seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Κυριακή, Νοεμβρίου 05, 2006

Τρωτά και τρωκτικά


Ή, πόσα λεπτά ζει ένα έντομο;*

Πιράνχας της χρηματοβόρου 'ενημέρωσης', αυταρχικοί ηδονοβλεψίες βυθισμένοι στο lifestyle της απελπισίας, 'αγανακτισμένοι' πολίτες υπό την καθοδήγηση της αδίστακτα σκανδαλοθηρικής-με το μάτι στην κλειδαρότρυπα-δημοσιογραφίας, ανεύθυνοι γεννήτορες, που βαφτίζουν την ανικανότητα και την αδιαφορία τους, 'ανοιχτόμυαλη' προοδευτικότητα, αναλώνονται ευχαρίστως σε φληναφήματα ηθικολογίας - κήνσορες της σαπίλας στην κοινωνία που έφτιαξαν οι ίδιοι (σαν τα μούτρα τους)!
Ποιος έχει ανάγει σε ύψιστο στόχο την ανταγωνιστική ζούγκλα;
Γιατί φταίνε τα παιδιά; Είτε στις 'σεξουαλικές' επιθέσεις, είτε στις καταστροφές των καταλήψεων; Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω.
Τα ρώτησε κανείς για την άχαρη παπαγαλία και το κυνήγι των φροντιστηρίων;
Αυτά όμως - για να μπορούν ακόμη να αναπνέουν - απαντούν!
Γιατί αντιλαμβάνονται τις προτεραιότητες των κυβερνώντων. Γιατί δεν γουστάρουν να ζουν εξόριστοι στην αδικία και τη μιζέρια της καθημερινότητας. Γιατί αντικρίζουν την υποκρισία και τον ωχαδερφισμό σ' αυτούς που δίνουν το 'παράδειγμα'. Γιατί βλέπουν τους 'μεγάλους' και υποψιάζονται το έρεβος.
Αν συμμερίζονταν έστω για μία στιγμή το αεί διαφεύγον όραμα που χρωστάνε στα παιδιά, ίσως να καταλάβαιναν τι τους γίνεται. Πρώτοι αυτοί, οι σκουπιδοτενεκέδες του 'νοικοκυρέματος'. Οι ασελγείς θεατές της ζωής, εκεί, στο γυαλί θα κολλάνε πάλι - έξις δευτέρα φύσις, η πρώτη (φύση) ξεχασμένη προ πολλού - εκεί, που τους τραβάει απ' το μανίκι ο 'πολιτισμός', σαν ποδοπατημένα ψώνια.
Αυτοί οι απαίδευτοι, οι αραχτοί τού βολέματος είναι που κλέβουν τα βιβλία και κατηγορούν μαθητές και φοιτητές ότι είναι αδιάβαστοι (για να θυμηθούμε τον Μπρεχτ).
Ανέκαθεν, το όπλο των πάσης φύσεως εξουσιών είναι η στέρηση της Παιδείας.
Για τόσα χρόνια φυλακή, φτάνουν 2-3 Εισαγγελάτοι;

*ούτε 56 - αν δεν σου πιεί το αίμα.

Φορτώστε τα υπόλοιπα γιατί δεν αντέχω άλλη... σφαιρική ανάλυση...

[ Μόνο ένα δωράκι από Τα Xειρόγραφα του Φθινοπώρου: μικρές ιστορίες μαγευτικές, γεμάτες αρώματα και αστέρια… Ο καθένας μπορεί να βρει τη δική του γωνίτσα στον απέραντο κήπο τού Tάσου Λειβαδίτη - παίζοντας "φτου ξελευτερία" με την χαμένη αθωότητα της ξεχασμένης εποχής: τόσο μακριά, τόσο κοντά… - για να κερδίσεις ένα κομμάτι ουρανό, ή να πάρεις μια ιδέα απ' το αιώνιο (μελλοντικό) χωραφάκι σου. ] :

Τ’ απογεύματα, οι φωνές των παιδιών που παίζουν,
μοιάζουν μ' ένα παραμύθι που δεν μας το τέλειωσαν,
και κείνο γυρίζει και μας αναζητά.

3 Comments:

  • At Δευτέρα, Νοεμβρίου 06, 2006 1:32:00 μ.μ., Anonymous markos A said…

    Στο χέρι μας είναι να απαλλαγούμε από τα παρασιτικά και υπάνθρωπα της ψεύτικης ζωής, που βολεύει την εξουσία και την τηλοψία να μας πλασάρει.

     
  • At Δευτέρα, Νοεμβρίου 06, 2006 2:40:00 μ.μ., Anonymous voula-vouliagmeni said…

    To θέμα είναι πως, μόλις περάσει η είδηση, ξαναπέφτουμε στη νάρκη μας! Γιατί, όπως συνηθίσαμε αδιαμαρτύρητα, ό,τι δεν δείχνει η τι βι, απλά δεν συμβαίνει!

     
  • At Δευτέρα, Νοεμβρίου 06, 2006 4:49:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Το διαβάζουμε και στους τοίχους: "όταν κλείνει η τηλεόραση, ανοίγει η ζωή"!

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS