seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Πέμπτη, Αυγούστου 03, 2006

Με τούτα και με κείνα, τα γκρίζα και τα φίνα!



Παίρνω το καραβάκι του Πικάσο (ναι, του ΠΙΚΑΣΟ αυτή τη φορά, Hlioporeia!) - αυτό το παιδικό σχέδιο που σε κάνει να θαυμάζεις πόσο (και) η ζωγραφική συγγενεύει με την αθωότητα - παίρνω, λοιπόν, αυτές τις 9-10 γραμμές για καραβάκι, γιατί τα άλλα ακρίβυναν - να μη σου πω καλύτερα πόσα έδωσε η Μαργαρίτα για Σίφνο-Μήλο, δεν θα με πιστεύεις! Ή θα νομίζεις πως πήγε στη Γη του Πυρός και σου το κρύβω. Άσε που είναι και σπάνια* σαν τα διαμάντια - έχεις δει εσύ ακατέργαστα; Ε, κάπως έτσι...
*τα δρομολόγια

Μου γράφει το Φλουρί πόσο βασανιστικά γοητευτική είναι η απουσία μου. Εγώ πάλι σκέφτομαι πως δεν έχω την τόλμη να διαλέξω τη σιωπή...
Το νυχτολούλουδο απ' την Ολλανδία μεγάλωσε - από βολβός το Μάρτη, έγινε αυτό το θαυμαστό δεντράκι με τα κόκκινα λουλούδια που ανοίγουν το βράδυ και κλείνουν το πρωί - κι εγώ στέλνω μια μεγάλη αγκαλιά και πολλά φιλιά για όλους, από την Ραϊατέα στο ακρωτήριο Αδελαΐδα, π.χ. - κι από κει στο όρος Τεμεχάν.

Βορειοδυτικό Πέρασμα λέγεται η μαγική διάβαση χάρη στην οποία βρίσκεσαι απ' οποιοδήποτε μέρος του κόσμου σε οποιοδήποτε άλλο.

Δεν ανακαλύπτεις καινούργιους τόπους χωρίς το ρίσκο να χάσεις οπτική επαφή με την ακτή για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αντρέ Ζιντ

Και χωρίς το τηλεσκόπιο, όμως, τ' αστέρια υπάρχουν - ωραίο δεν είναι;
Ειδικά αν σκεφτείς πως δεν είδαμε και μεγάλα πράγματα με τον άνθρωπο ως κέντρο του σύμπαντος...

6 Comments:

  • At Πέμπτη, Αυγούστου 03, 2006 1:35:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα said…

    Όμορφοοοο!

    Κι εγώ τέτοιο σκαρί λογίζω για όνειρο!

    Χωράω, ναι;

    Όρίστε: Σου τάζω πως θα σε πάω κατά κει που ο ουρανός λαμποκοπά απ' τ' άστρα!
    Τηλεσκόπιο;
    Ούτε λόγος!
    Η ερημιά του Θεού και το μάτι σου στο θάμπος!

     
  • At Πέμπτη, Αυγούστου 03, 2006 2:46:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Χωράς, χωράς, κι άλλοι πολλοί
    Όλους μάς παίρνει το σκαρί
    Να φτιάξει λίγο ο καιρός
    Και της ψυχής μας ο καημός.

     
  • At Πέμπτη, Αυγούστου 03, 2006 3:40:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Κι αν σε φυσάει ο καημός
    Να σε πηγαίνει ο λογισμός
    Κι ενώ βουτάς στων αστεριών
    Τη στίλβη, τη μαρμαρυγή
    Από δωμάτια παιχνιδιών
    Να σε κοιτάει ο καιρός
    Λάμποντας στα δικά σου μάτια.

     
  • At Πέμπτη, Αυγούστου 03, 2006 10:17:00 μ.μ., Anonymous fyllo said…

    Γύρισα κι εγώ - ...τι κατάλαβα; Τόσο λίγο... Πρόλαβα ωστόσο να ξεκλέψω κάποιες ΣΤΙΓΜΕΣ μονάχα ξενιασιάς - συνήθως μέσα στο βυθό. Και πολύ ήλιο!

    Και, ναι: οπουδήποτε έξω απ' τις πόλεις, τ' αστέρια μάς κοιτάζουν αέναα... Υπάρχουν πάντα!

     
  • At Πέμπτη, Αυγούστου 03, 2006 11:04:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Όταν βρεθείς στο δάσος με τον τρόμο, άλλο πράγμα θα είναι να πετύχεις ανοιχτό έστω και ένα δωμάτιο παιχνιδιών! Eraser, ωραία που 'σβήνεις' τους φόβους!... Μακάρι και την ελπίδα - σ' ευχαριστώωω!!!

    Kαλώσ' το και το fyllo! Θα άνοιξες, φαντάζομαι, την ψυχή σου˙ τόσο στον ήλιο όσο και στο βυθό! Να 'χεις να πορεύεσαι στους δύσκολους χειμώνες...
    Όσο για τ' αστέρια... Ναι, στα ευεργετικά σκοτάδια... αυτά που χαϊδεύουν και ημερεύουν την ψυχή...

     
  • At Τρίτη, Φεβρουαρίου 20, 2007 11:55:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said…

    What a great site »

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS