seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Τρίτη, Ιουνίου 13, 2006

Ένας άλλος Ρικάρντο Ρέις


ομαδική συγγραφή μιας φανταστικής(;) ιστορίας

Ο κ. Φ. Π., ένας μοναχικός κύριος που δουλεύει σε λογιστικό γραφείο, την ημέρα που πληρώνεται το μηνιάτικό του, συνηθίζει να πηγαίνει σ' ένα γειτονικό, ακριβό εστιατόριο.
Η πόλη του είναι παραθαλάσσια, αλλά οι επισκέψεις του στην ακτή είναι πολύ αραιές και απρογραμμάτιστες. Μπορούμε να φανταστούμε το δρομολόγιό του.
Η μόνη 'διαφυγή' του: στην αρχή του καλοκαιριού, παρακολουθεί στην τηλεόραση τον γύρο της Γαλλίας με ποδήλατο. Για το εικονικό ταξίδι, εννοείται…

Παρεμπιπτόντως, μεθαύριο έχει τα γενέθλιά του.
Αυτό που θα κάνει, δεν έχει ξανασυμβεί στη συνηθισμένη ζωή του˙ θα είναι έκπληξη και για τον ίδιο.

Κυριακή, Ιούνιος 11, 2006 2:32:06 μμ, voula-vouliagmeni said…
Με το μακρύ μαύρο παλτό να ανεμίζει... Ξαφνικός χειμώνας μες στην καθυστερημένη άνοιξη. Η θάλασσα γκρίζα κι ανακατεμένη. Ο Φ. Π. βολτάρει παρέα με τις αναμνήσεις του...

Κυριακή, Ιούνιος 11, 2006 4:04:40 μμ, onlysand said…
voula-vouliagmeni!
Συνέχεια :
Έχει στην τσέπη του πασατέμπο˙ στην αριστερή, ένα μικρό περίστροφο.
Στην προκυμαία, οι γλάροι μαζεύονται πάνω σ' ένα σωρό από σάπια σκουπίδια…

Δευτέρα, Ιούνιος 12, 2006 4:25:44 μμ,
onlysand said...
Ο Φ. Π. συχνάζει στο Kαφέ Mαρτίνιο ντα Aρκάντα, κοντά στο μώλο, στην Πλατεία των Aνακτόρων, δίπλα στην προκυμαία του Σοντρέ. Πηγαίνει, συνήθως, αργά το μεσημέρι ή νωρίς το απόγευμα - να συναντά όσο το δυνατόν λιγότερους θαμώνες.
Πιάνει τραπέζι γωνία, βγάζει το ριγέ τετράδιο με το μαύρο στυλό του περασμένο στο εξώφυλλο, κι αφήνει το βλέμμα του να χαθεί στον ωκεανό.

Δευτέρα, Ιούνιος 12, 2006 4:56:28 μμ, voula-vouliagmeni said…
"Aύριο γίνομαι 48 χρόνων!", σκέφτεται. Και δεν μπορεί να γράψει γραμμή…

Τρίτη, Ιούνιος 13, 2006 12:54:23 μμ,
onlysand said…
13 Ιουνίου 1969. Χρόνια πολλά, κύριε Φ. Π.!

Ο κόσμος γνώρισε τόσους πολέμους και καταστροφές, μυαλό δεν βάζει˙ κατρακυλάει στο γκρεμό της απληστίας του… Ώσπου να ξαναγεννηθεί… Πώς;…

"Α, σήμερα θα πάω στο Excepcional. Δικαιούμαι να κάνω αυτό το δώρο στον εαυτό μου!..."


(συνεχίζεται - με τις δικές σας ιδέες, προσθήκες ή ανατροπές)



9 Comments:

  • At Τρίτη, Ιουνίου 13, 2006 4:32:00 μ.μ., Anonymous voula-vouliagmeni said…

    Ο Φ. Π. κοιτάζει έξω απ' το μικρό παράθυρο του γραφείου του. Σκοτεινιά πάλι˙ μαζεύονται σύννεφα σχηματίζοντας απόκοσμα σχήματα. Προχθές, είχε επιτέλους σταματήσει να βρέχει.
    Πήγε στο Excepcional κατά τις οκτώμιση.

     
  • At Τετάρτη, Ιουνίου 14, 2006 12:09:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    Ήξερε πως σήμερα θα τον σερβίρει η Τσελίνα. Τις προάλλες, κουβεντιάζοντας για τον καιρό, που λέει ο λόγος, ανακάλυψαν πως έχουν γεννηθεί την ίδια μέρα˙ εκείνη, δέκα χρόνια αργότερα. Τον καλωσόρισε χαμογελώντας και του έκανε νόημα να καθίσει στο τραπέζι απέναντι απ' το ενυδρείο με τους αστακούς. Στη γωνία, μια μεγάλη φωτισμένη μπανανιά θύμιζε εξωτική παραλία.
    Ήταν νωρίς, η κοπέλα δεν φορούσε ακόμα τα ρούχα της δουλειάς˙ το εμπριμέ κοντομάνικο φουστανάκι της έμοιαζε με παράξενο λουλούδι στο συννεφιασμένο βραδάκι.
    Ο κ. Φ. Π. πλησίασε στο μπαρ και άφησε το τριαντάφυλλο μέσα σ' ένα ποτήρι.

     
  • At Πέμπτη, Ιουνίου 15, 2006 12:48:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Η Τσελίνα Domingo ήταν μια περιπλανώμενη ψυχή της λαμπερής Αργεντινής, που βρέθηκε στη μέση του πουθενά, όταν ο Λούι την άφησε για τη χορεύτρια ενός περαστικού τσίρκου. 'Εδώ θα σε περιμένω', του είχε πει - και, δέκα χρόνια τώρα, αυτό κάνει ακόμη˙ ξέμεινε στην άκρη του μεγάλου ωκεανού. Δεν της αρέσει να μιλάει για τα περασμένα, αλλά εκείνο το βράδυ ένιωσε το ενδιαφέρον του Φ. Π. να ζεσταίνει τη μοναχική καρδιά της και ανοίχτηκε. Τώρα τον κοιτούσε σαν να ντρεπόταν.
    Εκείνος επέστρεψε στο τραπέζι του χωρίς να βιάζεται˙ το βλέμμα του αιχμαλώτιζε η αγωνία των αστακών στο ενυδρείο.
    - Σήμερα τους πιάσαμε, είναι φρεσκότατοι˙ να σας ετοιμάσω...;
    - Όχι, ευχαριστώ, μια μπουγιαμπέσα να...
    - Εντάξει… Θα πάρει λίγη ώρα, ε… Τι θα πιείτε;

    Ο Φ. Π. απομάκρυνε το κουβέρ προς τη γωνία του τραπεζιού˙ έβγαλε ένα μικρό σημειωματάριο και το μαύρο στυλό του.
    Σκέψεις-γλάροι βούιζαν στο κεφάλι του και επέμεναν να απαθανατίσουν την ασημαντότητά τους:

    Το α-συνείδητο είναι το θεμέλιο της ζωής˙ κάλλιστα, η απώλειά του μπορεί να λέγεται παρακμή˙ γιατί σημαίνει ταυτόχρονα την απώλεια της αθωότητας…

    Είναι εύκολο να απομακρύνεις τους ανθρώπους˙ αρκεί να μην τους πλησιάζεις…

    Πίστη δεν αποκτάς με το νου˙ αν η καρδιά μπορούσε να σκεφτεί, θα σταματούσε…

    Ο Φ. Π. έφερε στα χείλη του το ποτήρι και κόλλησε πάλι, χωρίς να το θέλει, τη ματιά του στο ενυδρείο.

     
  • At Πέμπτη, Ιουνίου 15, 2006 3:56:00 μ.μ., Anonymous voula-vouliagmeni said…

    Λίγο πριν τις δέκα - ο κόσμος είχε γεμίσει την αίθουσα και το βουητό της κουβέντας σχεδόν υπερκάλυπτε την απαλή μουσική που συνόδευε την έξαψη της απόλαυσης.
    Ο Φ. Π. σκέφτηκε πως και να μη χρειαζόταν φαγητό ο άνθρωπος, θα έπρεπε οπωσδήποτε να το εφεύρει. Είναι η μία από τις δύο απολαύσεις˙ η άλλη έχει λιγότερο… κόσμο!
    Και το κροτάλισμα των αστακών δεν ακουγόταν τώρα τόσο δυνατά - τους έριξε άλλη μια ματιά˙ είχαν λιγοστέψει κατά... δύο,... πέντε... - έμειναν μόνο 7.
    Ο Φ. Π. γευόταν το κρασί του, νομίζοντας πως πίνει το αίμα τους.
    Δεν έχουν αίμα οι αστακοί˙ η αυθυποβολή, πάλι, ναι.

     
  • At Παρασκευή, Ιουνίου 16, 2006 3:24:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Θες η απαλή μουσική, θες το μεθυστικό ρουμπίνι στο κρασί του, ο Φ. Π. αποφάσισε πως δεν θέλει να πάρει και γλυκό.
    Έκανε νόημα στην Τσελίνα να φέρει το λογαριασμό. Νωρίτερα, το απόγευμα, είχε σκοπό να της προτείνει ένα ποτό στο Amarcord, μετά το τέλος της βάρδιας της˙ τώρα δεν ήξερε αν ήθελε.
    Το βλέμμα του έπεσε πάλι στους αστακούς - σηκώθηκε ν' αναζητήσει τον σεφ. Πήγε πίσω απ' το μπαρ, στην πόρτα της κουζίνας - δυο τρεις μάγειροι τον κοίταξαν ξαφνιασμένοι. Ο σεφ τον καλωσόρισε:
    - Συνέβη κάτι, κ. Π.;
    - Όχι, όχι, όλα εντάξει. Θα ήθελα μόνο μια χάρη...
    - Ό,τι μπορώ…
    - Ν' αγοράσω τους αστακούς που έμειναν στο ενυδρείο.
    - Σας τους προτείναμε και στην αρχή…
    - Θα ήθελα να τους πάρω ζωντανούς, γίνεται;
    - Να βρω μια σακούλα…
    - Σας ευχαριστώ.

    Ο κ. Φ. Π. άφησε το μισό μισθό του στο πιατάκι που του είχε φέρει στο μεταξύ η κοπέλα, μάζεψε το σημειωματάριο και το μαύρο στυλό του, και πήρε το παλτό του απ' την ροκοκό κρεμάστρα˙ έψαξε εξωτερικά την αριστερή τσέπη για το περίστροφο.

     
  • At Παρασκευή, Ιουνίου 16, 2006 10:32:00 μ.μ., Anonymous voula-vouliagmeni said…

    Το ρολόι της πλατείας χτύπησε έντεκα φορές, όταν ο Φ. Π. έβγαινε απ' το Excepcional˙ ο κόσμος λίγος και σιωπηλός, αραιή κίνηση στους γύρω δρόμους.
    Κοντοστάθηκε να ρουφήξει βαθιά το τσιγάρο που άναψε, αφού είχε μείνει άκαπνος για δυόμιση ώρες˙ ήταν η δοκιμασία στην οποία υποβαλλόταν κάθε φορά που επισκεπτόταν το Excepcional με τα καθαρά τραπεζομάντηλα και τις αυστηρές προδιαγραφές...

     
  • At Σάββατο, Ιουνίου 17, 2006 12:02:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Η υγρασία τού νότισε τα πνευμόνια. Κούμπωσε το παλτό του στο στήθος, τράβηξε δύο απανωτές ρουφηξιές και πέταξε το τσιγάρο. Οι δαγκάνες στην τσάντα κροτάλιζαν τώρα με ανυπόμονο ρυθμό.
    Ο κύριος Φ. Π. πήρε το δρόμο για την προκυμαία…
    Για πρώτη φορά έπιανε οστρακόδερμο˙ ανατρίχιαζε στην ιδέα πως μέσα στο σκληρό κέλυφος ένα ολόκληρο ροζ εργοστάσιο δούλευε τέλεια και ασταμάτητα για τη ζωή˙ ώσπου το χέρι του άπληστου ανθρώπου να θελήσει να του την πάρει!
    Βραχάκι-βραχάκι, έφτασε ως το σημείο που ξανοιγόταν περισσότερο στο πέλαγος κι άρχισε να ρίχνει έναν-έναν τους αστακούς στην ήσυχη θάλασσα. Με το πρώτο ξάφνιασμα της ελευθερίας τα πλοκάμια τους μπερδεύονταν, αλλά γρήγορα η αέναη φύση έβρισκε το δρόμο της.
    Μετά από μικρό δισταγμό, επέστρεψε για να ανιχνεύσει την πορεία τους… πάνω στη γέφυρα με τα ξύλινα αγγελάκια στο ύψος των καταρτιών… έσκυψε στο νερό, γιατί του φάνηκε πως είδε κάτι κόκκινο να ιριδίζει χαρούμενο...
    Έβαλε το χέρι στην τσέπη και χάθηκε στη νύχτα, παίρνοντας την αντίθετη κατεύθυνση.

     
  • At Κυριακή, Ιουνίου 18, 2006 9:49:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Ο Φ. Π. έκανε το γύρο της πλατείας των Aνακτόρων, πήρε τον ανήφορο προς το αστεροσκοπείο, κι ανέβηκε στο κάστρο που δεσπόζει πάνω απ' την πόλη, μέσα στο δάσος. Είδε από ψηλά το φεγγάρι να φωτίζει την προκυμαία του Σοντρέ… να και το Kαφέ Mαρτίνιο ντ' Aρκάντα, κοντά στο μώλο˙ από Δευτέρα εκεί θα είναι πάλι το απομεσήμερο που δεν τον πιάνει ο ύπνος - για λίγη ξεκούραση δευτερολέπτων...
    Ασυναίσθητα, έψαξε το περίστροφο στην τσέπη του˙ εκεί ήταν˙ ακόμη˙ να χλευάζει τα μάταια εγκόσμια και την άνοστη δειλία του...
    Έκανε ένα τσιγάρο ρεμβάζοντας τα σκοτεινά σύννεφα και τις αχανείς σκέψεις του…

    Αυτό που με πονάει, είναι πως δεν αξίζει τον κόπο να γράφω˙ πως τον χρόνο που χάνω για να γράφω, δεν τον κερδίζω παρά μόνο μέσα στην αυταπάτη, πως αξίζει τον κόπο να γράφω...

    Αναρωτιέμαι αν είναι ίσες οι δύο ολόιδιες ταχύτητες, με τις οποίες πέφτουν στη θάλασσα: ο άνθρωπος που αυτοκτονεί, κι αυτός που έχασε την ισορροπία του στην άκρη του γκρεμού...

    Να ταξιδέψω; Για να ταξιδέψω, φτάνει να υπάρχω...
    Η ζωή είναι αυτό που εμείς την κάνουμε να είναι. Τα ταξίδια είναι οι ίδιοι οι ταξιδιώτες. Αυτό που βλέπουμε, δεν είναι αυτό που βλέπουμε˙ είναι αυτό που είμαστε...

     
  • At Δευτέρα, Ιουνίου 19, 2006 1:46:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Η ζωή από μακριά...
    Η νύχτα ελαφραίνει - σχεδόν φωτεινή - αγκαλιάζει τις ανάσες του ανυποψίαστου κόσμου...

    Επιστρέφοντας για να πάρει το δρόμο του σπιτιού του, ο Φερνάντο Πεσόα πέρασε απ' το Excepcional˙ τα φώτα χαμηλωμένα. Η Τσελίνα είχε φύγει.
    Πάλι.
    Κι από Δευτέρα, πάλι˙ πίσω απ' το γραφείο, ο φευγάτος Φερνάντο με το βλέμμα χαμένο στα σύννεφα, να προσπαθεί να διακρίνει, ανάμεσα στους αριθμούς και τις πράξεις τους, το νόημα της μέρας που τελειώνει…

    Αύριο Σάββατο, όμως˙ ευτυχώς δεν έχει πολλή δουλειά στο γραφείο. Θα περάσει κατά τις έντεκα - να πάρει τα φάκελλα σπίτι - και μετά, όπως κάθε Σάββατο, θα μαγειρέψει για δυο μέρες. Άραγε, πότε είναι το επόμενο ρεπό της Τσελίνα;…
    Να μην ξεχάσει να πάρει και κρασί. Το ρουμπινί.

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS