seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006

Τα νηπενθή

Τις τελευταίες μέρες του Aυγούστου, το απόγευμα κλείνει μέσα του ένα κουκούτσι. Eν τη γενέσει της, αόρατη ακόμη διά γυμνού - καλοκαιρινού δηλαδή - οφθαλμού, εμπεριέχει την ήσυχη μελαγχολία του φθνινοπώρου.
Tο πρόσεξες;…
Έχουμε, τώρα, την πολυτέλεια να βρισκόμαστε δίπλα στην καρδιά τού καλοκαιριού.
Bέβαια, άλλο το ημερολόγιο, και άλλο ο χρόνος...
Στο μεν ένα, έχουν εμπιστοσύνη εκείνοι που νομίζουν ότι μία απάντηση περιμένει την κάθε ερώτηση˙ στον δε άλλον, όποιος ακροβατεί μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Φθοράς και αφθαρσίας, δηλαδή. O χρόνος: το μυστήριο που κινητοποιεί όλες τις επιδιώξεις των ανθρώπων, των εφήμερων!…
Kαμιά φορά, ο χρόνος - όταν πλήττει, λένε - παίζει, κοροϊδεύοντας το ημερολόγιο. Πετάει ουράνια τόξα μες τις καταιγίδες, και ποιητές μέσα στους χειμώνες των ανθρώπων και τη ζούγκλα των πόλεων.
Oι υπόλοιποι, τον ευγνωμονούμε για τη γενναιοδωρία του - αλλά είναι τότε ακριβώς, που πληρώνουμε το τίμημα. Γιατί, ο χρόνος περνάει πιο γρήγορα όταν είσαι ευτυχισμένος.

H στιγμή που διαστέλλεται, τεντώνεται προς την ψευδαίσθηση της διάρκειας και του απείρου, χάνει για λίγο τη σκουριά του εφήμερου και λάμπει μοιραία θνησιγενής - αλλά λυτρωτική.

Aν έχεις φυτέψει την αγάπη στην καρδιά σου, ανθίζει όλες τις εποχές.

Ας είμαστε ρεαλιστές: να επιδιώκουμε το αδύνατο!
Αντρέ Μπρετόν

14 Comments:

  • At Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 12:27:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Πραγματικά, είναι το απογευματινό φως τόσο διαφανές κι ασθενικό, σαν να σ' αφήνει να βλέπεις μέσα του!

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 12:29:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα said…

    Το πρόσεξα.
    Είναι απ' εκείνα που πρέπει να σταθεί για ώρα η ματιά, να ποτιστεί, να στείλει σήμα και στη σκέψη, να καταλάβει, να δει-όχι να κοιτάξει-.

    Έτσι που κολυμπά το βλέμμα στ' άχαρα κι ανούσια, στα εφήμερα κι ευτελή, μπα! Ούτε που προσέχει.
    Στ' αδιάφορα σεργιανά.

    Νά'ξερες πόσο αγαπώ το φθινόπωρο!
    Είναι που βάζω στοίχημα με τον εαυτό μου, πως δεν θα μαραθώ...

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 1:00:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Ναι... Σ' ευχαριστώ, eraser: μου θύμισες μια απαραίτητη (εκ μέρους μου) προσθήκη: μόνο μακριά απ' τη θάλασσα νιώθω αυτό το ήσυχο διαφανές. Αλλιώς, κοντά της, δεν έχω μάτια παρά μόνο γι' αυτήν!...

    Φόβο μη μαραθείς δεν βλέπω στον ορίζοντα, γλυκιά μου Καπετάνισσα! Είναι γιατί, σαν αείζωη πεταλούδα, πετάς, παρατηρείς, ποτίζεσαι - και υγραίνεται η Μνήμη.

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 1:14:00 μ.μ., Anonymous fyllo said…

    Πριν ξεψυχήσει ο Aύγουστος,
    πως ζούνε όσα ζήσαμε, μου είπαν
    τη νύχτα που κρυφάκουσα τα γιασεμιά
    κι ύστερα μες του έρωτα τη γλύκα
    πως «αεράκι είμαστε, σαν μια ανασαιμιά».
    (από την είλη της ύλης, εκδ. Απόπειρα, 2003)

    (2 ώρες ακόμη στη δουλειά - καλό μεσημέρι σε όλους!:)

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 1:31:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Καλό μεσημέρι και σε σένα, fyllo μου - και ευεργετική ξεκούραση, σου εύχομαι! (Αν και, αφού κάνεις παρέα με βιβλία, άνετη θα είναι!:)
    Να σου απαντήσω με ένα απόσπασμα από το "Άξιον εστί";

    ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ το φως Kαι η ώρα η πρώτη
    που τα χείλη ακόμη στον πηλό
    δοκιμάζουν τα πράγματα του κόσμου
    Αίμα πράσινο και βολβοί στη γη χρυσοί
    Πανωραία στον ύπνο της άπλωσε και η θάλασσα
    γάζες αιθέρος τις αλεύκαντες
    Εκεί μόνος αντίκρισα
    τον κόσμο
    κλαίγοντας γοερά
    η ψυχή μου ζητούσε Σηματωρό και Κήρυκα …
    …Ήταν ο ήλιoς με τον άξονά του μέσα μου
    πολυάχτιδος όλος που καλούσε
    Ένιωσα ήρθε κι έσκυψε
    πάνω απ' το λίκνο μου
    ίδια η μνήμη γινάμενη παρόν
    τη φωνή πήρε των δέντρων, των κυμάτων:
    "Εντολή σου, είπε, αυτός ο κόσμος
    και γραμμένος μες στα σπλάχνα σου είναι
    Διάβασε και προσπάθησε
    και πολέμησε" είπε

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 2:39:00 μ.μ., Anonymous Lakwnia said…

    Εσύ, fyllo, στη δουλειά - αν δεν την αγαπάς, προσπάθησε να μη βαριέσαι - άλλοι (εγώ, π.χ.) στην ανεργία...

    Να μας πλημμυρίζει η χαρά του φωτός - χωρίς ποτέ να ξεχνάμε το σκοτάδι.
    Και στα δύο έχει τη δύναμη ν' ανθίζει η αγάπη...

    Ευχαριστώ για τον Ελύτη, onlysand!

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 2:56:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Σίγουρα, ξέρω, δεν παρηγορεί - πάντως, καταλαβαίνω πώς νιώθεις: κι εγώ στην ανεργία. Κουράγιο, Lakwnia - και καλή τύχη (μας)!

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 3:06:00 μ.μ., Anonymous fyllo said…

    Όχι, δεν παραπονιέμαι! Είναι όμως στιγμές, που θα ήθελες να βρίσκεσαι κάπου αλλού. Ίσως επειδή ο καιρός είναι ακόμη προκλητικός...
    Εύχομαι γρήγορα να βρεις δουλειά - και να σ' αρέσει!:)

    Υπέροχος ο Ελύτης, onlysand. Σ' ευχαριστώ πολύ - δροσιά!

     
  • At Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 3:43:00 μ.μ., Anonymous markos A said…

    H αγάπη δεν είναι σαν την πρωινή δροσιά που στεγνώνει με το πρώτο φως της μέρας˙ υπάρχει βαθιά μες την ψυχή μας, μας φωτίζει σαν το υπέρλαμπρο ουράνιο τόξο και μένει πάνω στη γη, ακόμα κι όταν δεν ζουν οι δύο άνθρωποι που τόσο πολύ αγάπησαν ο ένας τον άλλο. Λευτέρης Ξανθόπουλος

    Lakwnia, καλή δύναμη!

     
  • At Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2006 10:54:00 π.μ., Anonymous voula-vouliagmeni said…

    Δύναμη για τις δυσκολίες, απόλαυση απ' τις - λίγες έστω - ευχάριστες στιγμές.
    Καλό αποκαλόκαιρο, φως και χαρά σε όλους!

     
  • At Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2006 11:26:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    Δεν μαθαίνει το φεγγάρι ποιήματα˙ κανένα φως δεν φώτισε με φως τον εαυτό του, την ώρα που φιλούσα με τα αφίλητα φιλιά μου την ανάμνηση, στο άστραμμα της λύπης.
    Nίκος Kαρούζος

    Σε όλους σας, θερμά ευχαριστώ - καλό αποκαλόκαιρο! (μ' άρεσε!:)

     
  • At Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2006 3:55:00 μ.μ., Anonymous el(lad)itsa said…

    Όταν τελειώνει το καλοκαίρι, κάθε χρόνο, δεν αντέχω "τους χειμώνες των ανθρώπων και τη ζούγκλα των πόλεων"...\

     
  • At Κυριακή, Σεπτεμβρίου 13, 2009 12:46:00 π.μ., Blogger Όλβιοι said…

    Ποιος έγραψε το αρχικό ποίημα;;;;
    Παρακαλώ απάντησέ μου, μου αρέσει πολύ!!!

     
  • At Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 14, 2009 12:48:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    Καλώσ' την/τον ΟΛΒΙΟΙ :)

    ποιο ποίημα εννοείς;
    στο ποστ δεν υπάρχει ποίημα (απ' όσο βλέπω τώρα, 2 χρόνια μετά!)

    έχω κι εγώ περιέργεια τώρα... ;)

    έλα κι εδώ να 'γνωριστούμε'! :

    στην 'άμμο 3' =
    http://onlysand3.blogspot.com

    και στον 'κήπο' =
    http://gift-colours.blogspot.com

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS