ' αλήθεια!
Aυτό δεν θα πει ζωή; Να θυμάσαι πάντα την άμμο.
Γιατί δεν είμαστε σημαντικοί ούτε όσο ένας κόκκος της.


Στο Πόρτο Αλέγρε έχει πάντα καλοκαίρι;


6 Comments:

  • At Τρίτη, Ιανουαρίου 16, 2007 11:40:00 μ.μ., Anonymous markos A said…

    Η παιδική θνησιμότητα, ιδιαίτερα στην Ασία και την Αφρική, αυξάνεται κάθε χρόνο.
    Το νερό θ' αρχίσει να μας λείπει, ενώ η θάλασσα θα φουσκώνει.
    Ο άνθρωπος "απολαμβάνει" τα έργα του.
    Οι επαναπαυμένοι λένε ότι όσοι ανησυχούν, κινδυνολογούν.

    Καληνύχτα σας...

     
  • At Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 12:02:00 μ.μ., Anonymous voula-vouliagmeni said…

    Εδώ, έχουν λιώσει πάγοι έκτασης όσο το 1/4 της Ευρώπης, και οι "ιθύνοντες" κωφεύουν!
    Τι να περιμένουμε, λοιπόν;...

     
  • At Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 12:31:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    @ Και δεν φτάνουν οι ελλείψεις, Μarko. Όσα δεν πεθαίνουν της πείνας (κυριολεκτικά), αποδεκατίζονται στις πολεμικές συγκρούσεις.

    @ Νομίζω, voul-voul, δεν έχουμε να περιμένουμε παρά... το τέρμα του κατήφορου!...

     
  • At Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 12:57:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Αφγανιστάν, Ιράκ, Λίβανος, Παλαιστίνη, Λατινική Αμερική...

    Ποιος φταίει;

     
  • At Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 1:39:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Σουδάν, Σομαλία...
    και ο κατάλογος είναι σίγουρα... ημιτελής...

    Αυτός που φταίει, δεν γίνεται να ερωτηθεί (μόνο να... αντιμετωπιστεί - μαζικά)...

     
  • At Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 4:07:00 μ.μ., Anonymous Lakwnia said…

    Είναι, πάντως, πράγματι εξωφρενικό, οι "μεγάλοι" να οδηγούν ενσυνείδητα τον πλανήτη (την ίδια τη ΖΩΗ!) στην καταστροφή.

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS