Αστικό τοπίο

Στου βράχου τη λεπίδα
μόνο του
φυσιέται από άωρο
πλάνητα αέρα
στου γκρεμού
τα σκοτεινά χρώματα
ένα λουλούδι
κατάσπρο τρυφερό
σαν τολμηρή ιδέα.
Στο τέλος δεν
σκοτώνεται
κοιμάται
σε μετάξια
θλίψη καμιά
δεν το βαραίνει
αφού βιώνει
τη φθορά χωρίς
να τη γνωρίζει.

Καραδοκεί ο εξαγνισμός
μακριά από τις πόλεις ως λαιμητόμος
αόρατη
ευεργετική των λόφων
του διστακτικού
πετάγματος ανάμεσα
σε ταπεινά χορτάρια μέλισσα
ή αετός στ' αστέρια.

Ζωσμένη γιασεμιά η μνήμη
στολίζει
τους πεφιλημένους
και στους δείχνει
πάνω στα κλαδάκια
να τους μπερδεύεις
με τ' ανθάκια
με τα λαμπιόνια
της γιορτής
και να γυρεύεις στο λαχνό
τη Λέξη
τη μία που δικαιούσαι
να ξεστομίσεις.

Μετά, θα μοιάζει
ο δρόμος άνεμος
και η ελπίδα
καρδιοκλέφτρα.

Ποιήματα του Σωκράτη Ξένου
σε μουσική Κώστα Μπραβάκη