seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Παρασκευή, Νοεμβρίου 23, 2007

Την επομένη σαν εχθές και αύριο σαν τώρα


Το Νοέμβρη θα γινόμουνα δεκάξι.
Ο μπαμπάς τακτοποιούσε τα έπιπλα και το διπλό κρεβάτι.
Η μαμά άνοιγε κούτες και χαιρόταν την κουζίνα της.
Mόλις είχαμε μπει στο καινούργιο μας σπίτι.
Εμείς στεκόμασταν ανάμεσα στο σαλόνι και το γραφείο.
Τα σανίδια του παρκέ ήταν γυαλιστερά και όμορφα, καινούργια˙ με πρωτότυπα σχέδια - τετράγωνα: μικρά σκούρα και μεγαλύτερα ανοιχτόχρωμα - κάτω απ' το απελπισμένο βλέμμα μου.
Κι ο αδελφός μου μου έλεγε συνεσταλμένα "Υπάρχουν τόσοι άντρες˙ να δεις, θα τον ξεχάσεις!..."
Ήτανε καλοκαίρι, θυμάμαι˙ μαύρο μού φαινόταν.

Παιχνίδια που σου παίζει ο Μορφέας πότε πότε...
Πήγα και ονειρεύτηκα την ταραχή τής φλέβας στα αγάλματα: σαν να σαλπίζαν θεϊκά στρατιές από ζουμπούλια και κυκλάμινα. Και, ξαφνικά, συμπαντικοί αεροδιάδρομοι - οι αχθοφόροι δρόμοι της ζωής μας˙ τόσο ανάλαφροι ακόμη τότε...

Χτες βράδυ - δηλαδή λίγο πριν φέξει -


Αχ, πότε να 'ρθει η ζέστη! Εκείνη η άλλη, που κυλάει μέσα στο αίμα σαν παιδικό τρενάκι στις ράγες τού σαλονιού˙ εκεί όπου η μαμά σκέπαζε τα ζυμωμένα τσουρέκια για να φουσκώσουν. Πάσχα και Χριστούγεννα.

Σώζεται, λένε, αυτός που ξαναζεί τα παιδικά του τραύματα.

(Εδώ... μάλλον το παράκανα, μου φαίνεται...;)


Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS