seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Παρασκευή, Ιουλίου 21, 2006

Ο στραβός γυαλός



Στην πραγματικότητα είμαστε αξιολύπητοι. Βράζουμε στη σούπα του καλοκαιριού αδιαμαρτύρητα, κι αφήνουμε τον κάθε επιτήδειο επιτηδευματία να μας βάζει χέρι κανονικά: είτε στην τσέπη είτε στις ψυχές και στο μυαλό μας.
Δεν θέλεις να σου γράψω παραδείγματα, ε;
Εξάλλου βαριέμαι. Τ' αφήνω για μετά. Όπως εσύ: 'μετά, μωρέ, θα δούμε...'

Όμως: κανένας βολεμένος να μην προσπαθήσει να απαλύνει τις τύψεις του (ή να βαρύνει τις δικές μου). Εκτός, ίσως, από τον Πάνο Χαρίτο, που επιμένει να ξεφυλλίζει τη ζωή του ανάμεσα στη σκόνη και το αίμα της Μέσης Ανατολής. Ώσπου να μάθουμε ποια κρυφή ιδιοτέλεια τον κρατάει τόσα χρόνια μέσα στις τάφρους της φρίκης.
Το διάολο μέσα του έχει ο άνθρωπος και δεν κουράζεται να σπέρνει φονικά και να θερίζει θύελλες. Αντί να φυτεύει όνειρα για να φυτρώνουν θαύματα κάθε ώρα και στιγμή - σ' αυτή τη γενναιόδωρη και μικρή ζωή.
Κι ύστερα αναρωτιέται η αιθεροβάμων Μαργαρίτα, πώς γίνεται ο κόσμος να είναι τόσο αναίσθητος μπροστά στην ωμή βία των κατά συρροή δολοφόνων.
Θυμάται που μισούσε τον Σαββόπουλο, όταν μας έλεγε 'κωλοέλληνες'...

Βαρέθηκε τώρα, η Μαργαρίτα˙ βαρέθηκα. Κι όλο δραπετεύω - όπως κι εσύ - στον εφησυχασμό και τις αναβολές του.

Νοσταλγώ τους απλούς ανθρώπους, δηλαδή τους όμορφους˙ τους ήσυχους, που μετράνε τ' άστρα για να ξαναγίνουν παιδιά, με χαρές και ανυψωτικές αρμονίες.

Ξέρω, φίλοι, φίλη, το όνειρο με την παράγκα πάνω στη θάλασσα είναι απατηλό˙ κάνει καλή παρέα, όμως, γιαυτό το συντηρώ: όπως το κόκκινο καρπούζι στη σκιερή βεράντα ένα καυτό μεσημέρι˙ όπως το after sun μετά από ατέλειωτες ώρες αλητείας στην αμμουδιά του Σίμου˙ όπως οργιώδης πάνω στα (υπ)αίθρια χρόνια έρωτας ενωτικός με τα ψηφιδωτά της Κνωσσού.

Όπως ξυπόλητο παιδί στα δροσερά πλακάκια, που ψάχνει τη μάνα του, τέλος Ιουλίου κάθε χρόνο. Τέτοιες μέρες - δεν ήμουν εκεί˙ χωρίς να μου πει τίποτα, καμιά προειδοποίηση, κανένα σημάδι, μου ξέφυγε και - έφυγε για πάντα η δική μου.

7 Comments:

  • At Παρασκευή, Ιουλίου 21, 2006 2:35:00 μ.μ., Anonymous voula-vouliagmeni said…

    Τη στιγμή που όλοι τραυλίζουν, ανάξιοι, πως η βία του Ισραήλ είναι δυσανάλογη(!) προς το τι αυτό υφίσταται, δεν υπάρχει μεγαλύτερη αναντιστοιχία απ' αυτή μεταξύ των κυβερνήσεων και των λαών της Ευρώπης!
    Να ζεις να θυμάσαι πάντα τη μαμά σου, onlysand. Σ' ευχαριστώ.

     
  • At Παρασκευή, Ιουλίου 21, 2006 3:37:00 μ.μ., Anonymous markos A said…

    Στη γη βρισκόμαστε, σωτηρία δεν υπάρχει!
    Λέω καμμιά φορά στον εαυτό μου: πρέπει να μάθεις να δεινοπαθείς πιο τέλεια, για να σταματήσουν να σε τιμωρούν - πρέπει να κάνεις αισθητή την παρουσία σου, για ν’ αναγκαστούν να σε διώξουν.
    Το τέλος βρίσκεται μέσα στην αρχή, κι όμως εμείς συνεχίζουμε...
    ΣΑΜΙΟΥΕΛ ΜΠΕΚΕΤ: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ

     
  • At Παρασκευή, Ιουλίου 21, 2006 4:19:00 μ.μ., Anonymous fyllo said…

    Aν το να έχεις ψυχή, σημαίνει ότι είσαι ικανός να νιώθεις αγάπη κι ευγνωμοσύνη, τότε τα ζώα είναι, τις περισσότερες φορές, καλύτερα από πολλούς 'ανθρώπους'.
    (Σκέψεις που κάνω βλέποντας την απίστευτη θηριωδία των Ισραηλινών, αλλά και διαβάζοντας τα κείμενά σου...)

     
  • At Σάββατο, Ιουλίου 22, 2006 10:52:00 π.μ., Blogger reader said…

    Όταν ήμουν μικρός περνούσα τα καλοκαίρια μου ξυπόλυτος. Και θαρρώ το πίστευα τότε πως η σκόνη και το χώμα υπήρχαν για να μου λερώνουν τα πόδια και να με κρατάνε παιδί. Τώρα μαζί με τα δάκρυα σχηματίζουν λάσπη στα πρόσωπα άλλων παιδιών που άλλον κόσμο τους είχαμε υποσχεθεί. Όμως ο άνθρωπος είναι πληγή από μόνος του. Κι αν ακόμα μπορούσα να μιλήσω με συγχωρητική διάθεση, με παρρησία θα έλεγα πως ζούμε μέσα σε μια σχιζοφρένεια. Είναι κι αυτό που λες. Ο άνθρωπος δεν κουράζεται να σπέρνει φονικά. Και πόνο, που είναι χειρότερος από το θάνατο. Κι όλος αυτός ο χαλασμός, που μέσα από τις τηλεοράσεις εκ του ασφαλούς «απολαμβάνουμε», δεν είναι παρά η προέκταση της καθημερινής μας σχέσης ή διάθεσης προς τους άλλους που είναι γύρω και κοντά μας. Και πιο απλά να το δεις..., λες στον άλλον «σ’ αγαπώ» και νομίζει πως υποτιμάς την νοημοσύνη του. Κι αντί να τον θυμάσαι με αγάπη όταν τον εγκαταλείπεις, πας και τον σκοτώνεις επειδή νιώθεις ή νομίζεις πως σε απειλεί η ύπαρξή του. Το γενικότερο κακό ξεκινά από το τι κουβαλά ο καθένας μας μέσα του.


    Παλεύω πολύ με τις σειρές τούτες. Ο νους μου σηκώνει πολλά, όμως αντί να τον πιέζω να εκφραστεί προτιμώ να τον αφήνω να ιδρώνει. Βλέπεις ευθύνομαι κι εγώ γι’ αυτόν το θάνατο. Είμαι εγώ, και το θυμάμαι καλά, αυτός που πρώτος άρχισε να γκρεμίζει. Από μένα άρχισαν να ματώνουν οι ψυχές των παιδιών...

     
  • At Σάββατο, Ιουλίου 22, 2006 12:12:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    voula-vouliagmeni, σ' ευχαριστώ ΚΑΙ για την ευχή...
    markos A, επίσης σ' ευχαριστώ - που μας θύμισες τον αγαπημένο Μπέκετ.
    Φαίνεται πως η ψυχή, fyllo μου, είναι πολύ προσωπική υπόθεση˙ πόσοι αιώνες, άραγε, θα χρειαστούν ώσπου να γίνει συλλογική;...
    Ματώνουν οι ψυχές και ξεστρατίζει ο ιδρωμένος νους, reader μου. Aνέβασε, σε παρακαλώ, αυτό το εξαιρετικό κείμενο στο spot σου! Κρίμα είναι να πηγαίνει χαμένο στα 'παρασκήνια' των σχολίων...

     
  • At Τετάρτη, Φεβρουαρίου 14, 2007 9:28:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said…

  • At Σάββατο, Μαρτίου 17, 2007 5:30:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said…

    Cool blog, interesting information... Keep it UP »

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS