seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007

Τα λουλούδια μιλάνε!


Σε μια μεγάααλη γλάστρα (άντε να την κουνήσεις αυτή!...;) που φιλοξενούσε το πεθαμένο πια γιασεμί, μεγαλώνουν με εξωφρενική ταχύτητα κάτι λεπτά καταπράσινα κλαδάκια τρυφερά. Πέρσι είχα βάλει 2-3 κουκούτσια, αλλά ξέχασα από ποια φρούτα - πώς θα τα ανα-γνωρίσω;!...


Όχι, γιατί διάβαζα τις προάλλες, ότι τα λουλούδια και τα φυτά μιλάνε! (Λες να 'χω τέτοια τύχη;!...:)
Ανάμεσα στα χρώματα, τις ευωδιές, το χώμα και τις σταγόνες συμβαίνουν πράγματα και θαύματα! Ωραία και σημαντικά, αποτρόπαια και λυπητερά, γεγονότα ζωής, δηλαδή. Αγάπες και αποχωρισμοί, ανάσες και ψίθυροι, αγώνες και χαρά. Γιατί κάθε ον - μεγάλο ή μικρό, αδιάφορο - έχει δικαίωμα στο ταξίδι˙ στην περιπέτεια και τη χαρά της.

{ Ο Γιώργος Παλυβίδας (άγνωστός μου) έχει φτιάξει το μπουκέτο με τις ζωές των λουλουδιών - "Ιστορίες Κήπου" το ονομάζει και εκδόθηκε από το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα "ΝΑΥΠΛΙΟ". Είδα σχετικό δημοσίευμα της Ελένης Σαραντίτη σε Ελευθεροτυπία του Φεβρουαρίου. }

Τα υπόλοιπα, με δικά μου λόγια:

Μια φορά κι έναν καιρό (ίσως και σήμερα!;), εκεί που θέλουν να υψώσουν ένα ακόμη εμπορικό κέντρο, ο ψυχωμένος κηπουρός τα βάζει με τους εργολάβους και τις μπουλντόζες και σώζει τα λουλούδια της παλιάς μονοκατοικίας. Τα μεταφέρει σε μια καινούργια ζωή για ν' απλώσουν τις ρίζες τους και να χαρούν τον άπλετο ήλιο και τα άπληστα πουλιά.

Άκου - για να ελπίζεις...;) :
Σ' ένα άλλο χωράφι (πόσα έχουν μείνει, θα μου πεις;...) μια παπαρούνα μες στις τόσες (όπως βλέπεις και στον πίνακα, δεξιά) αφήνει τα μυαλά της (μαζί με τα πέταλά της) να τα πάρει ο αέρας: καρδιοχτυπάει, φαντάζεται και ξεσηκώνεται, πως σίγουρα θα ταξιδέψει. Ξέρει πως δεν είναι δυνατόν - εύχεται, τα σποράκια της τουλάχιστον να γνωρίσουν την ηδονή της περιπλάνησης.

Έτσι και γίνεται, ως γνωστόν. Κι από τότε, δεν προλαβαίνουν να της στέλνουν φιλιά και χαιρετίσματα απ' τις καινούργιες τους πατρίδες και τα ξεφαντώματα...

Αυτάαα... Τα υπόλοιπα, εσύ!
(Τώρα που είπα "εσύ", θυμήθηκα μια άλλη ιστορία. Θα σου την γράψω κάποτε...:)

Α! και:
Χωρίς να υπόσχομαι κάτι,
το Τίποτα μπορεί να είναι το νερό
που ποτίζει το δάσος της ζωής
όταν
εμείς δεν βλέπουμε.


Οι πίνακες είναι του Κλωντ Μονέ


45 Comments:

  • At Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007 12:44:00 μ.μ., Anonymous fyllo said…

    Αχ, τι όμορφο λουλουδιαστό, τρυφερό και παραμυθένιο!...

    Νανά μου, δεν έχεις παρά να περιμένεις να βγάλει φρούτα για να δεις τι είναι! :)

    Καλό μεσημέρι σε όλους!!!

     
  • At Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007 1:15:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Σ' ευχαριστώ πολύ, fyllαράκι. :)

    Το αστείο είναι, πως ώσπου να γράψω σήμερα, στην κορυφή του ενός (που έχει φτάσει ήδη τους 70 πόντους!) έχει φυτρώσει κιόλας ένα μικρό κίτρινο ανθάκι!
    ΤΩΡΑ κι αν έχω περιέργεια!...;)

     
  • At Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007 3:21:00 μ.μ., Anonymous markos A said…

    Το μυστήριο της κρυφής αισιοδοξίας, Νανά...
    Μια 'αθώα' αίσθηση, πως όλα μπορούν να ξαναγίνουν απ' την αρχή.
    Εξαίσιο και το τελευταίο τετράστιχο!

     
  • At Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007 5:09:00 μ.μ., Blogger the_return said…

    Όσον αφορά την κατάληξη του κειμένου...

    Αν όχι το τίποτα, τότε σίγουρα, τα πάντα...

    (υποθετική σύγκριση αυτοανατρεπόμενη)

    ...
    ...

    ...

    Θαρρώ ωστόσο πως ένα κήπος είναι και αυτός ο κόσμος...

    ...εννοώ ως σύνολο.

    Ο Κήπος της Εύας, ίσως, - έχουμε μείνει αμήχανοι όλοι με ένα φίδι και ένα μήλο ανά χείρας και προσπαθούμε να παίξουμε ice hockey με αυτά,
    με το φίδι να έχει ρόλο μπαστουνιού και το μήλο να έχει ρόλο puck που εκσφενδονίζεται προς τα δίχτυα...

     
  • At Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007 5:50:00 μ.μ., Blogger the_return said…

    υστερόγραφο:

    και προσέξτε να δείτε, τώρα λέω, πόσο ελάχιστα απέχει ο κήπος από το κήτος...

     
  • At Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007 8:20:00 μ.μ., Blogger ector p said…

    "Όποιος μεγαλώνει κορίτσι ποτίζει τον κήπο του γείτονα"(Ινδική παροιμία)όποιος ποτίζει κήπο?

    Ζωγράφισα με νερομπογιές μιά παπαρούνα κόκκινο βερμιγιόν,πέταλλα σφαδάζουν μίσχος τρεμίζει ,μυρμήγγια τρύγησαν τα σέπαλλα.

    Οι παλιές μανάδες λέγανε:τα βάζω αυτά τα γλαστράκια δίπλα δίπλα να ζηλεύονται ν ανθίζουν σπάταλα.

     
  • At Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007 8:24:00 μ.μ., Blogger ector p said…

    Χαριστική ανθοβολή.

     
  • At Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007 9:37:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Marko Α, χαίρομαι (για σένα) που διακρίνεις "κρυφή αισιοδοξία"!
    (Η έκπληξή μου βρίσκεται στη 2η λέξη, εννοείται!...;)

    Σ' ευχαριστώ που (συν)ταξιδεύουμε :)

     
  • At Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007 9:40:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Ω, η αειθαλής εφηβεία, The Return - να βλέπεις τον κόσμο ως κήπο! :)

    (Aλλά... θα 'μενες ήσυχος; Να και η ανατροπή με το... κήτος!;)))

    "Αν όχι το τίποτα, τότε σίγουρα, τα πάντα..." Σωστός! ΑΥΤΟ υπονοείται - για τον Κόσμο τον μικρό τον μέγα...

    Κι αφού 'ανοιχτήκαμε' πολύ, μου ήρθε πάλι ο Μέγας "Σκοτεινός": Αρμονίη αφανής φανερής κρείττων...

     
  • At Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007 9:41:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Απ' της καρδιάς τα φύλλα, λουλούδια για την Άνοιξή σου, Νανά!!!

     
  • At Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007 9:42:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Kοίτα κι η σύμπτωση, eraser! Πάω ν' απαντήσω στον Έκτορα, και διαβάζω τα δικά σου 'ανθισμένα' - σ' ευχαριστώ πολύ! :)

     
  • At Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007 9:48:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Στο "ταχυδρομείο", Έκτορα, έτυχε ν' ανοίξω πρώτα το 2ο σχόλιό σου. Θέλω να σ' ευχαριστήσω για το αβίαστο χαμόγελο που μου 'άνοιξες'. :)

    Για την 1η σου κατάθεση, τι να πω;
    Πως έχεις έναν κήπο στην ψυχή σου, ίσως;... Κι όλα 'εκεί μέσα' "ζηλεύονται κι ανθίζουν σπάταλα".
    Σηκώνω το ποτήρι, λοιπόν, σ' αυτήν (την ψυχή σου) και στα αρώματα που μας κερνάει.

     
  • At Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007 10:33:00 μ.μ., Anonymous voula-vouliagmeni said…

    Η παπαρούνα δεν λένε πως συμβολίζει τη φαντασία και την ονειροπόληση;
    (Διαβάζω ανελλιπώς τη Νανά, γι' αυτό ΕΙΜΑΙ παπαρούνα!...;)))

     
  • At Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007 11:24:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Όχι, voul-voul! Δεν θέλω να μου... φυλλοροήσεις!...;)

    Ώστε... παπαρούνα = φαντασία και ονειροπόληση;...!

    Ωραία ιδέα, πάντως: όποιος ξέρει να μας λέει τι συμβολίζει ένα λουλούδι!

     
  • At Παρασκευή, Απριλίου 27, 2007 1:04:00 π.μ., Blogger Πλοηγός said…

    Εάν δεν σε βλέπω, δεν υπάρχεις.
    Εάν υπάρχεις και δεν σε βλέπω, δεν υπάρχω.
    ---
    Σκεφτήκατε ποιαν εξελικτική σκοπιμότητα ακολουθώντας το ανθρώπινο είδος απώλεσε τα κόκκινα σέπαλά του; Και στέρησε από τα γονίδια του την ηδονή της περιπλάνησης, υιοθετώντας την ηδυπαθή σπορά; Ή για ποιόν λόγο η παπαρούνα αρνήθηκε τα δώρα του μέλλοντος, την όραση, αρκούμενη στην αίσθηση του ανέμου;
    ---
    Ας το θέσω αλλιώς. Από την πλευρά της παπαρούνας...
    Δεν χρειάζεται να βλέπω για να υπάρχω. Χρειάζεται να με βλέπουν για να υπάρξω.

    (Συγχωρέστε μου την φλυαρία)

     
  • At Παρασκευή, Απριλίου 27, 2007 11:22:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    Νομίζω, αγαπητέ Πλοηγέ-χειρουργέ, ότι έχετε βαλθεί να μου αποδείξετε πως βρισκόμαστε 'απέναντι'.
    Ε, ναι, διαφωνώ 'εκ διαμέτρου' - με την 1 πρώτη γραμμή σας. (Να μην το αναλύσω τώρα, ε;)
    Και, ίσα-ίσα, με το παράδειγμα της παπαρούνας: υπάρχει γιατί ΔΙΑΛΕΞΕ - όχι επειδή... τη βλέπουμε!...;)
    Σκεφτείτε, δε, και την εσωτερική 'διαδρομή' του "Εώρακα" (στο 4στιχο που σας 'χάρισα')!

    (Παρακαλώ, μην ξαναμιλήσετε για "φλυαρία"! Χαρά μου, να 'φιλοξενώ' την οπτική σας. :)

     
  • At Παρασκευή, Απριλίου 27, 2007 11:41:00 π.μ., Anonymous eraser said…

    H θέση του Πλοηγού, μου θυμίζει αυτό που λένε για την τηλεόραση:
    Αν δεν πει κάτι αυτή, τότε το γεγονός δεν συνέβη.

    Καλημέρα σε όλους! :)

     
  • At Παρασκευή, Απριλίου 27, 2007 1:24:00 μ.μ., Blogger Πλοηγός said…

    Επισημαίνω:
    1. Δεν είμαστε απέναντι, είμαστε ασύμβατοι.
    2. Εάν ο αμφιβληστροειδής μας,(που είναι) το παράθυρο των εγκλείστων εγκεφαλικών μας κυττάρων, δεν σας φωτογράφισε τουλάχιστον άπαξ, δεν υπάρχετε στο μυαλό μας. Δεν υπάρχετε. (Μπορείτε να αναγάγετε το συμπέρασμα και στις άλλες δευτερεύουσες αισθήσεις).
    3. Οι λέξεις σας είναι ένας άλλος κόσμος, εντελώς διαφορετικός από εσάς, Alma. Όχι, απαραίτητα καλύτερος. Και το ξέρετε. Αυτός υπάρχει ίσως στο μυαλό μας, και ως διαφορετική εκδοχή για τον καθέναν μας. Άρα το πολύ ένας από εμάς, μπορεί να σας βλέπει μέσα από τις λέξεις σας. Ο θεατής με τις λιγότερες πιθανότητες είστε εσείς. Παραπάνω, απλώς παραδέχθηκα - με λύπη - πως ούτε εγώ μπορώ να σας δω: ασύμβατη οπτική γωνία.
    4. Η παπαρούνα δεν επέλεξε. Η φύση επέλεξε. Με την ίδια "αισθητική" με την οποία έδωσε σε μια γυναίκα μια ανοικτή λεκάνη: περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης για τα γονίδιά της.
    5. Αγαπητέ eraser, την τηλεόραση πιθανόν μπορείτε να την ακυρώσετε, την κάμερα του μυαλού σας, όχι. Εάν δεν προβληθεί εκεί αυτό το σχόλιο δεν θα υπάρξει ποτέ για σας.
    6. Καλημέρα, αγαπητοί. Κι αφήστε τα μάτια σας ανοικτά.

     
  • At Παρασκευή, Απριλίου 27, 2007 1:25:00 μ.μ., Blogger Πλοηγός said…

    Alma, το ποίημα ήταν εξαιρετικό.

     
  • At Παρασκευή, Απριλίου 27, 2007 1:30:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Δηλαδή, αγαπητέ Πλοηγέ; Όταν δεν θα βλέπουμε πια τον κόσμο (πεθάνουμε), αυτός θα πάψει να υπάρχει;
    Δεν είναι μία εγωκεντρική αντίληψη αυτή; Ή, έστω, πολύ... ανθρωποκεντρική;

    Καλό μεσημέρι σε όλους! :)

     
  • At Παρασκευή, Απριλίου 27, 2007 2:14:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    1. Ασύμβατοι, έστω :)

    2. Δυστυχώς (ή ευτυχώς!), αγαπητέ Πλοηγέ, θα συμφωνήσω με τον eraser. Μα, είναι δυνατόν;! Επειδή δεν με (π.χ.) έχετε δει, 'ακυρώνεται' η ύπαρξή μου; Όσο κι αν υποκύψω στις (γοητευτικές) συνάψεις "των εγκλείστων εγκεφαλικών μας κυττάρων", θα περιοριζόμουν στη διατύπωση "δεν υπάρχετε για μας" και δεν θα προχωρούσα στο "δεν υπάρχετε"...;)

    3. Όντως, οι λέξεις είναι ένας άλλος κόσμος. Και με πολλές εκδοχές! "Ο θεατής με τις λιγότερες πιθανότητες είστε εσείς" Σ' αυτό δεν θα με βρείτε αντίθετη: γι' αυτό και επιζητώ την 'έξωθεν' μαρτυρία - καλή ή κακή, δεν έχει σημασία.

    4. Οπωσδήποτε, η ΦΥΣΗ επέλεξε - κατ' οικονομία ονομάτισα την παπαρούνα...

    5. Δεν πιστεύω πως ο eraser εννοεί το on/off...

    6. Αυτή η 'παραίνεση' "αφήστε τα μάτια σας ανοικτά"... νομίζω είναι περιττή: ΑΥΤΟ δεν κάνουμε, όσο τα... έχουμε ανοιχτά;... Ο καθένας, βέβαια, κατά τις δυνατότητες και τις αναζητήσεις του... (έστω και μόνο κατά το ένστικτό του - δεν είμαι 'απαιτητική'... ;)

     
  • At Παρασκευή, Απριλίου 27, 2007 2:16:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Χαίρομαι που σας αρέσει το 'ποίημα'*, γιατί εξακολουθείτε να παραμένετε ένα 'μυστήριο' για μένα (κι όχι επειδή ΔΕΝ σας ΒΛΕΠΩ!;)))
    Εξάλλου, δεν του* έχω και πολλή... εμπιστοσύνη - έχω την υποψία πως ΔΕΝ έκανε ό,τι ήθελα. Με την άδειά σας, επειδή θα το 'επεκτείνω', μπορεί να δημοσιευτεί (εδώ ή αλλού);

     
  • At Παρασκευή, Απριλίου 27, 2007 3:52:00 μ.μ., Blogger ector p said…

    "Εν δε πείρα τέλος διαφαίνεται"

     
  • At Παρασκευή, Απριλίου 27, 2007 4:18:00 μ.μ., Blogger Πλοηγός said…

    Αγαπητέ Eraser, μήπως ο θάνατος είναι ακριβώς αυτό; Η "ύπαρξή" μας σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει. Και επειδή δεν υπάρχει κανείς να μας βλέπει, ας πω αισθάνεται, ούτε καν μια μικρή παπαρούνα, δεν υπάρχουμε ούτε εμείς!
    Παιχνίδια του μυαλού. Μην δίνετε σημασία. Είναι Παρασκευή μεσημέρι. Η μέρα είναι μακρά. Και αδημονώ.
    Καλή ξεκούραση, αγαπητέ/ή.

     
  • At Παρασκευή, Απριλίου 27, 2007 4:46:00 μ.μ., Blogger Πλοηγός said…

    Είμαι σίγουρος ότι καταχρώμαι τον χώρο σας αγαπητή Alma, αλλά δεν με διευκολύνετε... Συνοψίζω, λοιπόν. Λακωνικά, όσο μπορώ. (Και δεν υφίσταται ανάγκη συμφωνίας, εξακολουθείτε να είστε αξιαγάπητη).
    1. Συμφωνούμε.
    2. Κι αν δεν υπήρχα για κανέναν, μα για κανέναν, θα εξακολουθούσα να υπάρχω;
    3. Συμφωνούμε. Η "μαρτυρία" με δυσκολεύει λίγο, αλλά δείχνω καλή διάθεση.
    4. Η φύση επέλεξε. Συμφωνούμε. Και συνεχίζω, ..για να την βλέπει η μικρή μελισσούλα. Αν δεν την δει καμμιά μικρή μελισσούλα, είστε σίγουρη ότι θα βλέπετε κόκκινες παπαρούνες στα ποιήματά σας;
    5. Μεγάλη κουβέντα για το υποσυνείδητο που δεν είμαι σε θέση να την φέρω εις πέρας ως χειρουργός.
    6. Παρεξηγήσατε την παραίνεσή μου. Φταίει το δασκαλίστικο ύφος μου, το ξέρω. (Επαγγελματική διαστροφή). Ας το θέσω αλλιώς. Η γυμναστική της όρασης είναι τα όνειρα. Θυμηθείτε, πως προπονηθήκατε στην μήτρα της μαμάς σας για να αποδώσουν τα (όμορφα, υποθέτω) μάτια σας. Χρειάστηκαν πέντε χρόνια για να εξελίξετε αυτήν την τέχνη. Αλλά αρχίσατε οπωσδήποτε με τα όνειρα. Πριν ακόμη γεννηθεί για σας το φως.
    Α! και κάτι άλλο. (Στο διάβολο η λακωνικότητα - συγχωρέστε με). Οι διαστάσεις του κατ' εσάς αυτονόητου: σε κάθε οπτικό σας πεδίο εστιάζετε, ζουμάρετε, στο 2% της συνολικής του έκτασης. Άρα το 98% δεν το βλέπετε καθαρά ή καθόλου καθαρά. Μην είστε σίγουρη πως αντιλαμβάνεστε ότι βλέπετε. Είναι σαν να υπάρχει ένας ωραίος άντρας στο παράθυρό σας (στα μάτια σας) για αρκετήν ώρα αλλά εσείς δεν τον είδατε ποτέ γιατί είσασταν σκυμμένη στον υπολογιστή σας (τον εγκεφαλικό σκληρό σας δίσκο).
    - Συγχωρέστε μου την οικειότητα -
    Τέλος.
    Ναι, το ποίημα ήταν εξαιρετικό. Και φυσικά σας ανήκει. Μου παραχωρήσατε μόνο την χρήση του για συγκεκριμένο σκοπό. Ούτε συζήτηση, επί αυτού.

    Α.Κ. Πλοηγός
    (αιτών κατανόηση)

     
  • At Παρασκευή, Απριλίου 27, 2007 5:54:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Και βέβαια δεν εννοώ το on-off, Νανά.

    Ο Θάνατος, αυτός ο Άγνωστος... Ναι, μόνο στα παιχνίδια του μυαλού έχει χώρο :)

    Αγαπητέ Πλοηγέ, να σας ευχηθώ καλό Τετραήμερο(;) αν είστε τυχερός, για την ξεκούραση που σας χρειάζεται.

     
  • At Παρασκευή, Απριλίου 27, 2007 8:36:00 μ.μ., Anonymous voula-vouliagmeni said…

    Απολαμβάνω τους διαλόγους σας, ευχαριστώ πολύ και τον Πλοηγό! :)

    Η συνέχεια για τα λουλούδια, με την "ηρωίδα" σου, Νανά. Μαργαρίτα:
    αγάπη και δύναμη! Περισσότερα (λουλούδια!:) τον Μάη!

    Aν θέλεις, Εκτορα, μας το μεταφράζεις; γιατί, τόσο απλό, αλλά κάπου το χάνω.

     
  • At Παρασκευή, Απριλίου 27, 2007 11:02:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said…

    Μου διηγήθηκαν μια ιστορια που θελω να την μοιραστω μαζι σας.Ηταν καποτε ενας τυφλό παιδι αλλα πολυ χαρουμενο και με πολλα ονειρα,ομορφα όνειρα.Μόλις ενηλικιώθηκε του προτειναν να κανει εγχειρηση στο ενα ματι και μετα στο αλλο.Ετσι ξεκίνησε και εκανε την πρωτη.Ενώ η εγχειρηση πηγε πολυ καλα αυτος αρνήθηκε να του κάνουν και στο αλλο και όχι μόνο αυτό αλλά και το ματι που πια εβλεπε, το έβγαλε με ένα κουταλι.Η ιστορία έχει διαδραματιστει στη Βουλγαρία και η ιστορία του εχει εκδοθει σε ένα βιβλιο που το τιτλοφορειται το μάτι.καλό βραδυ,γιωτουλι,παλι ξεχασα τους κωδικους

     
  • At Σάββατο, Απριλίου 28, 2007 2:05:00 π.μ., Blogger ector p said…

    Το βάδισμα αποδεικνύεται βαδίζοντας.

     
  • At Σάββατο, Απριλίου 28, 2007 8:20:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said…

    Kαλημέρα καλημέρα...
    Τι κουβέντα κι αυτή που πιάσατε πολύ΄, έστω και ετεροχρονισμένα, τη χάρηκα. Να στε καλά
    meril

     
  • At Σάββατο, Απριλίου 28, 2007 10:53:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    Σιγά-σιγά, γιατί έχω και... μειονέκτημα σήμερα. (Δεν χρησιμοποιώ το ρήμα 'αποφασίζω' - απλώς, εδώ και 9 ώρες δεν έχω καπνίσει.)

    Καλημέρα, Μέρλιν!

    Καλημέρα σε όλους!

    (Να σας... μελετήσω λίγο - επιστρέφω αμέσως!;)

     
  • At Σάββατο, Απριλίου 28, 2007 11:18:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    @ Χαρισμένο σε όλους:

    Ο δρόμος που ανεβαίνει κι ο δρόμος που κατεβαίνει, είναι ένας. Να θυμόμαστε κι εκείνον που ξεχνάει πού πηγαίνει ο δρόμος. Ηράκλειτος
    (Oδός άνω κάτω μία και ωυτή. Μέμνησθαι δε και του επιλανθανομένου ή η οδός άγει.)

    @ Σταμάτα, μην τρέχεις, με λαχανιάζεις! Γιατί αγχώνεσαι, Γιωτούλι, ποιος σε κυνηγάει; Οι... κωδικοί;...;)
    Και, καλά, ο Οιδίποδας είχε λόγο να βγάλει τα μάτια του!...
    Τι ανατριχιαστική ιστορία, βρε παιδί μου; Άβυσσος...
    Για εξηγήσεις, σε παραπέμπω στον Πλοηγό˙ εντάξει, δεν είναι ψυχίατρος, αλλά θα γράψει την "Ιστορία της Όρασης" - χρήσιμο, όπως βλέπεις κι απ' τον προηγηθέντα διάλογο...

     
  • At Σάββατο, Απριλίου 28, 2007 11:24:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    @ voul-voul

    είδες εσύ καμία 'δύναμη' στην Μαργαρίτα του βιβλίου; (Λάθος όνομα διάλεξα, μου φαίνεται...:)

    @ Πλοηγέ

    5 χρόνια χρειάστηκα για ν' αναπτύξω την όραση... μάλιστα. Και μόνο 2% 'προσέχω' - αυτό, κάπου το είχα διαβάσει.

    ΕΚΕΙ έχω κολλήσει, φοβάμαι. Στη 'γυμναστική' που άρχισα 'τότε': στα όνειρα. Προβλέπεται καμιά... ενηλικίωση, τι λέει η επιστήμη;...

    Ομολογώ πως με ψυχραίνει κάπως η λεπτομερής αναφορά 'ιατρικών-επιστημονικών' όρων˙ κάτι σαν το νυστέρι που δεν θέλω να βλέπω...

    Μ' άρεσε πάντως η εικόνα του ωραίου άντρα στο παράθυρό μου, που δεν 'εγγράφεται' στον σκληρό μου δίσκο(-εαυτό;)...

    Όχι, δεν έχετε δασκαλίστικο ύφος, έχετε πολύ περιγραφικό. Και σας ευχαριστώ, που χαραμίζετε το χρόνο σας με μένα που δεν σας διευκολύνω... (γέλασα πολύ μ' αυτό το ρήμα˙ άλλο: μάλλον ΕΙΣΤΕ τελικά γιατρός)
    (Την επιθυμία αγαπώ περισσότερο απ' την αμφιβολία, γι' αυτό...;)

    Ούτως ή άλλως, με χαροποιεί το ότι μετέχουμε του θαύματος του (δια)Λόγου.

    Καλή σας ξεκούραση (αν τα καταφέρατε να λείψετε;) - τα σέβη μου.

     
  • At Κυριακή, Απριλίου 29, 2007 10:20:00 π.μ., Anonymous Lakwnia said…

    Πώς πάνε τα τρυφερά κλαδάκια, Νανά;
    Τώρα που φυσάει τρελά, αισθάνομαι την ανάγκη να τα υιοθετήσω!
    Και που δεν τα βλέπω, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν!...

    Καλή Κυριακή! :)

     
  • At Κυριακή, Απριλίου 29, 2007 11:10:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    Α, εδώ σταμάτησε να φυσάει τρελά!...;)
    Τα δε κλαδάκια μεγαλώνουν και πάνε: το ένα ανθάκι έγιναν δύο, και περιμένουν τη σειρά τους άλλα 4-5 μπουμπούκια!

    Να δούμε τι θα γίνει, Lakwnia! Έχω μεγάλη περιέργεια! ;)

    Καλή Κυριακή σε όλους! :)))

     
  • At Κυριακή, Απριλίου 29, 2007 12:02:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Έτσι κι αλλιώς, "Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί" (αφού θυμηθήκαμε τον Ηράκλειτο...:)

     
  • At Κυριακή, Απριλίου 29, 2007 7:28:00 μ.μ., Blogger Πλοηγός said…

    Προς Lakwnia μεριά: το έπιασα το υπονοούμενο αλλά δεν υποκύπτω στον πειρασμό. Σημειώνω λακωνικότατα: η αίσθηση δια των αισθητηρίων των άλλων. Είμαι σίγουρος πως εκτιμάτε την τέχνη περισσότερο από την επιστήμη.

    Προς Voula-Vouliagmeni μεριά: Να είστε καλά.

    Προς Alma: Είπαμε, ασύμβατοι. Με κατατρώγει η επιθυμία της αμφιβολίας και τανάπαλιν. Ναι, ναι, τέτοια μιζέρια. Μην το σχολιάσετε αυτό, όμως, σας παρακαλώ. Μόνο, πείτε μου πως θα θέλατε να σας στείλω ένα κείμενο, για να το δείτε. Και σας παρακαλώ, κρατήστε τις προσδοκίες σας σε μικρό, πολύ μικρό καλάθι.
    Επιτέλους, λίγη ξεκούραση τώρα.
    Να είσαι (όχι, δεν ξέφυγε αυτός ο ενικός) καλά, Alma.

     
  • At Κυριακή, Απριλίου 29, 2007 7:53:00 μ.μ., Anonymous Lakwnia said…

    Αγαπητέ Πλοηγέ

    Παρ' όλο που τίποτα "εις την Τέχνην δεν εκόμισα", ναι, την αγαπώ. και την "εκμεταλλεύομαι".

    Εκτιμώ την επιστήμη.

     
  • At Κυριακή, Απριλίου 29, 2007 8:25:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Πλοηγέ, κι εγώ χρησιμοποιώ τον ενικό - εδώ, στην 'άμμο', μάλιστα, κατ' εξοχήν με ανθρώπους που δεν γνωρίζω.
    Μ' εσάς, επειδή έτσι αρχίσατε, σας το ανταπέδωσα. Υπήρχε, δε, απ' την αρχή το παίγνιο του μυστηρίου (και τανάπαλιν!;)...

    Ωραία, να μην σχολιάσω επί της ουσίας.

    Το πόνημά σας μπορείτε να το στείλετε εδώ - αν δεν σας ενοχλεί η 'έκθεσή' του. Αν απαιτήσετε να μην σχολιαστεί, πιστεύω ότι θα γίνει σεβαστό.

     
  • At Κυριακή, Απριλίου 29, 2007 9:01:00 μ.μ., Blogger Πλοηγός said…

    Σας παρακαλώ, ξανασκεφτείτε το και απαντήστε μου ξανά.

     
  • At Κυριακή, Απριλίου 29, 2007 9:07:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Σας είπα και στον "Κήπο":

    Ό,τι εννοώ το λέγω - και ό,τι λέγω το εννοώ!

    Τι να 'ξανα'σκεφτώ; (Ότι οι ειλικρινείς μπορεί και να 'μπερδεύονται'; Ή, να προσέχουν μήπως πατήσουν... νάρκη;;;)

     
  • At Δευτέρα, Απριλίου 30, 2007 12:12:00 μ.μ., Blogger Πλοηγός said…

    Η κριτική που σας υποσχέθηκα είναι στην σελίδα μου. Δεν θέλησα τελικά, να σας την στείλω για να την εγκρίνετε. Κυρίως επειδή ο χώρος που χρειαζόταν ήταν πολύ μεγάλος. Ελπίζω να μην έχετε αντίρρηση για την χρήση του ποιήματός σας.
    Καλημέρα.

    ΥΓ Εάν ελέγχετε τα σχόλια, θα έλεγα ότι το παρόν δεν χρήζει δημοσιοποίησης.

     
  • At Δευτέρα, Μαΐου 07, 2007 12:59:00 μ.μ., Blogger Dr Moshe said…

    Πρότεινα ως επιλεγμένο το παρόν κείμενο στο Buzz, αγαπητή Νανά. Ελπίζω να κόσμησε με την παρουσία του και άλλα σπιτικά...

    Ευχαριστώ.

     
  • At Δευτέρα, Μαΐου 07, 2007 1:25:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Και μόνο η 'χειρονομία' σας αυτή, αγαπητέ dr Moshe, προδίδει την ευγενή ψυχή σας - θερμά σάς ευχαριστώ! :)

    Επειδή δεν γνωρίζω περί Buzz, θα μπορούσατε, παρακαλώ, να μας πληροφορήσετε σχετικά ('διεύθυνση', τρόπος λειτουργίας, κ.λπ.);

    Και πάλι ευχαριστίες από καρδιάς - μας τιμάτε με την παρουσία σας στην "άμμο"!

     
  • At Δευτέρα, Μαΐου 07, 2007 1:58:00 μ.μ., Blogger Dr Moshe said…

    Σας ευχαριστώ, αγαπητή φίλη. Δεν είμαι ιδιαίτερα έμπειρος στα διαδικτυακά, όμως το Buzz είναι ένα είδος ''συναθροιστή'', όπου προτείνονται αξιόλογα κείμενα από τα ιστολόγια και ψηφίζονται από τα μέλη.

    Η διεύθυνση: http://buzz.reality-tape.com/.

    Στην αναζήτηση πάνω δεξιά πληκτρολογήστε παρακαλώ το όνομά σας: Νανά.

    Ευχαριστώ και πάλι.

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS