seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 28, 2006

Φθινόπωρο

Άφησα την οικογένειά μου να διαλυθεί
Όσους αγαπούσα να φύγουν
Και γι' ακόμα μια φορά η αιώνια μοναξιά
Έρχεται να γεμίσει τον κόσμο και την καρδιά μου.

Αυτό το αγροτόσπιτο μόνο εσένα κι εμένα έχει μέσα:
Το δάσος είναι ένα άγριο μέρος χωρίς ανθρώπους
Και οι δρόμοι και τα μονοπάτια ντύνονται, όπως λέει και το τραγούδι
Με αγριόχορτα που σχεδόν καλύπτουν όλο το χώμα.

Και, εκεί που καθόμαστε μόνοι μας
Οι τοίχοι μάς κοιτάζουν με θλίψη.
Δεν δώσαμε υπόσχεση να ξεπεράσουμε τα εμπόδια.
Θα δούμε το τέλος μας με τιμιότητα.

Στη μία θα καθήσουμε και στις τρεις θα σηκωθούμε
Εγώ με το βιβλίο μου, εσύ με το κέντημά σου.
Ούτε καν με το ξεκίνημα θα καταλάβουμε
Πότε το φίλημά μας θα τελειώσει για πάντα.

Εσείς τα φύλλα, τόσο σπάταλα, τόσο επιπόλαια
Χαλάτε τα φορέματά μας, πέφτετε οπουδήποτε
Και γεμίζετε το ποτήρι της πίκρας μιας περασμένης μέρας.
Ακόμα πιο γεμάτο με την αγωνία του σήμερα!

Όλη αυτή η απόλαυση, η αφοσίωση και το πάθος!
Θα πετάξουμε τους εαυτούς μας στην εξέγερση του Σεπτέμβρη!
Θωρακίσου μέσα στον θόρυβο του φθινοπώρου
Ολοκληρωτικά: να τρελαθείς ή να σωπάσεις!

Πώς είναι, όταν πέφτεις μέσα στα γλυκά μου χέρια
Τυλιγμένη στο μεταξωτό φόρεμά σου
Τινάζεις το ρούχο σου μακριά
Όπως μονάχα τα δέντρα τινάζουν τα φύλλα τους!

Είσαι η ευλογία στον απαγορευμένο δρόμο μου
Όταν η ζωή έχει βάθη χειρότερα
Από αυτά που φτάνει η χειρότερη αρρώστια
Και το θάρρος είναι η μόνη ρίζα της ομορφιάς.
Και αυτό είναι που μας λιώνει, τον ένα μέσα στον άλλον.

Μπόρις Πάστερνακ, 1949


Από το editorial του περιοδικού Εικόνες, 24/9. (Ναι, ο δημιουργός του "Δόκτωρ Ζιβάγκο" έγραφε και ποίηση - εύφορες νησίδες για υποψήφιους ανθρώπους...)

0 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS