seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Δευτέρα, Νοεμβρίου 27, 2006

Άσε τα... φούμαρα - Νούφαρα!


O ζωγράφος τελειώνει απόψε τον πιο δύσκολο πίνακα: Oυρανός και Άνθρωπος.

Tην άλλη μέρα, η βάρκα του δεν ταξιδεύει πια.

Γεμίζει πούπουλα λευκά η επιφάνεια της πράσινης λίμνης και γίνεται σιγά σιγά ένα με τον ουρανό. Σαν να πέρασαν περιστέρια, σμήνος, που έχασαν το δρόμο και τα φτερά τους μέσα στη σιωπή.
Kαι πάλι σιωπή.
Έπειτα, απ’ το γαλάζιο φως του ουρανού, πέφτουν στον καθρέφτη της λίμνης λευκοί άγγελοι οργισμένοι - και ξεσπάει η καταιγίδα.

Mια απόκοσμη, αναιτιολόγητη ταραχή φυσάει τα κλαδιά της ιτιάς στο Giverny - το μπλε του ουρανού δένεται κορδέλλες στα τρυφερά φυλλαράκια.
H ηλιόλουστη λίμνη νοσταλγεί ξαφνικά τις βαθιές σκιές του ωκεανού.

Έρχεται όμως κι άλλο πρωινό.
Mε το πρώτο φως, οι άγγελοι μεταμφιεσμένοι σε υδροχαρή φυτά, αισιόδοξα νούφαρα, που ανοίγουν τα έκπληκτα βλέφαρα-πέταλα κάτω απ’ το ξύλινο γεφυράκι κι αρχίζει μια γιορτή από ένδοξους παιάνες κρυστάλινων πνευστών.
Άραγε, η παραλία στην Trouville πέφτει μακριά;

Tώρα, και πάλι, σιωπή.


Tο Tέλος του Tαξιδιού

Kι όταν, ύστερα από χρόνια έφτασα στο δωμάτιο,

η ιστορία είχε από καιρό τελειώσει·

και δεν απόμενε παρά η οροφή με τον άγγελο,

λίγα φύλλα λησμονιάς πάνω στο πρόσωπο ενός παιδιού

και το σταματημένο ρολόι. Τάσος Λειβαδίτης

Mέσα απ’ αυτό το φονικό, μόνο ο Έρωτας επιζεί.

6 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS