seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Τρίτη, Αυγούστου 22, 2006

Tίποτα δεν μπορεί να γεννηθεί απ’ το τίποτα

Ποια έγιναν πρώτα; Οι λέξεις1 ή τα πράγματα2; Και πότε γεννήθηκαν τα συναισθήματα3; Πριν ή μετά; (από τι;) Και, το κυριότερο: με ποια σειρά! Και ποιο απ' τα τρία μεγαλώνει και γίνεται έμμονη ιδέα δημιουργώντας προβλήματα;
Γλιτώνουμε τις σκέψεις μας απ' τον γκρεμό του παραλογισμού;
Στο τοπίο της επικοινωνίας το σώμα δεν ξεχωρίζει απ' το λόγο.
Tο κείμενο δεν είναι όμηρος του αφηρημένου στοχασμού, αλλά η διαρκής παρουσία ενός πάσχοντος σώματος - λένε αυτοί που ξέρουν, κι εμείς το νιώθουμε.

«Φίλει ως μισήσων και μίσει ως φιλήσων» [ Ν' αγαπάς σαν να πρόκειται (κάποτε) να μισήσεις και να μισείς σαν να πρόκειται (κάποτε) ν' αγαπήσεις ]
Ή, αλλιώς: η αγάπη θέλει αγώνα και η συνήθεια πόλεμο;

Συγκινείσαι με την αθωότητα όπου την αντικρίζεις... Ίσως επειδή είναι πια τόσο σπάνια; Ίσως γιατί απαιτεί μια ξεχασμένη ικανότητα το να συγκινείσαι.
Ποια θα μπορούσε να είναι η απάντηση;
Σήμερα Σήμερα Σήμερα. (Το οικόσημο της οικογένειας Ρούσκιν είναι το σλάβικο έμβλημα της αγάπης για την τωρινότητα.)


Tο έργο τέχνης προκαλεί τον χρόνο και τον θάνατο. Μιχαήλ Άγγελος
Σκέφτομαι πως Τέχνη δεν μπορεί παρά να είναι η συν-ενοχή του χρόνου.
Μας κάνει το χατίρι ο χρόνος, δηλαδή, (όταν και όπως ασκούμε την Τέχνη), να 'ρχεται με τα νερά μας˙ εμείς φοράμε τα καλά μας και (τον ξε)γελάμε.
Μια νίκη στιγμιαία που μπορεί να διαρκέσει μια ζωή. Κατά τους προσγειωμένους, μια ψευδαίσθηση τελικά - ποιος θα το πει;...

Υπάρχουν βέβαια πολλές αλήθειες - το πραγματικό τους νόημα, όμως, είναι δύσκολο να έρθει στην επιφάνεια˙ ώσπου η προσωπική εμπειρία να το φέρει σπίτι…

Tο άσπρο χαρτί, σκληρός καθρέφτης, επιστρέφει μόνο εκείνο που ήσουν.
Γιώργος Σεφέρης

Υ/Γ "Πέφτουν οι λέξεις", τιτλοφορεί το έργο του ο Κένζι Κομότο.
- Θα τις αφήσεις να πέφτουν; (Κι αν ναι, πού; Να πάμε να δούμε τι κάνουνε, όταν δεν τις 'μιλάμε' - κι αν μας αφήνουνε να δροσιστούμε στην πηγή τους!:)

10 Comments:

  • At Τρίτη, Αυγούστου 22, 2006 1:37:00 μ.μ., Anonymous Lakwnia said…

    Ο Mπέκετ έγραφε σ' ένα φίλο του: “Για ανθρώπους σαν κι εμάς, δεν υπάρχουν λέξεις λογικής που να μπορούν να προσφέρουν ανακούφιση στην καρδιά. Kαι ξέρω πως, στη βεβαιότητα του ξεθωριάσματος της λύπης, υπάρχει περισσότερη λύπη. Έτσι, σου προσφέρω μόνο τις βαθιές τρυφερές μου σκέψεις και εύχομαι να μη σ’ εγκαταλείψει ποτέ το παράξενο πράγμα, όποιο κι αν είναι αυτό, που μας δίνει τη δύναμη να συνεχίσουμε να ζούμε μαζί με τις πληγές μας.”
    Για σένα, onlysand. Και καλωσορίσματα - έλειψες! (Διψούσα και... παραμόνευα!:)

     
  • At Τρίτη, Αυγούστου 22, 2006 1:55:00 μ.μ., Anonymous el(lad)itsa said…

    Είναι οι λέξεις σου λουλούδια, δεν μαραίνονται
    και μες στη ζάλη των καιρών μόνες τους αντιστέκονται.
    (Κεράσια και καρπουζάκι δροσερό για το καλωσόρισμα!:)

     
  • At Τρίτη, Αυγούστου 22, 2006 2:29:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Πόσο γενναία η λύπη όταν σιωπά. Kι η ομορφιά πιο όμορφη όταν την συντροφεύει.
    Σ' ευχαριστώ, Lakwnia - την αγάπη μου!
    Πάντα στο δρόμο μου ο ωραίος Ιρλανδός - επειδή τον αγαπώ; ή το ανάποδο;

    Να είσαι σίγουρη, elitsa-elladitsa μου, στο 'κουκούτσι' κρύβεται φορές το Ν(ο)ημα.
    (Για το μύτο της Αριάδνης, ένας/μία Κρητικός/Κρητικιά να μας μιλήσει!:)

     
  • At Τρίτη, Αυγούστου 22, 2006 3:10:00 μ.μ., Anonymous fyllo said…

    "Πεθαίνω για σένα, όχι επειδή δεν μπορώ να πεθάνω αντί για σένα, αλλά γιατί δεν μπορείς να μου ζητήσεις να σου ΑΠΟΔΕΙΞΩ ότι πεθαίνω για σένα."
    Ποιος το είπε δεν θυμάμαι...
    Λέξεις, έπεα πτερόεντα; Οι δικές σου, onlysand, πού πετάνε; (και πότε!)

     
  • At Τρίτη, Αυγούστου 22, 2006 3:32:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Πτερόεντα μέχρις αποδείξεως του εναντίου - αλλά, πού πάνε, fyllo μου - ο κόσμος είναι ζόρικος...;
    Για τα δικά μου ταπεινά (έπεα), υπομονή ζητώ, δεν εξαρτάται από μένα - υγείαινε!

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006 12:20:00 π.μ., Anonymous eraser said…

    Οι λέξεις μιλάνε αβίαστα το νόημα και το ταξιδεύουν. Κι είναι τα όνειρα που το φανερώνουν στους προσεκτικούς - τους ταμένους να μας ξελασπώνουν!...
    Περιμένοντας κι εγώ (είδηση... έκδοσης και πού!), σε ξανα-καλωσορίζω στο σπίτι σου, onlysand.

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006 10:53:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    Kι αφού ζούμε τα όνειρα, dear eraser, η ζωή απαιτεί, να είναι ΑΥΤΑ η πραγματικότητα των ανθρώπων.
    Άμεση ειδοποίηση - εννοείται!:) Σ' ευχαριστώ από καρδιάς...

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006 12:28:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Μια σταγόνα, τουλάχιστον - έτσι, μια... τζούρα πρόγευσης να είχαμε!...

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006 12:59:00 μ.μ., Anonymous fyllo said…

    Συνυπογράφω το αίτημα eraser! Ένα κομματάκι από μια σελίδα, έστω!

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006 2:25:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Λοιπόν, φυλλαράκια, για να μη φανώ και... αγενής ως προς το φιλικό αίτημά σας: δείτε το επόμενο - αύριο, μεθαύριο - ποστ-χάρισμά σας. Εντάξει, από τα περασμένα˙ αλλά δεν θέλω... γκρίνιες ;)
    Υπάρχει, βλέπεις, και το © ! Μόλις εκδοθεί, παρουσιάζεται!

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS