Πτώση (δοτική)

Και πόσο ξένος μακρινός
ο ήχος του αεροπλάνου
όταν σμήνος πουλιών χορεύοντας
πάει να κουρνιάσει στα αόρατα
δεντρόσπιτα των αστέγων
πτήσεων.

Είναι σαν να ονειρεύεσαι
πως καταλύεις τον χρόνο βαδίζοντας
απέναντι στο ηλιοβασίλεμα οπλισμένος
με τη θυσία άλλης μιας μέρας στο βωμό
της λογικής όπου
χλευάζει αήττητος ο αρχαίος Τυφλός
και, λίγο, μια μικρή στιγμή ξεφεύγει
που γδύθηκε την μέριμνα για να υποδυθεί
την τρυφερότητα της νύχτας.
Αστράφτουν τότε τα άνθη ως ακατάλυτα
αλλ' αφανή ποιήματα
που περιμένουν επίθεση αγγέλων
μέσα στα νυχτωμένα αθώα φυλλώματα
εκεί που αμφίστομος λαμποκοπά
ο κίνδυνος να υψωθείς απότομα ενήλικος
από την υποψία της Γνώσης
στην ερημία που δικαιούσαι
- σφυρίζει άνεμος-παγίδα στα δώματά της.

Ανάμεσα ουρανό και θάλασσα, ένα μόνο ρήμα
Ακροποδητί στον "Κήπο"