seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Πέμπτη, Αυγούστου 02, 2007

Πάω κι έρχομαι! ;)

Νησάκια-φάροι-κήποι-παράδεισοι
- δεν αντιστέκεσαι, κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη -
και πελάγη ανεμοφιλημένα,
ατέλειωτα ταξίδια για σένα και για μένα...




:) Κι αν φεύγω, εδώ είμαι...
- ανάδυση στη μήτρα-θάλασσα,
βουτιές στον ουρανό -
ποτέ και πάντα στην άμμο! :)

Του ύψους και του βάθους*
- κι αν είναι να μείνω κάπου,
ας είναι εκεί*
(αφού θα 'χω γνωρίσει και τα δύο)!






Είναι, όμως, που λατρεύω την Αθήνα τον Αύγουστο... Καλό μήνα! :)

Στην άδεια πόλη, πού πήγαν όλοι...;... Βγάζω το χέρι έξω απ' το παράθυρο της ταχύτητας... Πολύ δύσκολη η χειραψία με τον ουρανό - αυτός να μ' αγαπήσει, κι ας με μισήσει όλη η γη!
Εξάλλου τι είναι η γη; ένα μάτσο 'άνθρωποι' που δεν τη σέβονται...

Αγαπάω την ανεμελιά και το τυχαίο - θα ξέρεις εξ ιδίας πείρας: τις περισσότερες φορές, τα αντίθετα συμβαίνουν - βουλιάζω να με πετάξουν τώρα!

Εκεί να στροβιλίζομαι, ανάμεσα στ' αστέρια ν' ακούω τις ευωδιές τους - μ' ένα κλαράκι πεύκο που χαϊδεμένο της φωτιάς δεν ήθελε να γίνει - αιωρούμενη στην κούνια του φεγγαριού, χώρια μα εντελώς από τα μαύρα σύννεφα και τις κακοτοπιές τής ρημαγμένης πλαγιάς...
Μικρός είναι ο κόσμος, αδέλφια μου, πριν γνωρίσουμε τον Άλλο - μικρός σαν να χωράει στην παλάμη σου, άγριος και τρυφερός μαζί!

Μαζί,
ηλιοκαμμένους και παραδομένους να σας βλέπω, με το θαλασσινό τριφύλι αγκαλιά κι ένα κοχύλι για ν' ακούτε τα θαύματα, χρυσά πουλάκια στην ακτή - και μακριά οι συννεφιές - για πάντα καλοκαίρι! :) :)

Άντε, το πολύ, κάτι μικρά, παραμυθένια 'βαμβακάκια' στον ανεκτικό θόλο - να υπενθυμίζουν την αιθρία παροδικότητα...




2 τραγούδια: Το λυωμένο παγωτό, και ένα υπέροχο της Σόλομον
κρυμμένα πίσω απ' τις υπογραμμισμένες λέξεις


9 Comments:

  • At Πέμπτη, Αυγούστου 02, 2007 11:56:00 π.μ., Blogger the_return said…

    Καλό μήνα Νανά,

    "Πάω κι έρχομαι" η ...ιδανική κίνηση σε ο,τιδήποτε! :)

    Εγώ ακόμη Αθήνα, και εντάξει δεν έχω παράπονο - η αυγουστιάτικη ερημιά εδώ είναι όντως ένα παρηγορητικό θέαμα,

    ...ίσως και έναντι όλου του θεάματος της γης που δεν είναι τίποτε άλλο παρά "ένα μάτσο άνθρωποι που δεν τη σέβονται".

    Αναμφίβολα και αναντίρρητα.

    Τα πάντα στο κόσμο μοιάζουν να αιωρούνται πλέον.

    Δεν ξέρω αν αυτό δύναται να κληθεί "επικίνδυνη ισορροπία", πάντως σίγουρα είναι αναμενόμενη ταραχή...

    Όταν βρεθεί κάποιος στο κενό, τότε δεν μπορεί να κάνει αλλιώς ει μη να πετάξει αν δεν θέλει να καταβαραθρωθεί...

    (πρωινές βεβαρυμένες σκέψεις που εκφέρονται ανέμελα ακούγοντας το Piano Concerto No.1 του Beethoven)

     
  • At Πέμπτη, Αυγούστου 02, 2007 12:49:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Καλό σου μήνα, my RETURN! :)

    Η ερημία του Αυγούστου υπογραμμίζει την
    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΤΑΡΑΧΗ
    με ολόθερμη προσδοκία - να περιμένω;!;!;! *

    Και, μ' αρέσει που ο υπέροχος κ. Ludwig
    συνοδεύει αυτές τις 'βεβαρυμένες' σκέψεις
    και που, αυτές, είναι πρωινές (11:56 π.μ.)
    - χαίρομαι που τις μοιράστηκες μαζί μου!

    * Ναι, να περιμένω!

     
  • At Πέμπτη, Αυγούστου 02, 2007 2:09:00 μ.μ., Blogger meril said…

    Γεια σας γεια σας....
    Πάντα είμαι δω για σένα... Πάντα περνώ ακόμα κι όταν δε φαίνομαι να το ξέρεις.... Μόνο που μερικές φορές δεν είναι εύκολα τα λόγια....αλλά είμαι δω

     
  • At Πέμπτη, Αυγούστου 02, 2007 3:37:00 μ.μ., Anonymous voul-voul said…

    Είπα κι εγώ!... Νόμιζα πως πατώντας το "εδώ είμαι", θα βλέπαμε και μια φωτογραφία σου, Νανά μου - κρίμα... ;(

    Το μελτέμι και η δροσιά σου, μας κάνει να ξεχνάμε τα ΔΥΣΚΟΛΑ...

    Να είσαι πάντα καλά, και μη μας ξαναφύγεις!

     
  • At Παρασκευή, Αυγούστου 03, 2007 12:41:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said…

    Εγώ θέλω μόνο να έρχεσαι...

    Ν.

     
  • At Παρασκευή, Αυγούστου 03, 2007 11:26:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    Γλυκειά MERIL

    μια απαντοχή-δροσιά να σε συνοδεύει στα δύσκολα - τη χρειαζόμαστε όλοι αυτό το καλοκαίρι

    κι ένα χρωματιστό ιστίο από μένα
    για τα ταξίδια σου :)

     
  • At Παρασκευή, Αυγούστου 03, 2007 11:28:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    @ VOUL-VOUL

    δεν μπορώ να σου πω ψέματα πως ΔΕΝ
    θα ξαναφύγω...

    δροσιές κι εσύ! :)


    @ ΑΝΩΝΥΜΕ/Η

    Σημασία έχει να επιστρέφεις.
    Άρα, θα πρέπει πρώτα να έχεις φύγει... ;)

     
  • At Παρασκευή, Αυγούστου 03, 2007 1:08:00 μ.μ., Blogger CAESAR said…

    Είναι οι μέρες, ο μήνας, που η πόλη δίνεται.
    Δίνεται, στους ελάχιστους.
    Σ' εκείνους που μένουν γιατί θέλουν.
    Σ' εκείνους που δεν μπορούν αλλιώς να κάνουν.
    Και τους παίρνει απ' το χέρι για να τους δείξει τα μυστικά της & τα όμορφα μέρη της...

     
  • At Παρασκευή, Αυγούστου 03, 2007 2:52:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    ...δροσερά ποτάμια μες στην πόλη
    μαζί μ' εκείνους που δεν θέλουν
    και τους άλλους που δεν μπορούν
    ανάμεσα σε πλάτανους και κρίνα
    γυαλίζει ο ήλιος με όρεξη
    διψασμένος για τα πράσινα

    κι η θάλασσα στην πόρτα σου

    Χαίρε CAESAR!
    ποιος τη χάρη σου ;)

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS