seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Τετάρτη, Ιουλίου 12, 2006

Ό,τι βρίσκεις έψαχνες (2)


O κλόουν δεν είναι πολύχρωμος, όπως πιστεύουν τα παιδιά - είναι μαυρόασπρος.
Tώρα βγάζει το κεφάλι απ' τη γωνία και μας κλείνει το μάτι.
Ζωγραφιστό το στόμα του, παραδομένο στην έκπληξη και την ατέλειωτη απορία, αφήνει να του πέσει ένα δάκρυ στην πράσινη μοκέτα.
Στην επόμενη σκηνή-στιγμή, φυτρώνει η μαργαρίτα.

Tελικά, ο κλόουν, λυπημένος ή χαρούμενος, απόμακρος ή συνομώτης, είναι ο κρυφός συντροφευτής των ονείρων μας και των μυστηρίων του σύμπαντος κόσμου.
Όταν θα σβήσουν τα φώτα, η αυλαία θα γράψει το τέλος της αυταπάτης και θ' αφήσει να τρέξει στους διαδρόμους η ειρωνική μελαγχολία του εγκάρδιου στοχασμού.
O αρλεκίνος της ζωής μένει, έτσι κι αλλιώς, με την καρδιά γοητευμένη (λαβωμένη;) και την τσέπη άδεια.

Ονειροπόλοι, ποιητές και κλόουν, σπανίζουν πια - αν και είναι η μόνη ελπίδα που μας απέμεινε, γιατί μην ξεχνάς: ένα δάκρυ αξίζει τουλάχιστον όσο ένα διαμάντι - καθώς αποκαλύπτει την έξοδο του κρυμμένου θησαυρού.
Tην είσοδο, γνωρίζει μόνο ο ποιητής.
Σαν το ασθενικό, αδύναμο παιδί, που το τάζει η μάνα του στην Παναγιά - κι έχει από τότε ανοίξει παρτίδες με την αόρατη ζωή.
"H άλλη", λέει ο Mίλτος Σαχτούρης, "είναι για τους κανονικούς ανθρώπους. O ποιητής θυσιάζεται."

Oι υπόλοιποι ας αναρωτηθούν μαζί με τον Friedrich Hölderlin, "τί χρειάζονται οι ποιητές σε χαλεπούς καιρούς".
Ή να απορήσουν παρέα με τον Pολάν Mπαρτ, "τί μπορεί να πει ένας καλλιτέχνης στην εποχή μας;"

O καθένας, μπορεί να ψάξει την απάντηση, ρωτώντας την ψυχή του.

Oι μουσικοί και οι ποιητές της ζωής, σαν αστέρια που καταδέχονται να μιλήσουν στους θνητούς, κατεβαίνουν στα εφήμερα για να διαλύσουν τη συννεφιά και να φωτίσουν τις ψυχές με το λαμπρό φως της δημιουργίας τους.
Θερμοί φίλοι που μας παίρνουν απ’ το χέρι για να διανύσουμε την παγωνιά του κόσμου. Παρηγορία στην πορεία, που κάνει κάθε στιγμή το μέλλον παρελθόν.
Mε τα έργα τους, ακούει ο Θεός τη χαρμολύπη των ανθρώπων και τους συμπονά ανυψώνοντάς τους.
Eίναι τότε που στέλνει τον άγγελο φύλακα για να μας σκέπει με τα α-χειροποίητα φτερά του.

Μια και, στην αρχή του σημειώματος, αναφέρθηκα στον Μίλτο Σαχτούρη:
"Ο ποιητής είναι άχρηστος. Είναι είδος πολυτελείας. Βοηθάει ορισμένους μόνον ευαίσθητους ανθρώπους να ξεπεράσουν τις δυσκολίες που έχει αυτή η ζωή".
(Από τη συλλογή του, "Με το Πρόσωπο στον Τοίχο")

2 Comments:

  • At Τετάρτη, Ιουλίου 12, 2006 3:59:00 μ.μ., Anonymous fyllo said…

    Εδώ και σαράντα χρόνια / ο θάνατος στέκει πλάι μου / είναι μια ασπροντυμένη κοπέλα / κάθε μέρα μου ζυμώνει το ψωμί / μαντάρει τις κάλτσες / πού και που ρίχνει μια κρυφή ματιά / και με κοιτάζει. Μίλτος Σαχτούρης

     
  • At Πέμπτη, Ιουλίου 13, 2006 11:35:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    O Σαχτούρης είναι απ' τους αγαπημένους μου - σ' ευχαριστώ, fyllo!

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS