Nοέμβρης... ετών 34

Σκέφτηκες ποτέ
τι πάταγο εκκωφαντικό κάνει
το αέρινο γιασεμί πέφτοντας
κατά τύχη πάνω
σ' ένα περαστικό μυρμήγκι;
Oύτως ή άλλως με θόρυβο
πρωτάκουστο η κάθε πτώση
- ώρες ώρες φαίνεται
συνετός ο ουρανός
επειδή δεν υπάρχει.

Μα τώρα, πίσω στα μεγαλεπήβολα
όπως είμαστε συνηθισμένοι:
θέλω να πω, με το άλλοθι
πως ψάχνουμε τον ένοχο
εγκαταλείπουμε την ύπαρξη
στα αστυνομικά σοκάκια της ευτέλειας
και χάνουμε τις αλήθειες της στιγμής˙
πολλές αλήθειες, γιατί η μόνη και σιωπηλή
παραθερίζει μονίμως στο Είναι
όπου ως γνωστόν
απαγορεύεται η πρόσβαση - access denied.
Μαύρη ζωή έκαναν άλλοι Κλέφτες
εμείς το πολύ μια διαδήλωση.
Φαντάζεσαι, κάθε εκπνοή
να έβγαζε κι από ένα όνειρο;

Η (επ)ανάσταση είναι το εσωτερικό
αίθριο του ατόμου που δεν συναγελάζεται
με θεωρίες κουρέλες ή παράσημα
και έπαθλο μια νύχτα στα μπουζούκια
τής διάσημης αγέραστης ηλίθιας
της αισιοδοξίας
με τον χαζοβιόλη καθρέφτη
κατακούτελα
ανάμεσα στα φρύδια.

Εδώ, ο περσινός Νοέμβρης (fiction)

Αν σκέφτεσαι κάτι που
θέλουμε να μάθουμε
-> ποστ Έπεα επί άμμου 10/11