seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Τρίτη, Αυγούστου 01, 2006

Undo, undo, undo


Χρυσό και προβληματισμένο σήμα έλαβα το πρωί, όταν ξανοίχτηκα ν' απαντήσω σε αγαπημένους συνταξιδιώτες.
Άλλα είχα υπόψη μου - λίγο να ξανοίξω τον πίνακα με χρώμα, κάπως να μας ταξιδέψω ασυνόδευτα απ' τις καθημερινές έγνοιες - μου άλλαξε πορεία η Poreia (βλέπε σχόλιό της στο προηγούμενο ποστ αυτού του site), και, εκτός προγράμματος, ποστάρω για να προβληματιστώ μαζί σας:
Ο κόσμος δεν έχει χάσει απλώς την πορεία του. Έχει μείνει ακίνητος, νομίζω - όχι από σοφία, αλλά από ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ! (Πού κολλάει τώρα η 'ελεήμων αδιαφορία', Σωτ; Μήπως είναι η ίδια, η σκληρή, που μας βολεύει;!)
Μ' αρέσει η διττή ερμηνεία τής φυγοπονίας (εκτός από "τεμπελιά") = το ν' αποφεύγεις τον πόνο! Και πως η κακία είναι ΑΓΝΟΙΑ!
Κι εγώ - έστω, να παραδεχτώ: ουδείς εκών κακός - κακός άκων - ως εκεί. Εκεί που σκόνταψα είναι στο ότι: δεν μπορείς ν' αγαπήσεις, αν δεν έχεις μισήσει (!)

[Εμβόλιμο άσχετο: Ποιος έχει πει: όπου αγαπάς, δεν μπορείς να ποθήσεις˙ κι όπου ποθείς, δεν γίνεται ν' αγαπήσεις. - Ισχύει;!]

Αφήνω, λοιπόν, το τρυφερό και πιάνω το κυνικό (ανίσχυρο κι αυτό):
Υπάρχουν και ισραηλινοί, δε λέω, με βρώμικο όνομα στην κοινωνία (τους), αλλά με καθαρή συνείδηση (όταν μένουν μόνοι, προπαντός), αλλά υπάρχουν, δυστυχώς, (κι αποδεικνύεται κάθε ώρα και στιγμή, μπροστά στα μάτια μας), οι ΑΡΡΩΣΤΟΙ που δεν σηκώνουν θεραπεία. Ίσως τους κατοικεί μόνο η ΑΝΙΑΤΗ κακία - δεν έχει χώρο ούτε ανάσα καμία η μεταμέλεια.
Λυπάμαι, περίσσια ενέργεια και αγάπη δεν έχω πια - ξοδεύονται αφειδώς και ανερώτητα στα ΘΥΜΑΤΑ.
Λακωνική θέλω να είμαι - δεν έχει άλλη δύναμη ο νους, αίμα άλλο η ψυχή:

Η (δική μου) αλήθεια είναι πως τους μισώ ακόμη περισσότερο, γιατί ξυπνούν τον χειρότερο εαυτό μου... Τα αποτελέσματα της 'αρνητικής σκέψης μου που παίρνει μορφή' (έχω ακουστά!) αρρωσταίνουν κι εμένα - κι όσους δεν το ομολογούν, φαντάζομαι...
Διδάσκουν οι σοφοί την ελεήμονα αδιαφορία. Δεν έχω ούτε την ακεραιότητα, ούτε τη δύναμη να αντισταθώ στα κατώτερα ένστικτα.
Στις λάσπες και τα αίματα, πετώ κατάρες μαζί με τους εξαϋλωμένους.
Πώς, δηλ, είπε κάποτε ο Κένεντι 'Είμαστε όλοι Βερολινέζοι'; (Επίτηδες δεν θέλω να θυμηθώ το πιο πρόσφατο, του 2001, ξέρεις. Γιατί αυτό πάει μαζί με το: 'ή μαζί μας ή με την τρομοκρατία'.)
Σήμερα όλος ο Λίβανος αυτό έχει για άμυνα: 'Είμαστε όλοι Χεζμπολάχ!'
Ποιος θα ξεθάψει (άλλες) ευαισθησίες - δεν προλαβαίνουν με τα πτώματα...


Λέω ν' αποσυρθώ για λίγο - ε, δεν είναι και το καλύτερό μου να βγάζω τα συκώτια μου στον ήλιο... Αύγουστος, πια, δε.

Πρόσεξε καλύτερα τον πίνακα του Πικάσο (πρώτος, στο αμέσως προηγούμενο ποστ):

Τι βλέπεις; (μη βιαστείς!) xxxxx

21 Comments:

  • At Τρίτη, Αυγούστου 01, 2006 2:47:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα said…

    Σχετικά με τα έμβόλιμα:
    Όχι, δεν ισχύει απαραίτητα.
    Πόθος κι αγάπη μπορούν να συμπορευθούν.

    Πάμε παρακάτω:
    Περίσσια αγάπη να μην έχεις, συμφωνώ (πιά).
    Δεν τους πρέπει ολωνών η αγάπη.
    Ξεκάθαρο.

    Κατάρες στα μούτρα τους, σωστό.
    Σίδερο και φωτιά, οκ.
    Τι άλλο; Αγάπη πανταχόθεν;
    Οι πόλεμοι δεν τελειώνουν με θυμιατά.
    Την Κόλαση την είδαμε.
    Για τον Παράδεισο, δεν σας τάζω.

     
  • At Τρίτη, Αυγούστου 01, 2006 2:59:00 μ.μ., Blogger Kallioph said…

    πω πω..
    τροφή για το μυαλό, ε;

    ήθελα απλά να πω.. δεν υπάρχει στασιμότητα στον κόσμο.. είτε ανεβαίνεις είτε κατεβαίνεις.
    Για σκέψου το αυτό.
    Όσο για την ενέργεια που λες πως δεν έχεις περίσσεια.. το σύμπαν είναι γεμάτο ενέργεια.. θ' ανοίξεις να μπει; ή θα αφήσεις κλειστά; Κοίτα.. είναι και καλοκαίρι.. ασε να μπει και λιγος αέρας.. και κει στις θάλασσες που θα πας.. κλείσε τα μάτια και γέμισε.. είναι τόσο απλό..
    και δώσε.. δώσε και σε μας.. λίγο. πολύ. δεν έχει σημασία. δώσε.

    Οι ανίατες κακίες ε; οι ανίατες ασθένειες..
    ναι, υπάρχουν κι αυτές..
    κι αυτές όμως κάποτε είχαν ευκαιρίες ίασης.

    Ο νόμος της βαρύτητας μας τραβάει προς τα κάτω.. δεν είναι δύναμη να αφηνόμαστε να μας τραβάει.. η δύναμη είναι ν αντιστεκόμαστε σ' αυτήν και να τραβάμε προς τα πάνω.. ξέρω βέβαια.. ότι όλα είναι στάδια και σκαλοπάτια της ζωής.. και το μαύρο χρειαζεται και το άσπρο.. και προπάντων το βίωμα.. γιατί και χίλιες ζωές να ζήσεις αν δεν τις βιώσεις δεν θα νιώσεις τίποτα..


    Χαίρε!

     
  • At Τρίτη, Αυγούστου 01, 2006 3:01:00 μ.μ., Blogger Kallioph said…

    Γιατί αυτή η διάκριση καπετάνισσα;
    όλοι απ' την ίδια ουσία δεν ερχόμαστε;
    όλοι μας δεν αξίζουμε αγάπη;
    ποιος είμαι εγώ που θα δίνω κατάρες; με πιο δικαίωμα; οι δικές μου οι κατάρες είναι διαφορετικές δηλαδή από τις δικές τους βόμβες;

     
  • At Τρίτη, Αυγούστου 01, 2006 3:50:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Πόθος κι αγάπη αντάμα...; δεν τους βλέπω!;-) Αλλά δεν απορρίπτω την εικόνα!

    Στο... παρακάτω: Γι' αυτό 'θυμώνω' με τον reader, Καπετάνισσα: Μόνο την Κόλαση γνωρίσαμε - κι ας μας τάζουν τον Παράδεισο˙ μ' εκνευρίζει η ευκολία τους...

    Ναι, αξίζει αγάπη και ο εγκληματίας, Poreia μου, (που δεν μπορείς να ξέρεις, βέβαια πόσο έχω ξοδευτεί)... Αυτός που έκανε το έγκλημα εν βρασμώ, όμως, ε;
    Εδώ; Τι έχουμε; Μπορείς να μην μπεις στον πειρασμό να κάνεις τη διά-κριση;
    Πού πέταξαν τις ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΙΑΣΗΣ, όπως σωστά παρατηρείς;;;
    Το συλλογικό (μην ξεχνάς τις δημοσκοπήσεις τους) κατέβασμα στον Άδη.
    (Να μη σε προτρέψω στο τετριμμένο: αν ήσουνα στη θέση αυτών των απεγνωσμένων που ξεθάβουν τα διαμελισμένα κορμάκια...)
    Ε, ναι, οι δικές μας κατάρες ΕΙΝΑΙ διαφορετικές από τις δικές τους βόμβες!

    Δεν τους πρέπει ολωνών, Καπετάνισσα!

     
  • At Τρίτη, Αυγούστου 01, 2006 11:49:00 μ.μ., Blogger reader said…

    Onlysand, καλά κάνεις και μου "θυμώνεις".
    Ευτυχώς την κόλαση δεν την γνωρίσαμε. Κι επιπλέον, κανείς δεν υπόσχεται τον παράδεισο (θέλει προσοχή ο λόγος μας πάντοτε). Από την άλλη τα... θυμιατά δεν έχουν καμία σχέση με τους ανθρώπους.
    Ενώ οι πόλεμοι γίνονται μόνο από ανθρώπους.
    Εμένα ξέρετε τι μου κάνει εντύπωση; Πως πάντοτε τα βάζουμε με την αγάπη. "Όχι περίσσια αγάπη", λέει η Καπετάνισσα. Γιατί;... Και είναι και ξεκάθαρο μάλιστα. Πώς; Πού γίνεται ξεκάθαρο; Να μιλάμε γι’ αυτό που γράφουμε. Ο νους δεν μπορεί να σταθεί σε μια σειρά, ούτε στην ομορφιά μιας παραγράφου. Όταν τελειώνει η ανάγνωση ενός κειμένου - και όσοι γράφετε το γνωρίζετε πολύ καλά - ξεκινάει ένα ταξίδι ο νους.

    Πότε την είδαμε την κόλαση; Επειδή μιλούν για τη σφαγή στις ειδήσεις; Τι μας λέτε; Πότε ακούστηκε άνθρωπος να υπόσχεται τον παράδεισο; Πώς μπορούμε να λέμε πως δεν αξίζουν όλοι την αγάπη; Και ποιοι είμαστε εμείς που την "μοιράζουμε", ρε παιδί μου; Γιατί υπάρχει αυτή η ευκολία να μιλούμε για διαμελισμένα κορμιά, για βόμβες, για πλήρη χαμό όταν οι ίδιοι δεν μπορούμε να δεχτούμε το θάνατο του γονιού μας ή τον δικό μας; Αφού δεν είμαστε έτοιμοι να μιλάμε γι' αυτά τα πράγματα, γιατί το κάνουμε; Και πότε απαντήσαμε σε όλα αυτά ώστε να ισορροπήσουμε και να πούμε και για τα υπόλοιπα....;

    Κι επειδή μας διαβάζουν…:
    Η ρίζα του κακού δεν είναι πολύ μακριά από τον σπόρο του θανάτου, είχε πει κάποιος. Γρηγοράκο, πολύ σωστά πιστεύεις πως η κόλαση δεν είναι εδώ. Και βέβαια δεν είναι. Κι επίσης, ούτε κι εγώ καταλαβαίνω γιατί η κόλαση γράφεται με κεφαλαίο Κ κι ο παράδεισος με κεφαλαίο Π. Κόλαση είναι και να μην αντέχεις την αγάπη κάποιου. Μα πολύ περισσότερο είναι κάτι πολύ πιο πέρα από αυτό που μπορούμε να συλλάβουμε.
    Και τι να πούμε σε εκείνο το παιδί που λέει: «μα δεν μπορώ να μην αγαπώ, πώς θα γίνει;»

    Να με συγχωρείτε... Πάντοτε καλοπροαίρετα γράφω. Onlysand... (Για την αγάπη μου στο πρόσωπό σου - κι επειδή έτσι ξεκίνησα...)

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 02, 2006 11:42:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    Τότε, πώς κάνω καλά και σου 'θυμώνω', αγαπημένε;
    Ποια είμαι εγώ (και ο καθένας) που δίνουμε κατάρες;
    Είμαστε αυτοί, που δεν έχουμε άλλα όπλα (που σκοτώνουν ασφαλέστερα).
    Εσείς, οι υπόλοιποι, (μαζί κι εσύ, Θεοδώρα), να πάτε να πείτε στους απεγνωσμένους του Λιβάνου και της Παλαιστίνης, πως δεν είναι εδώ η κόλαση, και δεν την έχουν γνωρίσει.
    Μήπως χάνεις κάποιες γραμμές (ζωής), όταν λες ότι τα βάζουμε με την αγάπη; Εντάξει, η στέρησή της μπορεί να φαίνεται ως... μίσος - καλά λες... Ή, μήπως, φοβάσαι, μη χαλάσει η ομορφιά της... παραγράφου; Είδες εσύ κάποιο ΣΚΟΤΩΜΕΝΟ παιδί να λέει «μα δεν μπορώ να μην αγαπώ, πώς θα γίνει;»
    Και, ναι, σ' αυτό ελπίζουμε: διαβάζοντας, ν' αρχίσει το ταξίδι του ο νους: Και η ρίζα του κακού και ο σπόρος του θανάτου είναι ΕΔΩ, δίπλα μας. (Γιατί, Θεοδώρα μου, ακριβώς η δική μας δυστυχία ΔΕΝ μας απαγορεύει να δούμε των άλλων. Ναι, μου έχεις θίξει ευαίσθητες χορδές, αναλλίωτες - άλλη φορά θα σου απαντήσω στο κατ' ιδίαν γράμμα σου, που αφορούσε ωστόσο την παρούσα κατάθεση.)

    Κι εμένα να με συγχωρείτε: ο σκοπός μου είναι να σας στενο-χωρήσω.

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 02, 2006 12:37:00 μ.μ., Blogger Kallioph said…

    "Είμαστε αυτοί, που δεν έχουμε άλλα όπλα (που σκοτώνουν ασφαλέστερα)"

    Σκοτώστε αν αυτό είναι που νιώθετε...

    "Είδες εσύ κάποιο ΣΚΟΤΩΜΕΝΟ παιδί να λέει «μα δεν μπορώ να μην αγαπώ, πώς θα γίνει;»"

    Ίσως το σκοτωμένο παιδί δεν μπορεί αλλά εσύ που είσαι ΖΩΝΤΑΝΟ μπορείς!
    Ή μήπως εμείς είμαστε τα σκοτωμένα παιδιά και εκείνα τα ζωντανά τελικά...

    "Και η ρίζα του κακού και ο σπόρος του θανάτου είναι ΕΔΩ, δίπλα μας"

    Εδώ ΜΕΣΑ μας... ούτε καν δίπλα μας.

    "(Να μη σε προτρέψω στο τετριμμένο: αν ήσουνα στη θέση αυτών των απεγνωσμένων που ξεθάβουν τα διαμελισμένα κορμάκια...)"

    Μπαίνω καθημερινά στην θέση τους. Όμως τι κρίμα να σκεφτόμαστε αυτά τα παιδιά μόνον όταν τα δείχνει μια τηλεόραση...
    τι κρίμα τόσα παιδιά εδώ κοντά μας σε μια χώρα που "υποτίθεται" δεν έχει πόλεμο.. να πεθαίνουν καθημερινά από πείνα και ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ..
    την ώρα που εμείς καθόμαστε ωραία και καλά και γράφουμε για τον πολιτισμό...

    Δεν θέλω να κουράζω, πραγματικά.. μόνο να μοιράζομαι. αν κούρασα συγνώμη.
    Όλοι είμαστε υπεύθυνοι για τον πόλεμο αυτό μέσα από τις διαστροφικές και εγωϊστικές σκέψεις που κάνουμε για τον εαυτό μας και τον κόσμο τελικά.

    Καλημέρα

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 02, 2006 1:33:00 μ.μ., Anonymous markos A said…

    Προς το παρόν, ανοίγω πανιά για το Αιγαίο, με την παιδική ψυχή και την καθαρή αυλή στις αποσκευές μου. (Με όσα συμβαίνουν στην... αυλή μας, όμως, δεν ξέρω αν αυτό είναι αρκετό...) Εξάλλου: όχι, δεν είναι δυνατόν να αποδίδεις στην αρνητική σου σκέψη τις θηριωδίες που διαπράττονται από πρώην θύματα(;) μπροστά στα μάτια της απαθούς πολιτισμένης Δύσης...
    Eύχομαι σε όλους έναν ήσυχο Αύγουστο.

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 02, 2006 2:21:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Καλημέρα, καλή Poreia μου, ποτέ δεν κουράζει ο προβληματισμός (σου)!...
    Μπορεί και να 'μαι εγώ το ΣΚΟΤΩΜΕΝΟ, αφού δεν μπορώ ν' αγαπήσω τον δήμιο. Ξέρω, ο εν ζωή θάνατος είναι τρις χειρότερος...
    Είναι που εν πλειοψηφία τελούν οι " διαστροφικές και εγωϊστικές σκέψεις μας"...
    Αυτό δεν μας απαλλάσσει απ' τις ευθύνες - σωστά.
    Άκουσα, μόλις, έναν Παλαιστίνιο να περιγράφει την κόλαση στην οποία ζουν εδώ και χρόνια οι συμπολίτες του, και να καταλήγει:
    "Ίσως εσείς να φοβάστε περισσότερο από μας."

    markos A, στο λευκό απέριττο και το 'οδυνηρό' γαλάζιο να βυθιστείς - για να αναδυθείς καινούργιος και πλουσιότερος.

    Α, για τον πίνακα, καμία απάντηση, ε; το σημειώνω...;-)

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 02, 2006 2:45:00 μ.μ., Blogger Kallioph said…

    δεν φαίνεται καλά η εικόνα..
    εχει πολλά για να δούμε..
    εγώ βλέπω μια γυναίκα ακουμπισμένη
    αλλά γιατί εχω την αίσθηση ότι είναι του κυρίου Dali;

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 02, 2006 9:36:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Διέκρινες τη γυναίκα, έπιασες το ν(ο)ημα και προχωράς.
    Ο πίνακας ονομάζεται "Ισπανία".
    Έχεις την αίσθηση, poreia μου, γιατί ΕΙΝΑΙ του "κυρίου Dali"!!!
    Διπλή συγνώμη θα ζητήσω - & από σένα, και απ' τους ως τώρα επισκέπτες, αλλά και - από τη Θεοδώρα, που ενώ ανέφερε τον Γκόγια (αναρωτώμενη για άλλο ζωγράφο εκείνη), εγώ την επαναδιαβεβαίωσα περί… Πικάσο (εννοώντας, κατά ένα μυστήριο τρόπο, Νταλί!) Κολάπσους στον ταραγμένο νου - συν-χώρεση ζητώ...

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 02, 2006 10:27:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Εντάξει, δεν είμαι απ' τους τυχερούς που φεύγουν τώρα για διακοπές. Αλλά κι εγώ που έλειψα, τι κατάλαβα... το σώμα εκεί κι ο νους αλλού.
    Έχω βαρεθεί το ίδιο έργο˙ αυτό δεν σημαίνει πως δεν εξοργίζομαι!
    Εμείς, όμως, καλά. 'Να περνάμε καλά!'

     
  • At Πέμπτη, Αυγούστου 03, 2006 10:59:00 π.μ., Blogger Kallioph said…

    χεχεχε
    συμβαίνουν αυτά σε καταλαβαίνω..
    "εγώ την επαναδιαβεβαίωσα περί… Πικάσο (εννοώντας, κατά ένα μυστήριο τρόπο, Νταλί!)"
    πόσες φορές μου χει συμβεί και μένα..
    αλλά ξέρεις τι λένε τώρα για την λανθάνουσα γλώσσα..
    να προχωρήσω αλλά είναι πολύ θολά εδώ που μ έφερες ! σε μεγάλους πίνακες του Dali και μερόνυχτα να κάθεσαι θα βρίσκεις διαρκώς :)

    Καλημέρα :)

     
  • At Πέμπτη, Αυγούστου 03, 2006 12:04:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Η ρίζα του κακού που λέγαμε, eraser - μας κούρασε αυτό το ταξίδι, ε; Έστω και μόνο... τηλεοπτικό(!) - όσο κι αν φαίνεται οξύμωρο: 'Να περνάμε καλά!'
    Αυτό περιέχει και τις ευθύνες μας και τον ωχαδερφισμό μας.
    Ο σπόρος του θανάτου πάνω κει βρίσκει και φυτρώνει.

    Ευτυχώς που με καταλαβαίνεις (περί Νταλί) - το επόμενο θα ΕΙΝΑΙ Πικάσο!;-
    Τι άλλο λένε για την λανθάνουσα - ξέρω πως λέει την αλήθεια˙ και κάτι άλλο;
    Καλημέρα, Poreia μου! :)

     
  • At Πέμπτη, Αυγούστου 03, 2006 12:16:00 μ.μ., Anonymous Marcel1871 said…

    Ο πίνακας: το αγρίμι (ταύρος) εννοείς Onlysand; Άγριεμένο από την φυσική κίνηση της ψυχής να απλωθεί σαν χάδι πάνω του. Μόνο για την Ισπανία δεν "μιλάει" αυτός ο πίνακας..

     
  • At Πέμπτη, Αυγούστου 03, 2006 1:27:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Μπήκες, νομίζω, στην καρδιά του... κτήνους (ταύρου). Άγριο και χάδι (ανεπίδοτο).
    Όμως, πώς όχι "Ισπανία", Marcel; Θυμάσαι τον (δικό τους) εμφύλιο;
    Και για την 'ενωμένη' Ευρώπη μού φαίνεται ταιριαστός ο πίνακας: ακούς συνέχεια ανατριχιαστικές ειδήσεις (σήμερα, βλέπε Πολωνία).
    Τέλος, πόθεν το 1871 - να μην ανατρέχω τώρα στην ιστορία :)

     
  • At Πέμπτη, Αυγούστου 03, 2006 9:28:00 μ.μ., Anonymous Marcel1871 said…

    Θα μπορούσε να είναι η ημερομηνία γέννησής μου (1/8/71). Ωστόσο είναι και το έτος που ήρθε στον κόσμο ο ομόχνωτος Μαρσέλ Προυστ.

     
  • At Πέμπτη, Αυγούστου 03, 2006 10:04:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Καμιά φορά, πώς μία λέξη, δίνει την ουσία στην πρόταση: ομόχνωτος. Χτύπησες φλέβα εδώ. xxx

     
  • At Πέμπτη, Φεβρουαρίου 22, 2007 8:07:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said…

    best regards, nice info »

     
  • At Πέμπτη, Μαρτίου 01, 2007 1:29:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said…

    Cool blog, interesting information... Keep it UP »

     
  • At Τρίτη, Μαρτίου 06, 2007 5:42:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said…

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS