seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006

Η διάρκεια του ενθουσιασμού (π.χ. Βλαντιμίρ Ναμπόκωφ)


κι ένα απόσπασμα για όσους διακαώς αναζητούν τη σχέση φωτός και σκότους *

Ο κόσμος πλάστηκε μια Κυριακή...
Ομολογώ πως δεν πιστεύω στον χρόνο.
('Ομολογεί' - λες και είναι... ελάττωμα!:) Μ' αρέσει, μετά τη χρήση, να διπλώνω το μαγικό χαλί μου, να πέφτουν τα σχέδια της μιας πλευράς πάνω στα σχέδια της άλλης - κι ας σκοντάφτουν οι επισκέπτες. Η ηδονικότερη απόλαυση της αχρονίας - αυτό λέγεται έκσταση! Και πίσω απ' την έκσταση, είναι κάτι άλλο, δυσεξήγητο. Κάτι σαν στιγμιαίο κενό, όπου συνωθούνται όλα όσα αγαπώ. Μια αίσθηση με ήλιο και πέτρα. Ρίγη ευγνωμοσύνης προς τον οιονδήποτε υπεύθυνο - προς την αντιστικτική ιδιοφυΐα της ανθρώπινης μοίρας ή τα καλόγνωμα φαντάσματα που καλοπιάνουν τυχερούς θνητούς...

Το μυστήριο του πράγματος: ο άνθρωπος˙ μοναδικό, περίπλοκο υδατογράφημα
* (………) Η κοινή νοημοσύνη λέει ότι η ύπαρξή μας δεν είναι παρά ένα αιφνίδιο ρήγμα φωτός ανάμεσα σε δύο αιωνιότητες ερέβους˙ γνήσια δίδυμα τα εκατέρωθεν σκοτάδια, κι όμως ο άνθρωπος, κατά κανόνα, αντικρίζει την προγενέθλια άβυσσο πιο ήρεμα απ' ό,τι την άλλη, προς την οποία οδεύει.
( ………) Έρεβος είναι, απλούστατα, το αποτέλεσμα του τείχους που ορθώνει ο χρόνος και χωρίζει εμένα και τις μωλωπισμένες μου γροθιές από τον ελεύθερο κόσμο της αχρονίας. (…) Αγάπα με όλη σου την ψυχή, κι άσε τα υπόλοιπα στον καιρό˙ να θυμάσαι, λοιπόν.
(από το βιβλίο του Βλαντιμίρ Ναμπόκωφ Μίλησε, Μνήμη) Tη μνήμη, κατ’ εξοχήν συστατικό όλων των βιβλίων, τόσο ο Nαμπόκοφ, όσο και, π.χ., ο Προυστ - για να αναφέρουμε δύο μόνο από τους επιφανέστερους του 20ού αιώνα - την εκθειάζουν ως την ύψιστη, εσώτατη χειρονομία του ανθρώπου. H μνήμη οφείλεται στην αδιάκοπη εγρήγορση της συνείδησης. Aνάγεται στον περίφημο Σωκρατικό Διάλογο - την ηθική που κάνει τον άνθρωπο να προτιμάει να αδικηθεί παρά να αδικήσει, την ανησυχία που συνεχώς κεντρίζει το νου του να μην κουραστεί, να μη συμβιβαστεί, να μη λησμονήσει. Aν απ’ τα λίγα παιχνίδια που έχουν νόημα, είναι η προσωπική έκφραση, αυτό για τον δημιουργό είναι δέσμευση και απόλαυση ταυτόχρονα. Tρόπος ζωής, δηλαδή: σαν να υλοποιείς ένα ποίημα. Φορές, δεν υπάρχει άλλος τρόπος για το θρίαμβο της ύπαρξης, από τον παραμερισμό της. Tο εγώ υποχωρεί και καμαρώνει απ’ τα παρασκήνια την έκπαγλη διαφάνεια του δημιουργήματος, ως νίκη κατά του χρόνου, ως διάρκεια του ενθουσιασμού. H επιβεβαίωση της ελαφρότητας που σε μεταμορφώνει σε φτερό ανέμελο, είναι η ίδια η ελευθερία κατάκαρδα στη θαλάσσια αύρα της πληρότητας. H έκπληξη και το άγνωστο, απροσδόκητα μαζί πάνω στη σχεδία. Άλλα σχέδια! Kι εσύ, έκθαμβος, "λέγοντας ψέματα σαν αυτόπτης μάρτυρας".

7 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS