seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Σάββατο, Φεβρουαρίου 10, 2007

Επειδή: "Θεέ μου, πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε"...

Εμβόλιμον διαπρεπές ~ συνεργατική καταχώρηση προς τιμήν διακεκριμένων επισκεπτών της "άμμου"

Ο καιρός αλλάζει...
Χειμωνιάτικη λιακάδα στις λευκές κορυφογραμμές του Καϊμακτσαλάν - αλλά το χιόνι δεν λέει να κατέβει να σκεπάσει με τη λευκότητά του τους δρόμους του μικρού χωριού.
Άρνισσα το μικρό χωριό, Βεγορίτιδα η παγωμένη λίμνη.
Ωστόσο η γλυκιά νοσταλγία αλλοτινών καιρών βγαίνει απ' τους καπνούς στις καμινάδες των μικρών σπιτιών...
Μια νοσταλγία δηλαδή για πράγματα και χώρους, για εποχές και για χρώματα, για στιγμές και για πρόσωπα, για μια γνήσια και αυθεντική ποιητική διάσταση στη ζωή...
Ίσως να φταίει που (όπως όλοι (;)
- εντάξει η αποδέκτης αυτής της επιστολής μπορεί να εξαιρείται…
- παρακολουθώ τις εξελίξεις αμέτοχος κι αυτά που συμβαίνουν δίπλα,
- έξω από την πόρτα μου, μέσα στο σπίτι μου,
- είναι σαν να συμβαίνουν αλλού,
- σε μια ταινία, ας πούμε, σε μια άλλη εποχή,
- με άλλους απρόσωπους πρωταγωνιστές…

Μετά ξυπνάω και με τρομάζει η σιωπή μου…
Πιο πολύ με τρομάζει το ότι όλα αυτά τα συνηθίζω. κARTάSOS


Αφορμή το ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη
ΤΟ ΨΩΜΙ...

Ένα τεράστιο καρβέλι, μια πελώρια φρατζόλα ζεστό
ψωμί είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό -
ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι
έκοβε και μοίραζε
στον κόσμο γύρω -
όμως και μια μικρή,
ένας μικρός άσπρος
άγγελος κι αυτή
μ' ένα μαχαίρι
έκοβε και μοίραζε
κομμάτια γνήσιο ουρανό -
κι όλοι τώρα τρέχαν σ' αυτή,
λίγοι πηγαίναν στο ψωμί -
όλοι τρέχανε
στο μικρόν άγγελο
που μοίραζε ουρανό.
Ας μην το κρύβουμε
διψάμε για ουρανό.


...για να ζητήσω την πολύτιμη συνδρομή του καθηγητή Dr Moshe (ετυμολογία των λέξεων ψωμί και ουρανός) :
Το ψωμί είναι μεταγενέστερη λέξη, που απαντά ως ψωμίον από τον 2ο αι. π.Χ. και στους ελληνιστικούς παπύρους. Είναι υποκοριστικό τού αρχ. ψωμός, το οποίο στην Οδύσσεια σήμαινε απλώς "κομμάτι (κυρ. κρέατος)". Από αυτό σχηματίστηκε ρήμα ψωμίζω με σημασία "ταΐζω με μικρά κομμάτια, με μικρές μπουκιές". Λόγω της επίδρασης αυτού του ρήματος (στη σύνταξη ψωμιῶ τινὰ ἄρτον*1 = "ταΐζω κάποιον ψωμί") η λέξη περιορίστηκε βαθμηδόν στην κυριότερη τροφή που θα χρησιμοποιούσε κάποιος και θα την έκοβε σε μικρές μπουκιές για ένα παιδί. Αυτή η τροφή ήταν ο άρτος και έτσι το ψωμί απέκτησε τη σημερινή του σημασία.

Ο ουρανός είναι ήδη αρχαία λέξη (αρχ. οὐρανός*2) και προέρχεται από ινδοευρωπαϊκό θέμα που σημαίνει "βρέχω - δροσιά". Ομόρριζες λέξεις είναι το αρχ. ουσιαστικό ἕρση*3 = "δροσιά" και ορισμένοι τύποι στη σανσκριτική και τη λιθουανική γλώσσα. Αν και δεν έχει τόσο ενδιαφέρουσα ιστορία όσο το ψωμί, είναι ωστόσο από τις λέξεις με το μακροσκελέστερο βιογραφικό στην Ελληνική.

(Εν παρενθέσει, διόλου αμελητέα, η πρώτη 'συνδρομή' του αγαπητού καθηγητή - για την ετυμολογία της λέξης 'ταξίδι': Πρόκειται για το ελληνιστικό ουσιαστικό ταξίδιον, υποκοριστικό τού αρχ. τάξις. Στην αρχή σήμαινε "εκστρατεία", κατά την οποία οι στρατιώτες πορεύονταν πλήρως συντεταγμένοι σε σώμα (κατά τάξη). Κατόπιν, μάλλον από τον 2ο αιώνα μ.Χ., συναντούμε τη λέξη με τη σημασία "μετακίνηση για εμπορικό σκοπό" (δηλ. με μη στρατιωτική σημασία), που αποτελεί την αφετηρία τής σημερινής χρήσης.

και να προ(παρα)καλέσω ένα μικρό ποιητικό πέταγμα για χάρη σας, από :

meril

Αχ, ουρανέ ουρανέ, να 'σουν αληθινός, Ουρανέ

κι όπως λέει τ’ όνομά Σου,

δροσιά να 'σουν τις φρυγανισμένες μέρες να νότιζες

μπας κι ανθίσουν θαμμένα σπόρια απ’ την εποχή της ελπίδας

- Ουρανέ Ουρανέ, να 'σουν αληθινός

Αχ, ουρανέ

velona

Πεινάω φως μου για ζωή, πονάω

για ένα κομμάτι ουρανού σκιά

στο καλοκαιρινό του τραπεζιού ψωμί,

θραύσμα σταγόνας λίθου θάλασσας,

διψώ, σταύρωμα ακουαμαρίνας εγώ

στόλισμα αγνώστου λαιμού, σιωπή

ζητώ το λόγο, με το μανδύα του κυκλώνα

τυλιγμένη, περνώ εις την ενάτη πράξη

στο μάτι ενός αδιάσχιστου χειμώνα.

* Απαραίτητες υπογραμμίσεις: 1. ψωμιῶ τινὰ ἄρτον = ψωμιω (με περισπωμένη) τινά (με βαρεία) άρτον (με ψιλή+οξεία) 2. οὐρανός = ουρανός (με ψιλή) 3. ἕρση = έρση (με δασεία+οξεία)

Σημ.: οι πίνακες ανήκουν στον/στην 'artwithin'

21 Comments:

  • At Κυριακή, Φεβρουαρίου 11, 2007 1:09:00 π.μ., Anonymous Dr Moshe said…

    Ευχαριστώ από καρδιάς, αγαπητή φίλη, για την ευγενική φιλοξενία. Εγώ και η γυναίκα μου απολαμβάνουμε τις όμορφες εικόνες και λέξεις που μας προσφέρετε τόσο τακτικά...

     
  • At Κυριακή, Φεβρουαρίου 11, 2007 8:36:00 π.μ., Anonymous with a ukulele said…

    Να προσθέσω σ' αυτή τη Blog-o- συνομιλία μας (όπου στην e-πράξη πλέον επαληθεύεται το σεφερικό "είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας")το γνωστό άλλωστε ορισμό του Σαχτούρη πάλι για την ποίηση:
    "η ποίηση, στην πρωτογενή της έκφραση, είναι ο μαγικός εκείνος χώρος, στον οποίο αποτυπώνεται η λανθάνουσα έστω, κοινή όμως ανθρώπινη ανάγκη για ουρανό"
    Και η ευθύνη του ΕΛΕΓΚΤΗ ποιητή, που ως "κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάει", συνίσταται στο να καθιστά δυνατή την επικοινωνία με τον ουρανό... Το πάγιο αίτημα για το γαλάζιο του ουρανού (με όποιους συμβολισμούς) είναι ένα πανανθρώπινο αίτημα: "ας μην το κρύβουμε λοιπόν, διψάμε για ουρανό"
    with a ukulele
    ΚΑΤΑ ΚΟΣΜΟΝ: κ ART ά SOS
    www.afterzed.gr/kartasos
    flying_libido@yahoo.gr

     
  • At Κυριακή, Φεβρουαρίου 11, 2007 10:49:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said…

    Δυστυχώς οφείλουμε να κρύβουμε φωλιασμένους τους αγγέλους μέσα μας προστατεύοντάς τους. Και να φανερώνουμε ενίοτε στα μάτια των άλλων μόνο εικονικά φτερά. Κι αυτά γδέρνουν.

    Το ποιηματάκι, alma μου, που αφιέρωσα εδώ μιλά ολοκληρωμένο πια και για τα εικονικά φτερά (μου). Ίσως το φανερώσω κάποτε (μια, δυο 1000 μέρες πού ξέρω...)

    Σε ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία σε αυτό το ποστ.

    Αφιερώνω τραγούδι αγαπημένο του Βασίλη Λέκκα, σχετικό

    "Κάθε δειλινό,
    κοιτώ τον ουρανό το γαλανό
    κι ακούω μια φωνή,
    καμπάνα γιορτινή να με παρακαλεί
    κάθε Κυριακή μου λέει να πάω εκεί, εκεί, εκεί
    που χτίζουνε φωλιά αλλόκοτα πουλιά στου ήλιου τα σκαλιά"

    Από μνήμης, οπότε συγχωρούμε για τα λάθη στους στίχους. Καλή Κυριακή

     
  • At Κυριακή, Φεβρουαρίου 11, 2007 10:50:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said…

    ...vel...

     
  • At Κυριακή, Φεβρουαρίου 11, 2007 10:56:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said…

    τα σκαλιά είναι φυσικά κλαδιά, αλλά...

    Έχω καιρό ναι το ακούσω πραγματικά, μόνο μεσα μου το φυλάω με το ρυθμό του...

    vel

     
  • At Κυριακή, Φεβρουαρίου 11, 2007 12:17:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Αγαπητέ DR MOSHE, τόσο εσείς (δεν τολμώ να σας ζητήσω 'σταθερή' συνεργασία, λόγω του πολύτιμου χρόνου σας) όσο και η σύζυγός σας είστε πάντα ευπρόσδεκτοι στην 'άμμο' μας.
    Οι ευχαριστίες δικές μου!...
    Α. να μην παραλείψω: όπως είδατε, δυστυχώς, δεν μπόρεσα να 'απεικονίσω' το πολυτονικό για να στολίσω τις υπέροχες λέξεις ΨΩΜΙΩ, ΕΡΣΗ, ΟΥΡΑΝΟΣ...

     
  • At Κυριακή, Φεβρουαρίου 11, 2007 12:31:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Πες της το μ' ένα γιουκαλίλι, λοιπόν! (Δεν μπερδεύεις τους συν-ταξιδιώτες, φίλτατε kartasos, με τις πολλαπλές... μετωνυμίες σου;...;)
    Ως προς τις διαπιστώσεις σου, είναι πράγματι συγκινητική (και παρηγορητική!) η εμμονή για την ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ της ποίησης στη ζωή μας. Το 'δυστύχημα' είναι πως οι συνθήκες δεν την αφήνουν να έρθει στο συνειδητό - παραμένει λανθάνουσα.
    Προσυπογράφω (ταπεινά, ως "κληρονόμος πουλιών".;).

    Α, και για σένα να μην ξεχάσω: το νοσταλγικό, 'ομιχλώδες' κείμενό σου έμεινε χωρίς εικόνα, γιατί είχε αντίρρηση το ίδιο το μπλογκ (από 'φτιαξιά'!) - δεν επιτρέπει, φαίνεται, ν' 'ανεβάσω' πάνω από ορισμένο 'όγκο' δεδομένων...
    Επίσης! (άλλο υ/γ:) Επειδή αναφέρεσαι σε μένα ("η αποδέκτης αυτής της επιστολής"): δεν νομίζω ότι αποτελώ εξαίρεση - απλώς, με ΑΝΗΣΥΧΟΥΝ πολλά πράγματα γύρω μας - γιατί, κι εγώ, όπως όλοι, εφησυχάζω (εντάξει, "διψώντας για ουρανό") και (επ)αναπαύομαι στον... καναπέ. Ίσως, η διαφορά έγκειται στο ότι ΔΕΝ αποποιούμαι την ευθύνη, όπως λες...
    Σ' ευχαριστώ πολύ!

     
  • At Κυριακή, Φεβρουαρίου 11, 2007 12:48:00 μ.μ., Anonymous voula-vouliagmeni said…

    Και αυτό το ποστ είναι μια υπέροχη σύνθεση, onlysand! Το τερπνόν μετά του ωφελίμου - ιδιαίτερες ευχαριστίες στις ποιήτριες, αλλά και στον dr Moshe (όποτε έχει 'χρόνο' να μας το λέει!:)

     
  • At Κυριακή, Φεβρουαρίου 11, 2007 12:50:00 μ.μ., Anonymous voula-vouliagmeni said…

    Μη νομίζεις πως δεν φαίνεται ο ΚΟΠΟΣ σου! Καλή Κυριακή!:)))

     
  • At Κυριακή, Φεβρουαρίου 11, 2007 12:52:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Εγώ σ' ευχαριστώ, VEL, που μας χαρίζεις (αραιά και πού!;) "ποιηματάκια" σου! ΚΑΤΑΡΓΟΥΝ τα 'εικονικά φτερά', και τα παρουσιάζουν όπως είναι: ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ!:)
    Πόσο όμορφο είναι, VEL μου, να έχεις για "σκαλιά" ΦΥΣΙΚΑ κλαδιά! (Και, αχ, να ΓΝΩΡΙΖΑ πώς να 'ανεβάζω' τραγούδια!... Θα σου χάριζα κάθε μέρα κι από ένα!:)
    Και σε σένα χρωστάω ένα υ/γ: ανάμεσα στις... κόνξες (πρώτη φορά γράφω τη λέξη, συγνώμη dr Moshe!;) που κάνει το edit εδώ, είναι και η αραίωση των γραμμών. Δεν είχα τέτοιο σκοπό...

     
  • At Κυριακή, Φεβρουαρίου 11, 2007 1:01:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Ευχαρίστηση είναι, voul-voul!:) Κόπο την κάνει το 'ανέβασμα' του ποστ. Όσο κι αν δεν του... φαίνεται, 3-4 ώρες με ταλαιπώρησε χθες (λόγω συνδυασμού εικόνων και κειμένου)...
    Σ' ευχαριστώ πολύ - καλή σου Κυριακή!

     
  • At Κυριακή, Φεβρουαρίου 11, 2007 1:05:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Φυσάει πολύ... και βρέχει δυνατά! Ένα τρυφερό βλασταράκι που είχε ξεθαρρέψει με τις τελευταίες καλοκαιρίες, τρέμει τώρα μπροστά στο επερχόμενο...
    Παρ' όλ' αυτά και ΑΚΡΙΒΩΣ εξαιτίας τους, καλή Κυριακή σε ΟΛΟΥΣ σας!:) x

     
  • At Κυριακή, Φεβρουαρίου 11, 2007 3:00:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Είναι τόσο ενθαρρυντικό για μας που δεν γράφουμε αλλά αγαπάμε το διάβασμα, να 'βλέπουμε' τόσο υπέροχες ποιητικές φωνές να διανθίζουν τη χυδαία (απ' την κορφή ως τα νύχια!) 'πραγματικότητα' που μας περιβάλλει... Σας ευχαριστώ ΟΛΟΥΣ!

     
  • At Κυριακή, Φεβρουαρίου 11, 2007 3:04:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Όχι να 'διανθίζουν'. Σωστότερο είναι: να ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ στη χυδαία πραγματικότητα. :)

     
  • At Κυριακή, Φεβρουαρίου 11, 2007 8:47:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Το έχω παρατηρήσει κι εγώ, eraser: η ποίηση φέρνει αμηχανία. Αν δεν αποσβολώνει.
    Όμως οι 'ταγμένοι' διέτρεχαν ανέκαθεν τον 'κίνδυνο' να χαρακτηριστούν γραφικοί, αιθεροβάμονες - φορές και ΑΧΡΗΣΤΟΙ...;)
    Για όσους 'γράφουμε', πάντως, πιστεύω πως δεν είναι καθόλου δύσκολη η ΕΜΜΟΝΗ!
    Σ' ευχαριστώ για την 'διαπίστωση' και τη ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ! (Με ιδιαίτερη ικανοποίηση βλέπω σε διάφορα και ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ 'φόρα', ότι ΔΕΝ είμαστε λίγοι!:)

     
  • At Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 12:03:00 π.μ., Blogger Ρένα Μωυσιάδη said…

    Φίλη onlysand, είμαι μια γειτόνισσα που της αρέσει η φωτογραφία (αλλά κυρίως η ζωγραφική, με την οποία έχω ασχοληθεί πολύ). Μαζί με τον σύζυγό μου (Dr Moshe) χαιρόμαστε τις φωτογραφίες σας και τα ποιήματα που τις συνοδεύουν. Οι ωραίες εικόνες σας εξευγενίζουν την όραση και σας ευχαριστώ.
    Θέλω και τη γνώμη σας για μια φωτογραφία που τράβηξα (με πολύ κόπο...) και την έχω αναρτήσει στο μπλογκ μου. Πολύ φιλικά...

     
  • At Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 12:40:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    Αγαπητή 'γειτόνισσα', ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δώσατε να σας 'γνωρίσω' (μέσω του μπλογκ σας - το βρίσκω πολύ συμπαθητικό: το τερπνόν μετά του ωφελίμου!) Περιπλανήθηκα πολύ ευχάριστα, σας άφησα και το 'επισκεπτήριό' μου...
    Πιστεύω πως, αφού αγαπάτε τη μαγειρική, και στην κουζίνα θα 'ζωγραφίζετε'!:)

     
  • At Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 1:26:00 μ.μ., Anonymous markos A said…

    Πιστεύω, onlysand, πως το μπλογκ σου, είναι ένα από τα 10 καλύτερα που 'κυκλοφορούν'!
    Σ' ευχαριστώ πολύ για τις ανάσες που μας χαρίζεις - να είσαι πάντα καλά!:)

     
  • At Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 2:05:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Αγαπητέ Μάρκο, υπερβάλλετε νομίζω...!... Πάντως, θερμά σάς ευχαριστώ!:)))

     
  • At Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 3:13:00 μ.μ., Anonymous fyllo said…

    Έχει δίκιο ο Μάρκος!!! Το μόνο (μου)... παράπονο; πως είσαι αρκετά... σπάνια...;)

     
  • At Τρίτη, Φεβρουαρίου 13, 2007 11:52:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    Δεν είναι και τόσο εύκολο, fyllo μου! (να ΜΗΝ είμαι... σπάνια...;)))
    Όσο κι αν δεν του... φαίνεται, θέλει πολλή δουλειά και 'αξιώνει' πολύ χρόνο...

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS