Γιατί κλαις

Τα δέντρα
αρπαγμένα
απ' τον ουρανό
πέφτει βροχή
ανίκητη
και το νερό γυρεύει
κήπους - την ίδια
στιγμή λούζομαι
εξαφάνιση
σαν όρθια σκασμένη
γη γί-νομαι κομ-
μάτια από καυτή
έρημο απ' την
κορφή ως τα νύχια
- η βαλίτσα μου
ξεχειλισμένη χιόνι.

Ξυπνάω φθινόπωρο
και βρέχει - μην
κρατάς ομπρέλα
μπερδεύονται
τα δάκρια
με τις σταγόνες
και δεν χρειάζεσαι
δικαιολογίες.

Η θάλασσα, μετά:
μια παιδική αυθαιρεσία
βολική.

Παίζει μακριά ραδιόφωνο από παλιά εκπομπή:
Το Πειρατικό του Κάπτεν Τζίμι
που μ' αυτό θα φύγετε κι εσείς...