seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Παρασκευή, Ιουνίου 23, 2006

Εγκώμιο στη Γλυκειά Ζωή

Τρικούβερτοι καυγάδες και φαγωμάρες αλύπητες συμβαίνουν και στα καλύτερα σπίτια, στα ηλεκτρονικά θα λείπανε; Έχω την αίσθηση πως εκτονώνουν άλλου είδους τσαμπουκάδες, σαν αυτούς που συνέβαιναν παλιά στην 'πραγματική' ζωή. Στην εικονική κοινωνία, διαμορφώνουν ένα τοπίο που μπορεί να αντικαταστήσει τη συντροφικότητα της αλάνας, την πλήξη του γραφείου και των ματαιωμένων ονείρων, την απουσία της ηδονής στο πρόσωπο (και το σώμα) του Άλλου. Είναι όμως επικίνδυνο για τους μοναχικούς˙ οι επιδράσεις α πριόρι απρόβλεπτες, ιδιαίτερα για τις τρυφερές ηλικίες.
Άραγε, τα ζώα τρώγονται μεταξύ τους όταν είναι χορτασμένα; κάνουν συνέλευση στη ζούγκλα για ν' αποφασίσουν ποιο είναι εξυπνότερο; να φάνε τον 'απόβλητο', τον περιθωριοποιημένο; Και ποιο είναι το έπαθλο;
Θα μου πεις, και γιατί να ξεχωρίζει ο άνθρωπος; Μα το θέμα είναι πως τα παραπάνω δεν τα κάνουν τα ζώα...
Τι κακό κι αυτό, να μην μπορούμε να δούμε πως χαλάει ο άνθρωπος... (Το ρήμα και ενεργητικό και παθητικό: χαλάει και χαλιέται˙ χαλάει τους άλλους και το περιβάλλον, το σπίτι του˙ χαλάει και τον εαυτό του με εκκωφαντικά περιττά.
Αυτό το ατελείωτο τουρλουμπούκι της επιφανειακής ζωής, το 'come and join us' και να περνάμε καλά˙ οπωσδήποτε και με το ζόρι χαρά και καλαμπούρι - κουραστικό δεν είναι; - να περνάμε καλά και μόνο καλά. Και μόνο να περνάμε... Βλέπουμε γύρω μας φρικτά πράγματα και δεν αγγίζουν ούτε το πετσί μας.
Αυτή η βρωμιά που έχει φτάσει ως την ψυχή. Το μεγαλείο της παρακμής.
Ποιο μάθημα χρειαζόμαστε και το αγνοούμε, οι μετεξεταστέοι; Κι αν δεν προλάβουμε; Νομίζεις ότι θα νοιαστεί κανείς;
Στην τύρβη των πόλεων της κατανάλωσης και του εντυπωσιασμού, όπου και να γυρίσεις, φάτσες που βρωμάνε λεφτά.
Η αποξένωση του σύγχρονου ανθρώπου - και η κατάρα του 'πολιτισμού' του: όλοι μαζί μόνοι.
Είναι κάτι αντίστοιχο τού 'πέσαμε με τα μούτρα στην επιστήμη και χάσαμε τη μαγεία'.
Πάλι καλά. Άλλοι θησαυρίζουν δημιουργώντας θύματα.

Τι είναι η γλυκειά ζωή; Το μάταιο ξόδεμα; Όχι, να διαγραφεί το 'μάταιο'˙ εμπεριέχει προκατάληψη. Απ' την άλλη, το ξόδεμα συμβαίνει είτε το θέλουμε είτε όχι. Τι μένει; Ν' αναζητήσουμε το ωφέλιμο; Κι αυτό υποκειμενικό είναι...

Ξαναείδα προχθές, τυχαία και προς το τέλος, τη Γλυκειά Ζωή του Φελίνι. Τόση φασαρία, τόση αποξένωση μες στο πλήθος των 'φίλων' και των γνωστών, τον απαραίτητο διάκοσμο του εφήμερου.
Ο αξεπέραστος Μαρτσέλο, βουτηγμένος στα χρέη του ανεκπλήρωτου, εν γνώσει του και με την πλήξη να τον τραβάει απ' τα μαλλιά, ξημερώνεται σε μια ερημική παραλία μαζί μ' αυτούς που διασκέδαζε απ' το περασμένο βράδι.
Στην τελευταία σκηνή, και ενώ ξεκόβει λίγο απ' την παρέα, βλέπει μια κοπελίτσα να του κάνει νόημα. Με το χαμόγελο τής ήδη εκπληρωμένης ευτυχίας, προσπαθεί απεγνωσμένα να του δώσει να καταλάβει πως θέλει να περπατήσουνε μαζί.
Είναι κωφάλαλη.
'Δεν ακούω τη φωνή σου', της λέει εκείνος˙ αν και είχε κοντοσταθεί, δεν μπορεί παρά ν' ακολουθήσει την παρέα του που άρχισε ν' απομακρύνεται.
Το πλάνο κλείνει με το πρόσωπο της κοπέλας˙ ακόμα χαμογελαστό και αισιόδοξο.

Νοσταλγώ να συναντήσω ανθρώπους που δεν τρέχουν. Κάθονται ήρεμοι απέναντι στο ηλιοβασίλεμα, δίπλα στη θάλασσα, και ακούνε τους άλλους κοιτάζοντάς τους στα μάτια - ενώ είναι ελεύθεροι να ταξιδεύουν, με την αυτάρκεια του μυημένου, ακόμα και μέσα στους τέσσερις τοίχους του δωματίου τους.

Δεν πιστεύω ούτε στην Πανδώρα ούτε στο κουτί της - και πολύ λιγότερο στον πάτο του. Η ελπίδα και ο φόβος είναι τα χειρότερα ναρκωτικά.

0 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS