seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Σάββατο, Ιουνίου 24, 2006

Άνθρακες και θησαυρός


Όλα είναι σωστά, λογικά και αληθινά.
Τι ζητάει απ' τους άλλους αυτός που δεν μπορεί ν' αγαπήσει; Ν' αγαπήσει, όχι ν' αγαπηθεί - προϋποθέτει ενεργητική συμμετοχή.
Στην Ιταλία χιόνισε χθες, 23 Ιουνίου˙ στη Ρουμανία πνίγηκαν 9 άνθρωποι απ' τις πλημμύρες˙ στη Γαλλία φοβούνται πάλι τον καινούργιο καύσωνα (το 2003 είχε αφήσει 15.000 νεκρούς˙ τις προάλλες έριξε χαλάζι στη Μακεδονία˙ η ξηρασία πλήττει την Αφρική˙ (την Ασία, πάλι, μονίμως οι Αμερικάνοι - άλλο θέμα).

Μικρούλη, πάντα νικάει ο πιο δυνατός... κάποιες παλιές αμαρτίες θα κουβαλάς...
Κάτσε κοντά στην πόρτα για να φύγεις πρώτος, ξέρεις...
Μερικοί το αποδίδουν και στον καιρό - τι να πω...

Γράφει στην Βραδύτητα ο Μίλαν Κουντέρα (με δικά μου λόγια, δεν έχω κοντά μου τώρα το βιβλίο): η ταχύτητα βοηθάει τη λήθη˙ ο αργός ρυθμός είναι φίλος της μνήμης. Το διαπιστώνεις και με ένα απλό παράδειγμα: δεν μπορείς να θυμηθείς κάτι όταν τρέχεις˙ ενστικτωδώς, σταματάς για να θυμηθείς.
Πού καταλήγει, όμως, το ταξίδι της ταχύτητας; Ρωτάω για να ξέρω πού θα φτάσω.

Από προχθές άρχισε να μικραίνει η μέρα. Τη νύχτα δεν βγαίνουν μόνο τα φαντάσματα.

Η ταχύτητα, ενώ έχει διευκολύνει τη ζωή μας σε μεγάλο βαθμό, είναι ίσως, κατά τραγική ειρωνία, ο χειρότερος εχθρός μας˙ τρελαμένοι κι ανυποψίαστοι, ανίκανοι να δούμε, μόνο κοιτάμε - μας έμεινε το κουσούρι απ' την τηλεόραση... Εικόνες, λόγια, θόρυβος μάς βομβαρδίζουν από παντού. Η ταχύτητα, από φυσικού της, ξεπερνάει τις δυνατότητες του ανθρώπου, που έτσι κι αλλιώς χρησιμοποιεί το 1/10 (ένα δέκατο) του μυαλού του στην καλύτερη περίπτωση - πολλά μας διαφεύγουν...
Παίρνουμε, δηλ, αψήφιστα το πιο σοβαρό παιχνίδι που είναι ανεπανάληπτο: τη ζωή.

Μιλώντας χθες για τα ζώα, παρέλειψα τα πουλιά - όχι, ούτε αυτά ξεφεύγουν απ' τις 'ανθρώπινες' ιδιότητες: υπάρχουν πουλιά που ξοδεύουν τη ζωή τους διανύοντας ατέλειωτα μίλια 'σαν το μετανάστη', τρέμουν τα χιόνια στους άσπλαχνους χειμώνες και τους καύσωνες της δίψας - και υπάρχουν και τα άλλα, που έχουν τα φτερά μόνο για το θεαθήναι˙ αυτά περνάνε τη ζωή τους παρασιτώντας πάνω σε άλλα ζώα - εντάξει, τα καθαρίζουν απ' τα τσιμπούρια, αλλά - τρώγοντας, πίνοντας και... αναπαραγόμενα, κυριολεκτικά στην πλάτη του άλλου, πίνοντάς του και το αίμα (κυριολεκτικά, επίσης). Ακόμα και τις φωλιές τους, με το τρίχωμα των ζώων τις φτιάχνουν!

Το Ελληνικό Καλοκαίρι, εδώ και χρόνια, δεν είναι πια του Ζαν Κοκτώ. Όλα ακίνητα στο έλος της ανύπαρκτης Πολιτικής˙ ενώ θάλλει το κιτς glam και θριαμβεύει η ασυδοσία τού σούργελου στις παραλιακές του υπερχρεωμένου νεοέλληνα, που συνεχίζει απτόητος τη θλιβερή παράδοση τού αιώνα της παρακμής του...

Τι μπορεί να μας αφυπνίσει;
- Μια βιβλική καταστροφή (από τηλεοράσεως); Ή, μήπως, οι - απ' το κακό στο χειρότερο κάθε χρόνο - βαθμολογίες στις Πανελλήνιες;

Τι μπορεί να μας κοιμίσει;
- Ίσως το ηφαίστειο που έθαψε την Πομπηία μέσα στη ρωμαϊκή ευμάρεια.
Θα ήταν μια εντυπωσιακή εικόνα στο Photoshop - το δίχως άλλο!

5 Comments:

  • At Σάββατο, Ιουνίου 24, 2006 9:35:00 μ.μ., Anonymous fyllo said…

    το δίχως άλλο: και πάτο να είχε το βαρέλι, το έχουμε τρυπήσει!

    εξαιρετικό κείμενο.

     
  • At Κυριακή, Ιουνίου 25, 2006 11:51:00 π.μ., Anonymous markos said…

    Δεν είναι να απορείς με την κατάντια μας - όταν η Παιδεία έχει αυτά τα χάλια, αίτιο και αιτιατό ευδιάκριτα.

    ναι, κι αυτό και το προηγούμενο, έξοχες καταγραφές.

     
  • At Δευτέρα, Ιουνίου 26, 2006 11:25:00 π.μ., Blogger Giramondo said…

    "Θα ήταν μια εντυπωσιακή εικόνα στο Photoshop "

    Να μην ξεχάσετε...να μου τη στείλετε!!!

    Δίκιο έχεις κι εσύ...που θα το βρεις όμως;;;ε;;;

    φιλιά

     
  • At Δευτέρα, Ιουνίου 26, 2006 12:30:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Σας ευχαριστώ, άγνωστοι φίλοι-φυλλαράκια!;-
    Χαίρομαι που συνταξιδεύουμε!

    Giramondo, καλωσόρισες!
    Αν επι-ζήσ-ω/-ουμε, δεν θα παραλείψω!;-

     
  • At Δευτέρα, Ιουνίου 26, 2006 4:32:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Σαν τι μπορεί να μας ξυπνήσει
    κι από το λήθαργο να μας ταρακουνήσει -
    είναι το τίμημα βαρύ
    κι ο χρόνος τόσο λίγος...

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS