seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007

Το ύψος των περιστάσεων


Χαρισμένο στον Άλεξ

Αντί για φορεμένη πανοπλία
κρατά ένα τριαντάφυλλο δυσανάλογα
εκτεθιμένο στο φως
της πραγματικότητας˙
με το άλλο χέρι κόβει καντήλια
από τους τάφους που ανεώχθησαν
με την ελπίδα πριν την ώρα της
καψαλισμένη.
Τα δυο του πόδια με
αιώνες καταχωνιασμένη αποστροφή
κλωτσάνε εναλλάξ
πότε την πέτρα τού ποτέ που ανασαίνει
πότε τα βέβηλα του αδιόρθωτου
Κόσμου.
Σηκώνει ανάστημα το Τέλος
όπου να 'ναι
θα τελευτήσουν τα σκουλήκια
αλλά πριν απ' αυτά, η ίδια
η μικρή ζωή σαν
αναντίρρητο Έβερεστ που ξαφνικά
αποκαλύπτεται νταμάρι
ενώ θα μπορούσε να ευωδιάζει
μόνο
νερό και νόημα.

Θα δούμε επιΤέλους, ποιος
Παράδεισος έχει την όρεξη
να ιδρώσει αστροπελέκια.

Όπως το σύννεφο δεν νοιάζεται
μην κηλιδώσει τον άδυτο ουρανό,
μία παραλία απέθαντη απ' το Μεγάλο
Ψέμα που δεν αντέχει ομορφιά
θα θριαμβεύσει αλλοίωτη
ακόμη και στον μέλλοντα κατακλυσμό
όταν εν πλήρη δόξη
μόνη αυτή
θα καθρεφτίσει τη σελήνη.


27 Comments:

  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 11:50:00 π.μ., Blogger the_return said…

    Πάρα πάρα πολύ ωραίο, Νανά, μπράβο.

    Το αίτημα επί τους "ύψους των περιστάσεων" προϋποθέτει και την περίσταση ενός ύψους (ωσεί "αναντίρρητο Έβερεστ") που εμφανίζεται ενώπιον των ανθρωπίνων βλέμματων κάποια στιγμή και όχι σπάνια τα καθιστά ανήμπορα να το θεωρήσουν πραγματικά όπως είναι.

    Εδώ εντοπίζεται μάλλον και μια τρυφερή εσχατολογία στο ποίημα.

    Σε καιρούς στους οποίους ένας κόσμος έχει ήδη πεθάνει και ένας άλλος φαντάζει σχεδόν αδύνατον να αναδυθεί, οι ποιητές μπορούν να ακούν πάντοτε τα "αστροπελέκια κάποιου Παραδείσου" και κάποια στιγμή ίσως ανακαλύψουν πως ο Παράδεισος δεν είναι ένα καλή τη θέα "στρατόπεδο συγκέντρωσης" αλλά μια κανούργια φούγκα επί κόσμου αγνώστου έως τώρα και διαρκώς επιθυμουμένου-απωθουμένου και υμνητικώς εξορκιζομένου...

    Από μια αντίφαση επιθυμίας προκύπτει πάντα το Τέλος.

     
  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 12:19:00 μ.μ., Anonymous markos A said…

    Το ποίημα έξοχα συγκινητικό, Νανά!

    Και η φιλοσοφική εκδοχή του από τον Return, εξαιρετική - με καλύπτει απόλυτα.

    Να είστε καλά, καλημέρα σε όλους!

     
  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 2:13:00 μ.μ., Blogger akb8862 said…

    Καλή μου,Νανά, τι μου χεις κάνει τώρα!Τι έκπληξη-αστροπελέκι είναι αυτή!Πόσες ευχαριστίες μπορώ να πω άραγε για να σταθώ & στο "ύψος" του ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ & της περίστασης!!!
    Με καλύπτει απόλυτα & η απόδοση του Ρητέρν& τον ευχαριστώ για την υπέροχη ερμηνεία.Δεν θα συμπληρώσω τίποτε.Θα μείνω άφωνος & εκστατικός συνάμα...Θα το κοιτώ για ώρες...& ίσως αύριο ή μεθαύριο(μόλις βρω το χρόνο)να μπορέσω να σταθώ & γω κάπως "αντάξιος".Να σταθώ & γω στον ίσκιο από "Το ύψος" του λιγάκι.Θα δεις...Κάτι έχω στο μυαλό τώρα & πρέπει να το κάνω το γρηγορότερο.Σου αξίζουν πολλά!Ειλικρινά σε ευχαριστώ άπειρες φορές από τα βάθη τις καρδιάς.Μα νιώθω πως δεν φτάνει μόνον αυτό!Να σαι καλά.Ευχαριστώ για τη φιλία σου.Είναι ο,τι πολύτιμο υπάρχει στον κόσμο τούτη η λέξη.

    Voul-voul ευχαριστώ που με "βλέπεις"!(Το είδα στο προηγ. ποστ).

    Ρητέρν,ευχαριστώ πάρα πολύ.Με αφόπλισες.
    Καλό απομεσήμερο σε όλους.& μάλλον ΕΣ ΑΥΡΙΟΝ !

     
  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 3:31:00 μ.μ., Blogger meril said…

    Και τι να πω τώρα εγώ που τα παν όλα οι άλλοι....
    Εξαιρετική. Με τον πήχυ της πένας σου στα υψηλά.
    Καλότυχοι-και μη με πεις γενναιόδωρη- εμείς, που την τέχνη σου απολαμβάνουμε και τέτοιες μέρες

     
  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 4:31:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Δεν βρίσκω λόγια*, my RETURN

    να γράψω για την διεισδυτική και τόσο καίρια ματιά που χαρίζεις πάντα στα ταπεινά μου σκαριφήματα

    (*επίτηδες το κάνεις!;)

     
  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 4:33:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Αχ, πόσο ολιγαρκής πρέπει να είσαι ΑΛΕΞ μου,

    για τα αποτυπώνεις τέτοια συγκίνηση απ' αυτό το ταπεινό μου δώρο (στο είχα εξάλλου υποσχεθεί σε προηγούμενο, καλοκαιρινό ποστ)

     
  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 4:35:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Ας καλοτυχίσω μια φορά τον εαυτό μου
    "τέτοιες μέρες", ΜΕΡΛΙΝ μου
    που μου χαρίζεται αυτή η συνάντηση μαζί σας.
    (επόμενο ποστ, όταν είναι 'ποίημα', ήδη έτοιμο για σένα)


    Ευχαριστώ κι εσένα, ΜΑΡΚΟ συνταξιδιώτη :)

     
  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 7:09:00 μ.μ., Anonymous voul-voul said…

    Nανά, φτάνεις τόσο "εύκολα" στο ύψος του δημιουργού-καλλιτέχνη, που δεν προλαβαίνω ν' ανασάνω - στο λένε με όλες τις λέξεις οι συνταξιδιώτες: είσαι πολύτιμη!!!

    Καταπληκτική πράγματι και η ανάλυση του Return

    Alex, δεν χρειάζεται να με ευχαριστείς, δική μου είναι η ευχαρίστηση :)

     
  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 8:46:00 μ.μ., Blogger akb8862 said…

    Καλά! Πρέπει να χω μεγάλη στραβομάρα! Σε ποιο ποστ του καλοκαιριού μού το υποσχέθηκες; Πότε;Ή δεν το δα ή δεν κατάλαβα...Το πες με τέχνη μάλλον!
    ΘΑ ΔΕΙΣ !!!Δεν λέω τίποτε.Σειρά μου τώρα.
    Εκείνο που με εντυπωσιάζει είναι ότι το νικ μου το γραψες με το αγαπημένο μου χρώμα! Αυτό πώς το κατάλαβες??? !!!Κάμερες έχεις στο μπλογκ????!!!

    Voul-voul, να σαι καλά!
    Καλό βράδυ σε όλους σας.

     
  • At Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 11:45:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Τι μας πέρασες, ΑΛΕΞ;! χαχαχα

    και βέβαια έχουμε κάμερες: ανφάς και προφίλ σε έχω, με το γαλάζιο μπλουζάκι... ;Ρ

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 1:59:00 μ.μ., Blogger the_return said…

    @Νανά & Άλεξ:

    ήρεμα με τα ...γαλάζια βρε παιδιά.
    ....προεκλογικές ημέρες που είναι, θα μας παρεξηγήσουν! :)

    Νανά, έχεις ένα πολύ ωραίο υπότιτλο στο μπλογκ, "ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος", αλλά λόγω του χρώματος δεν φαίνεται.

    θα σου πρότεινα να βάλεις κάποια εικόνα πάνω για να φανεί ο υπότιτλος από τη μια, αλλά επίσης, πιστεύω ότι θα δένει και αισθητικά πολύ, από την άλλη.

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 2:26:00 μ.μ., Blogger akb8862 said…

    Γειά στην όμορφη παρέα!Να πω & ένα ευχαριστώ στον markos για το σχόλιο του.Του το οφείλω & εγώ.
    Ναι,Ρητέρν δίκιο έχεις το αγαπημένο μου χρώμα καμιά σχέση δεν έχει με εκλογές.Χα χα! Να σαι καλά!

    Νανά,έτσι ε? ΟΚ! Ετοιμάσου εντός ολίγων λεπτων!!! ΕΤΟΙΜΑΣΟΥ (Ευχαριστώ & πάλι πολύ).Λοιπόν : Φώτα,κάμερες & εντός ολίγων λεπτών, ΠΑΜΕ !!!(εννοώ "πάμε"...καμία σχέση με αρχικά πολιτικών κινήσεων,χα χα...).

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 2:27:00 μ.μ., Blogger akb8862 said…

    Αισθήσεις «ανεπίδοτες».

    Σκέφτηκα πολλές φορές με βιβλία τέτοιας ποιότητας να κάνω μια ελευθέρια ανάγνωση τους, από το τέλος προς την αρχή. Δεν το χω κάνει πάνω από μία φορά. Εδώ το μετάνιωσα.Mιλώ βέβαια για το έργο της Νανάς Τσόγκα: «ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ αναΒΟΛΗ»(εκδ. Γαβρηιλίδη,Αθήνα,2007). Θα το επιχειρήσω σε επόμενη ανάγνωση, γιατί είδα πως εκεί το «τέλος» ταυτίζεται με την έννοια της «ελευθερίας». Και δεν είναι μόνο αυτό. Πολλά σε οδηγούν καταιγιστικά προς τα κει, όπως οι διάφοροι ομόκεντροι κύκλοι αφήγησης: α) ο χρονικός β) ο κύκλος της συγγραφής βιβλίου μέσα στο βιβλίο και πόσες άλλες ακόμη ασύλληπτες τεχνικές γραφής! Μα κυρίως η ανεξάντλητη ποιητικότητα που αναβλύζει από κάθε σελίδα. Γι` αυτό προτιμώ να το αποκαλώ «βιβλίο». Αν πω «μυθιστόρημα» θα ναι πολύ λίγο και για έναν επιπρόσθετο λόγο: Είναι τόσο βιωματικό που μάλλον ο «μύθος» θα ναι ελάχιστος…

    Εκεί λοιπόν προς το τέλος ξανασυναντά κανείς την αρχή μέσα από μια μεταμόρφωση, αναγέννηση. Αναβάπτιση; Η πρωταγωνίστρια (Μαργαρίτα) «χάνεται» ξαφνικά ανάμεσα στο «είναι» & το γήινο «μη είναι»; Ταυτίζεται άραγε με την αλληγορία του «κόκκου της άμμου» που, όπως λέει η συγγραφέας, εγκαταβιώνει έτσι στο «ά-παν σύμ-παν»; Σε τούτη την αποκαλυπτική αναβάπτιση-αναγέννηση με οδηγεί και η συμβολική των ονομάτων δύο προσώπων που εμφανίζονται στο τέλος : Ο Ιωάννης και η Ανθούλα. Αναφύονται κατ` εμέ όπως τα βρύα και οι λειχήνες πάνω από πρώην ζώντες οργανισμούς.
    Ένα δεύτερο βασικό πρόσωπο στο βιβλίο είναι η Φλώρα που ετυμολογικά και μόνο παραπέμπει σε «άνθος». Μα αν προχωρήσω περισσότερο, μήπως & η «μαργαρίτα» δεν είναι άνθος; Έτσι η Φλώρα, το κάπως μισητό στην αρχή & αγαπητό στην συνέχεια πρόσωπο, που δεν είναι για μένα σε όλη τη ροή του βιβλίου παρά η προβολή της νεότητας της Μαργαρίτας, «υποκαθίσταται» από την Ανθούλα. Αυτή σηματοδοτεί μια δεύτερη αναγεννημένη πια νεότητα της Μαργαρίτας μέσα από την ωριμότητα της φυγής της προς την ελευθερία του «τέλους». Και μόνον τούτες οι σκέψεις πόσους ομόκεντρους κύκλους αφήγησης να ξεδιπλώνουν άραγε!

    Ο τίτλος του βιβλίου ιδιαίτερα πετυχημένος. Μέχρι να βρεθεί πραγματικά τούτη η μορφή ελευθερίας και τι δεν είναι τελικά σε τούτη τη ζωή «Χαριστική ΑΝΑβολή»; Ανασύρω παραφράζοντας εικόνες για να το πω πιο παραστατικά: Όλη μας η ζωή είναι σαν προσωρινές στάσεις λεωφορείου και ανάλογα επιλέγουμε εμείς πού θα κατεβούμε ή όχι, για να το ξαναπάρουμε μετά ώς την επόμενη ή ως το «τέλος». «ΑΝΑβολή»! Οπτικά και μόνο είναι σαν να παραπέμπει σε χαριστικές βολές που πισωγυρίζουν σαν μπούμερανγκ προς τη Νανά! Τι κι αν στην εικόνα αυτή ξεριζώνεται ένα «Ν»; Θα χει τους λόγους της… Εξάλλου πολλά είναι τα λογοπαίγνια μα και οι αντιμεταθέσεις ονομάτων, όπως «Άννα-Νανά» κλπ. Το γράμμα που λείπει το θεωρώ ποιητική της αδεία «ανεπίδοτο».

    Με συγκίνησε επίσης πάρα πολύ όλος ο διάχυτος πόνος που αναβλύζει και κυρίως - για μένα - για δυο μορφές: α) τη μητέρα, εικόνα για όλους μας μοναδική, β) τον πατέρα! Δεν θυμάμαι να χω διαβάσει πουθενά τόσο γλυκά λόγια από γυναικείο συγγραφικό χέρι. Για αυτό και από δω τής απευθύνω ένα μεγάλο «ευχαριστώ». Δεν με ενδιαφέρει αν οι πολλές αναφορές στο πρόσωπο αυτό είναι κάπως λιγότερες σε σχέση με της μητέρας. Ειλικρινά, χαλάλι της! Αναδεικνύουν όμως πολύ ευαίσθητα τον σύγχρονο ρόλο όλων ημών που φέρουμε τον τίτλο αυτό και που είθισται πια στις μέρες μας να μην του δίνει κανείς σημασία ή να τον μειώνει ή και σκόπιμα να εκμηδενίζει. Ούτε με ενδιαφέρει πως λέει κάπου πως τον πατέρα τον φοβόμασταν. Αλήθεια λέει. Συνέβαινε και σε μένα. Το βλέπω να συμβαίνει και στα παιδιά μου, όσο και να προσπαθώ να το διαλύσω. Έτσι κι αλλιώς οι πολλαπλοί και μοναδικοί ρόλοι της μητέρας είναι μάλλον οι μόνοι που μπορούν να εξανεμίσουν κάθε φόβο.

    Μια λέξη φορτισμένη με μύρια νοήματα δεν μπορεί με τίποτε να φύγει από το μυαλό μου: «ανεπίδοτη». Πιστεύω προσδιορίζει τα όρια όσων λόγω και έργω δεν πραγματώνονται και που ες αεί μόνο εν διανοία εμφωλεύουν. Λόγια ανεπίδοτα, ανεπίδοτες πράξεις μα και «ανεπίδοτα φιλιά»! Μια ώριμη στάση ζωής, αξιοπρέπειας λόγου και πράξεων, οικονομία μάλλον «στάσεων»-στάσεων ώς το «τέλος». Οικονομία στο «ξόδεμα ψυχής» μέσα σε έναν σύγχρονο κόσμο εξίσου «ανεπίδοτο», γιατί όπως καταδεικνύει τόσο εύγλωττα δεν ξέρει πια να επικοινωνεί, να χει ψυχή. Και η γραφή ακολουθεί ποιητικά τούτη την «ανεπίδοτη» πορεία. Αυτό το βιβλίο το βίωσα μάλλον ψυχή, διανοία τε και σώματι. Πιότερο υποσυνείδητα, γιατί αν το περάσω απευθείας στο συνειδητό για να το «καταλάβω» πλήρως, θα διαπράξω ανοσιούργημα. Ήταν φορές που το νιωθα να κοχλάζει μέσα μου, να πονά, να σφίγγεται, να φτεροκοπά σαν λαβωμένο πουλί. Πάντα με αξιοπρέπεια και ήθος γραφής! Σελίδα σελίδα, πάνω από τις γραμμές του, έψαυσα με την παλάμη τους χτύπους του με σεβασμό, χωρίς ποτέ να τους αγγίξω με τα ακροδάχτυλα. Βίωσα τούτο το «ανεπίδοτο» (γιατί και προσωπικά ως στάση ζωής με εκφράζει απόλυτα παιδιόθεν) μέσα από αυτήν την ανείπωτη αίσθηση ανάγνωσης και ελπίζω πως δεν διέπραξα αναγνωστική ασέβεια. Έτσι αποθέτω και γω τα συναισθήματά μου στην «άμμο» (μιας και είναι το όνομα και του ιστολογίου της), όπως και η συγγραφέας, στην αφύγρανση των ηλιακών ακτινών μήπως και τα καταυγάσει… Και την ευχαριστώ για τούτο το αερικό ανάγνωσμα. Τα επτά χρόνια συγγραφής του κούρνιασαν μέσα μου σε τόπο ανεπίδοτο. Διαισθάνομαι πως σίγουρα έχει στα σκαριά και δεύτερο βιβλίο. Θα χω την υπομονή να το περιμένω.

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 2:39:00 μ.μ., Blogger akb8862 said…

    Νανά, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !
    Τούτη την κριτική την μισοείχα στα σκαριά πολύ πρόχειρα.Μετά το χθεσινό σου όμως...στρώθηκα.Λίγο ξενύχτησα,μα ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ. Η αλήθεια είναι ότι αν δεν γινόταν έτσι θα αργούσα πολύ.Δεν έχω καθόλου χρόνο & αν ποτέ βρω η σωρευμένη κούραση με κάνει αναβλητικό. Καλύτερα έτσι όμως γιατί τώρα έχουν σειρά για κριτική & 2-3 άλλοι πολύ καλοί φίλοι,μόλις βρεθεί χρόνος.
    Το βάζω σε λίγο & στο μπλογκ μου(& όχι μόνον).Νανά,στείλε με μέιλ φωτό του βιβλίου &πες πως θα την ενσωματώσω στην ανάρτησή μου.
    Να στε όλοι καλά!

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 3:52:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Eίδες, my Return, χρώμα που βρήκε να... αγαπήσει ο Άλεξ;...! xaxaxa

    Δεν φαίνεται ο υπότιτλος;!...
    Εγώ βλέπω το σκούρο φόντο και τα γραμματάκια με άσπρο. όπως το 'seesea'!...
    Θα ήθελα βέβαια να βάλω μια θαλασσένια φωτο, αλλά (όπως και στο προφίλ) δεν μου βγαίνει...
    Αν μου πεις τον τρόπο, μέιλ - σ' ευχαριστώ πολύ!

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 3:55:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Λοιπόν, ΑΛΕΞ, ΠΑΜΕ (καμία σχέση... χαχαχα!!!)
    Τι να πω τώρα... Αυτό δεν είναι αντι-χάρισμα επί τη ευκαιρία του δικού μου (που σ' έκανε να... στρωθείς!...;)
    Είναι η πιο λεπτομερώς καίρια κριτική που έχω ακούσει για το βιβλίο. Είναι η συγκινητική προσέγγιση ενός αισθαντικού, παλλόμενου ψυχισμού που απορροφά τις 'δονήσεις' ως παιδικό σφουγγάρι - με την αθωότητα της πρώτης ματιάς που άμεσα κατανοεί σε βάθος τα ανείπωτα.
    Τα λες αντί για μένα με άλλα λόγια, δηλαδή - ειλικρινά η πιο χαρούμενη-στα-γκρίζα έκπληξη...

    Αργότερα, ίσως επανέλθω για επί μέρους 'απαντήσεις'...
    Άπειρα ευχαριστώ για τον χρόνο και για την ψυχή σου - να είσαι καλά!

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 3:59:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    ΑΛΕΞ - για 'ανέβασμα':
    έχεις σκάνερ; Ούτε κι εγώ! :)
    Αλλά και να έχεις, το ίδιο πρέπει να κάνεις:
    Αφού αντιγράψεις το εξώφυλλο, το ποστάρεις μέσα στο κείμενο - στον blogger, εκεί που ποστάρεις, έχει πάνω πάνω στην οριζόντια λωρίδα μια εικονίτσα: την πατάς και βγαίνει 'παράθυρο' που σε οδηγεί πώς να την ανεβάσεις...

    Αλλιώς, αντιγράφεις στο desk σου το εξώφυλλο από τη σελίδα μου & ακολουθείς την ίδια διαδικασία.

    Αλλά, είναι... απαραίτητο; γιατί να μπαίνεις ΚΑΙ σ' αυτό τον κόπο;

    xxx

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 4:37:00 μ.μ., Blogger akb8862 said…

    Νανά! Χαίρομαι που σου άρεσε η κριτική.Είχα άγχος επειδή το γραψα χθες βιαστικά μην μου ξέφυγε κανένα λάθος,καμιά πατάτα κατά τα κοινώς λεγόμενα. Να σαι καλά.Φτάνει, πολλά"ευχαριστώ" είπαμε.Να μην πω άλλο.Δεν θα ναι πρωτοτυπία.Το εννοώ όμως.
    Ναι ,σκέφτηκα & το κόπυ πέιστ κλπ,μα ήθελα πρώτα την άδειά σου.Δες ! Τα κατάφερα! (όχι σκάνερ δεν έχω).
    Έχει δίκιο ο Ρητέρν. & σε μένα ούτε & το seesea φαίνεται ευδιάκριτα & μπαίνω με firefox.Εννοείται.

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 5:03:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    ALEX, γενναιόδωρο παιδί

    είδα και καμάρωσα - δεν χρειαζόσουνα την... άδειά μου. έτσι κι αλλιώς, δεν έχω βάλει όνομα στο εξώφυλλο - ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ

    Ναι, μόλις μού έγραψε και ο RETURN, κι εκείνος firefox έχει...
    Aλλά κι οι οδηγίες που μου έδωσε, δεν τελεσφορούν - κρίμα...

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 5:19:00 μ.μ., Blogger akb8862 said…

    Ναι, η άδεια χρειάζεται,διότι το βιβλίο είναι δικό σου.Ποτέ δεν έχασα στη ζωή μου από την άκρα τυπικότητα μου...
    Τώρα μπήκα στο μπλογκ σου με ΟΠΕΡΑ.Φαίνονται ΟΛΑ καταπληκτικά!Μάλλον θα αλλάξω γνώμη για firefox...
    Το πολύ άλλαξε χρώμα στα γράμματα αν δεν γίνεται τίποτε άλλο.
    Τα λέμε.

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 6:58:00 μ.μ., Anonymous voul-voul said…

    Τα λέει τόσο όμορφα η Νανά!
    Αλλά δεν μπορώ να μην εκφράσω κι εγώ τον θαυμασμό μου για την υπέροχη κριτική σου, Άλεξ.
    Επειδή έχω διαβάσει κι εγώ το βιβλίο (3 φορές!) μπράβο και πάλι μπράβο σου!!!
    Πολύ όμορφη και η παρουσίαση στο δικό σου μπλογκ.

    Κατά τ' άλλα, τα τεχνικά που συζητάτε μου φαίνονται κινέζικα! ;)

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 7:24:00 μ.μ., Blogger akb8862 said…

    Voul-voul ,ευχαριστώ για όλα.

    Πρόσθεσα στο μπλογκ μου κάτω από την κριτική & το URL του μπλογκ σου,Νανά. Σε έχω βέβαια στα λινκς,αλλά τώρα στην κριτική είναι πιο άμεσο.Απλά τη δ/νση έβαλα ,γιατί έπρεπε να ψάξω κάτι σημειώσεις που έχω για το πώς γίνεται ο υπερσύνδεσμος & βαριόμουν λόγω κόπωσης.Άλλη φορά.Στην αρχή είμαι λίγο ανεπίδεκτος μαθήσεως,αλλά μετά μην πάρω μπρος!
    Καλό βράδυ σε όλους σας.

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 9:16:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    @ ALEX

    Καλώς ή κακώς, να μην επιχειρηματολογώ τώρα: άπαξ και βγήκε στην πιάτσα, το βιβλίο δεν είναι πια δικό μου. Εδώ, η άλλη, έκανε κανονική πλαστοπροσωπία... άσε, να μην το θυμάμαι!...

    Για νέος μπλόγκερ, έχεις κάνει απίστευτη πρόοδο, μην το συζητάς! ;)

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 9:19:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    VOUL-VOUL

    και πάλι σ' ευχαριστώ :)

    Υ/Γ Ε, αφού σου φαίνονται κινέζικα, ευκαιρία να μπεις κι εσύ στον... όμιλο.
    Κάποτε ήταν αρχή και για μας - θα σε βοηθήσουμε όλοι! ;)

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 9:28:00 μ.μ., Blogger meril said…

    Όμορφα που ναι να τελειώνει
    η μέρα χαιρετώντας φίλους....
    ΆΝΤΕ ΚΑΛΌ ΒΡΆΔΥ ....

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 9:33:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Αισθαντική μου MERIL

    τα όνειρά σου να αντικρίσουν με χαμόγελα την καινούργια μέρα
    Καλό σου βράδυ :)

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 10:20:00 μ.μ., Anonymous voul-voul said…

    Αχ, τι όμορφη σύμπτωση!
    Μπήκα να δω την κίνηση για το τέλος της μέρας, και σκεφτομουν πως δεν έχω πει ακόμη στην meril, πόσο μ' αρέσουν τα ποιήματά της!...
    Δεν μπορώ να σου γράψω εκεί, αλλά να ξέρεις σε διαβάζω κάθε μέρα

    Νανά, δυστυχώς δεν έχω καθόλου χρόνο ν' ασχοληθώ με το να φτιάξω μπλογκ (και με όλες τις παρεπόμενες "υποχρεώσεις"!;)

    Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που συνάντησα στην "άμμο" τόσο σημαντικούς ανθρώπους.

    Καλό βράδυ σε όλους!

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS