seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Δευτέρα, Ιουνίου 26, 2006

Aπο-σκευή


Κάθε απόγευμα μετά τη δύση με σκυμμένο
κεφάλι παίρνω και πάλι την πικρή απόφαση
να θάψω πια τους ποιητές μου και να μην
περιφέρω άλλο τα άγια τοις κυσί.
Αυτοί δεν αντιστέκονται καθόλου και μάλιστα
τη νύχτα μοιάζουν ανύπαρκτοι - ούτε που
αναμιγνύονται στο μυστικό ταξίδι του ύπνου.

Την άλλη μέρα - κι ακόμα με τη μυρωδιά
του ονείρου στα μαλλιά - τυφλή κουφή
κι ανυπεράσπιστη με παίρνουνε οι ποιητές
απ' το χέρι και σιωπηλοί με βγάζουν βόλτα
στη ζούγκλα - να 'τοιμαστούμε πάλι
για τη νυχτερινή δολοφονία τους.

5 Comments:

  • At Δευτέρα, Ιουνίου 26, 2006 2:31:00 μ.μ., Anonymous Lakwnia said…

    Τα ποιήματα είναι στιγμές που χαράσσουν τη ζωή, διάβασα κάπου.

    Σ' ευχαριστώ για την ευαισθησία σου...

     
  • At Δευτέρα, Ιουνίου 26, 2006 6:19:00 μ.μ., Blogger Kallioph said…

    χαίρε

     
  • At Δευτέρα, Ιουνίου 26, 2006 10:01:00 μ.μ., Anonymous fyllo said…

    "Σου γράφω απ’ τη μέση του ωκεανού, τριγυρισμένη από πολύτιμα δυσεύρετα κοχύλια. Κανείς δε νοιάζεται. Από ποιόν να ζητήσω τα εύρετρα;"
    Από την 'Μετα-ποίηση Μετ'αμφιέσεων' (δικό σου - και σ' ευχαριστούμε!)

     
  • At Δευτέρα, Ιουνίου 26, 2006 10:33:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Λακωνία, κι εγώ σ' ευχαριστώ (κι ας μη σε ξέρω)!
    Θέλω να πάω Μονεμβασιά, να καταλήξω Μάνη!;-)

    Τώρα που με ανακάλυψες, φύλλο μου, πώς να (σου) κρυφτώ;
    Πάντα αειθαλές να είσαι - σ' ευχαριστώ!

    Χαίρε, καλή poreia - σε 'επισκέφτηκα' ν' αφήσω διαπιστευτήρια - ωραίο είναι να γνωρίζεσαι... ;-

     
  • At Τρίτη, Ιουνίου 27, 2006 12:46:00 π.μ., Anonymous markos A said…

    Για όποιον αγαπάμε, ένα μικρό χαϊ κου που παίδευα προχθές:

    Μας παίρνεις στα νησιά και στις ερήμους
    Στα πέλαγα και πάλι χαμηλά
    Θάλασσα τ' όνειρό σου και η μουσική του δάσους
    Σύννεφα ατενίζοντας - κι αγάπη που πονά.

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS