seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 09, 2006

Εκδοχή: Παράδεισος


(Δώρο και στον Π. Β. που έχει σήμερα τα γενέθλιά του)
Επειδή στόχος του ζην είναι ν' ανθίζεις



Ζεστή ακόμα η άμμος κάτω απ’ τον ασθενικό ήλιο του Σεπτέμβρη κρατάει τα ίχνη των βημάτων για να βουλιάξουν στις μνήμες του καλοκαιριού και να φυλάξουν τις εικόνες του... Tο δειλινό δεν έχει πέσει ακόμη, αλλά το έντονο φως έχει γλυκάνει από μια διάφανη συννεφιά.

Ένα ποδήλατο παρατημένο στην ακρογιαλιά, δυο-τρεις ομπρέλες σκόρπιες σαν μεγάλα χρωματιστά μανιτάρια.
Παντού, το καλοκαίρι ακόμη παρόν - έστω και ως φωτογραφία που βγάζει και ξαναβγάζει η μνήμη˙ και, αντί μουσικής, οι μακρινές φωνές ευτυχισμένων ανθρώπων.

Mικρό σκυλί ξαπλώνει βρεμένο και ήρεμο στην άμμο - αδιαφορεί τώρα για το παιχνίδι. Βάζεις στοίχημα ότι το βλέμμα του είναι στοχαστικό, σε περιπλάνηση μακρινής καταγωγής - για συναντήσεις με άγνωστους ομοίους. Kάτω απ’ την άμμο κρύβεται η απελπισία των αναξιοπαθούντων· χτυπάει η καρδιά της κι εκείνα την ακούνε.
Δύο νήπια σχεδόν ακόμη, με τρίχρωμα παγωτά-χωνάκια και κορδέλες στα ψαθάκια, πάνε με το θείο τους βαρκάδα.


Σαν ν' ακούγονται φωνές απ' την παραλία… Μπορεί όμως και να κουβεντιάζει η νυχτερινή παρέα - τα λόγια τους αντηχούν στον αέρα…

Λίγο πριν νυχτώσει, οι φίλοι, που με τον ήλιο κάθονταν κάτω απ' τα δέντρα, ξεμυτίζουν από τις δροσερές κρυψώνες, καταλαμβάνουν την παραλία και περιμένουν σινιάλο απ' την απέναντι ακτή.

Aν ο φύλακας άγγελός μου είναι αυτός που ξέρω, θα προστατέψει το γυαλί από την πέτρα. Παλιά περσική σοφία…

3 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS